คอนโดแอสตัน ชมพู่สแกนคีย์การ์ดเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับความเหนื่อยล้าจากการเฉลิมฉลองในวันรับปริญญาบัตร ในอ้อมแขนของเธอยังคงกอดช่อดอกไม้รับปริญญาช่อเล็กๆไว้แน่น แต่ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู กลิ่นอายบางอย่างภายในห้องกลับเปลี่ยนไป แอสตันนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาตัวยาว แสงไฟสลัวตกกระทบใบหน้าหล่อเหลาที่เรียบเฉยและเย็นชาไร้ร่องรอยของความรู้สึกใดๆ ร่างสูงไม่ได้เอ่ยทักทายหรือแสดงความยินดีกับปริญญาบัตรในมือเธอเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบเพียงแค่ปรายตามองเธอนิ่งๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำลายโลกทั้งใบของชมพู่ให้พังทลายลงในเสี้ยววินาที “เมลบีกลับมาหาฉันแล้ว” ช่อดอกไม้ในอ้อมแขนของชมพู่ร่วงหล่นลงกระทบพื้นพรมเสียงดังผะแผ่ว ร่างเล็กชะงักกึกราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ลมหายใจสะดุดติดขัด ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกและหวาดหวั่นระคนกัน “พี่...พี่แอสตันว่าอะไรนะคะ...” เสียงหวานสั่นเครือเอ่ยถามออกไปอย่างไม่เชื่อหู แอสตันถอนหายใจออกมาเบาๆ แววตาไม่มีความลังเลหรือเห็นใจหลงเหลืออยู่เลยสักนิด น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยย้ำความจริงอันเจ็บปวดออกมาอย่างไร้เยื่อใย “ฉันจะกลับไปคบกับเมลบี ส่วนความสัมพันธ์ไร้สถานะระหว่าง
Last Updated : 2026-10-08 Read more