All Chapters of เศษรักไร้สถานะ: Chapter 1 - Chapter 10

40 Chapters

1 รอให้กลับมา

แอสตัน อายุ24ปี สูง187cmเพิ่งเรียนจบคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ปี5ชมพู่ อายุ21ปี สูง160cmนักศึกษาคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชีปี4...ตัวอย่างเนื้อหานิยาย“เมลบีกลับมาหาฉันแล้ว”ร่างเล็กชะงักกึกราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ลมหายใจสะดุดติดขัด ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกและหวาดหวั่นระคนกัน“พี่...พี่แอสตันว่าอะไรนะคะ...” เสียงหวานสั่นเครือเอ่ยถามออกไปอย่างไม่เชื่อหูแอสตันถอนหายใจออกมาเบาๆ แววตาไม่มีความลังเลหรือเห็นใจหลงเหลืออยู่เลยสักนิด น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยย้ำความจริงอันเจ็บปวดออกมาอย่างไร้เยื่อใย“ฉันจะกลับไปคบกับเมลบี ส่วนความสัมพันธ์ไร้สถานะระหว่างเธอกับฉัน…ก็จบลงแค่นี้เถอะ”“…” คำพูดนั้นเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดลงมาบนหัวใจของเธอซ้ำๆ แอสตันมองหน้าหญิงสาวนิ่งสนิท ก่อนจะเอ่ยประกาศิตคำสั่งสุดท้ายที่เด็ดขาดเสียยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด“พรุ่งนี้ตอนเย็น เมลบีจะย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ เพราะงั้น…พรุ่งนี้เช้าเธอก็ต้องย้ายออกไปจากที่นี่ซะ”#ไม่นอกกาย.................วันงานรับปริญญาเสียงชัตเตอร์กล้องและช่อดอกไม้ชิ้นใหญ่ที่บัณฑิตป้ายแดงต่างถือถ่ายรูปอวดรอยยิ้มแห่งความสำเร็จแต่สำ
last updateLast Updated : 2026-09-29
Read more

2 ตัวเลือกแก้ขัด

สองเดือนต่อมาคาเฟ่สไตล์ลอฟท์ย่านมหาวิทยาลัยยังคงเปิดต้อนรับลูกค้า แม้จะเป็นเวลาเกือบดึกแล้วก็ตาม ชมพู่ในชุดผ้ากันเปื้อนพนักงานกำลังก้มหน้าก้มตาเช็ดโต๊ะตัวสุดท้ายของร้าน หลังจากเหน็ดเหนื่อยกับการทำงานพาร์ทไทม์มาทั้งวันกริ๊ง!กระดิ่งตรงประตูหน้าร้านดังขึ้นเบาๆชมพู่เงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณเพื่อจะเอ่ยปากต้อนรับลูกค้า แต่คำพูดทั้งหมดก็กลืนหายไปในลำคอเมื่อเห็นร่างสูงโปร่งของแอสตันก้าวเข้ามาในร้านสภาพของสถาปนิกหนุ่มป้ายแดงในตอนนี้ เสื้อเชิ้ตยับย่น กระดุมถูกปลดออกอย่างไร้ระเบียบ ดวงตาคมกริบแดงก่ำและเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ไร้เงาของเมลบีแฟนสาวอยู่ข้างกายอย่างเคย แอสตันเลือกเดินไปนั่งมุมอับสายตาติดกระจกด้านในสุด ก่อนจะฟุบหน้าลงกับฝ่ามืออย่างคนหมดแรงชมพู่ใจกระตุกวูบ ความเป็นห่วงพุ่งขึ้นมาจุกอก เธอรู้ข่าวความสัมพันธ์ของเขากับเมลบีจากกลุ่มเพื่อนในคณะสองขาเรียวพาตัวเองก้าวเข้าไปหาเขาอย่างช้าๆ ร่างบางหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะก่อนจะเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“พี่...แอสตันคะ”ร่างสูงที่ฟุบหน้าอยู่กับฝ่ามือค่อยๆเงยขึ้นช้าๆ ดวงตาคมกริบที่มักจะนิ่งสงบและเต็มไปด้วยความมั่นใจ ในตอนนี้กลับแดงก่ำและฉาย
last updateLast Updated : 2026-09-29
Read more

3 ไม่ใช่ความรัก

ห้องคอนโดหรูของแอสตันบรรยากาศภายในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน แอสตันไม่ได้หันมามองหรือเอ่ยปากต้อนรับ เขาวางกล่องข้าวลงบนเคาน์เตอร์อย่างไร้ความใส่ใจ ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกชมพู่ยืนนิ่งอยู่ที่มุมห้อง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่นผสมผสานกับความตื่นตระหนก แม้เธอจะตกลงยอมรับข้อเสนอที่ไร้สถานะ แต่วินาทีที่ประตูห้องปิดลง ความกลัวก็ตีรวนขึ้นมาจุกที่ลำคอร่างสูงหันกลับมามองเธอนิ่งๆ ดวงตาคมกริบกวาดมองเรือนร่างเพรียวบางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและไร้ซึ่งความเสน่หา มันเป็นสายตาของคนที่กำลังมองหาที่ระบายอารมณ์ชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น“ถ้าจะเริ่ม...ก็ถอดเสื้อผ้าซะ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งเรียบๆ ไม่มีความนุ่มนวลหรือถนอมน้ำใจชมพู่สะดุ้งสุดตัว มือเล็กสั่นเทาขณะยกขึ้นปลดกระดุมเสื้อของตัวเองด้วยความประหม่า แต่เธอก็กลั้นใจทำตามคำสั่งอย่างไร้ข้อโต้แย้ง เมื่อเสื้อผ้าหลุดร่วงลงพื้น ร่างกายเปลือยเปล่าที่สั่นสะท้านด้วยความเขินอายและตื่นกลัวก็ปรากฏต่อสายตาของเขาแอสตันสาวเท้าเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาจนชมพู่ต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ
last updateLast Updated : 2026-09-29
Read more

4 รองรับอารมณ์

วันต่อมาแอสตันขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเฉยชา ร่างสูงลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง กวาดสายตามองร่างบอบบางของชมพู่ที่นอนขดอยู่ใต้ผ้าห่มด้วยสภาพอิดโรย ดวงตาคมกริบไร้ซึ่งความอาทรหรือความรู้สึกผิดใดๆ สำหรับเขาทุกอย่างจบลงตั้งแต่ความต้องการถูกปลดปล่อยแล้วแอสตันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเช็คข้อความงานโดยไม่สนใจจะปลุกหรือเอ่ยปากบอกลาคนข้างกายชมพู่สะดุ้งตื่นขึ้นมาตามสัญชาตญาณเมื่อรับรู้ถึงความเคลื่อนไหว ความระบมแผ่ซ่านไปทั่วร่างจนเธอต้องกัดฟันกลั้นเสียงครางด้วยความเจ็บปวด เธอกวาดสายตาด้วยความเคว้งคว้าง ก่อนจะรีบดึงเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่ลวกๆ “เสร็จแล้วก็กลับไปซะ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งเรียบๆโดยไม่แม้แต่จะหันมามองหน้าเธอด้วยซ้ำทันทีที่ชมพู่กลับมาถึงบ้านหลังเล็ก ความเหนื่อยล้าจากการอดนอนและร่างกายที่บอบช้ำแทบทำให้เธอล้มทั้งยืน แต่เธอกลับไม่มีเวลาแม้แต่จะนอนพักผ่อน ชมพู่ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นห้องใกล้กับโต๊ะอ่านหนังสือ มือเรียวสั่นเทาหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กที่จดบันทึกรายรับรายจ่ายไว้อย่างละเอียดยิบขึ้นมาพลิกเปิดดูทุกๆสิ้นเดือน มันคือช่วงเวลาแห่งความกดดันที่เธอต้องเผชิญหน้าเงินเดือนจากการทำงานพาร์ทไทม
last updateLast Updated : 2026-09-29
Read more

5 ไม่ต้องใช้หัวใจ

The Greystone Design & Constructionภายในห้องทำงานส่วนตัวโทนสีเข้มและเรียบหรูบนชั้นบนสุดของบริษัทสถาปนิกชื่อดัง แอสตันในชุดสูททำงานสวมทับด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมบนออกสองเม็ดกำลังนั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์เพื่อตรวจแบบแปลนโครงสร้างตึกระฟ้าตรงหน้า นิ้วเรียวเคาะโต๊ะเบาๆอย่างใช้ความคิดก๊อกๆเสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่บานประตูไม้เนื้อดีจะเปิดออก ร่างท้วมสง่าของเกริกพล หรือผู้เป็นพ่อและเจ้าของบริษัทก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับถือแฟ้มเอกสารบางอย่างมาด้วยแอสตันเงยหน้าขึ้นจากจอคอมพิวเตอร์ ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นยืนต้อนรับผู้เป็นพ่อด้วยความเคารพตามสัญชาตญาณ“พ่อ...มีอะไรหรือเปล่าครับ ถึงขึ้นมาตรวจงานถึงนี่เอง” แอสตันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยเกริกพลวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงาน ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ดวงตาคมกริบที่ผ่านประสบการณ์ชีวิตมาโชกโชนกวาดตามองลูกชายหัวแก้วหัวแหวนด้วยความห่วงใยเจือความระแคะระคายบางอย่าง“เปล่าหรอก ฉันแค่แวะมาดูความคืบหน้าโปรเจกต์ใหม่ของแก...” เกริกพลเว้นจังหวะไปนิด ก่อนจะชำเลืองมองลูกชายแล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงสบายๆ “แล้วก็...ว่าจะถามเรื่องส่วนตัวของแ
last updateLast Updated : 2026-09-29
Read more

6 ชายคาเดียวกัน

ช่วงเย็นวันต่อมา ชมพู่หิ้วกระเป๋าเดินทางใบย่อมก้าวเข้ามาในห้องชุดหรูของแอสตัน เธอยืนเก้ๆกังๆอยู่ตรงทางเข้าเพราะไม่รู้ว่าควรวางตัวอย่างไรในพื้นที่ส่วนตัวของเขาแอสตันที่นั่งจิบกาแฟมองเอกสารอยู่บนโซฟาเงยหน้าขึ้นมองร่างเล็กที่ยืนหลบมุมอยู่ข้างประตู เขาวางแก้วในมือลงแล้วลุกขึ้นเดินเข้ามาหา“ตามฉันมา” เสียงทุ้มเอ่ยสั่งสั้นๆ ก่อนจะเดินนำไปยังห้องนอนเล็กอีกห้องที่อยู่ถัดจากห้องนอนหลักของเขาแอสตันเปิดประตูผลักให้เธอดูภายในห้องที่มีเตียงเดี่ยวขนาดพอดีตัวและตู้เสื้อผ้าบิลต์อินเรียบร้อย “ห้องนี้เป็นของเธอ จัดของให้เรียบร้อยซะ”“ค่ะ” ชมพู่ตอบรับเสียงเบา ก้มหน้ารับคำสั่งแล้วลากกระเป๋าเดินเข้าห้องปิดประตูลงเงียบๆช่วงดึกแสงไฟสลัวในห้องชุดหรูยามดึกถูกรบกวนด้วยเสียงแจ้งเตือนข้อความสั้นๆบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงในห้องนอนเล็กAston : มาที่ห้องฉันชมพู่ที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จและสวมชุดนอนเรียบร้อยชะงักไปเล็กน้อย เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้า ก่อนจะวางมือถือลงแล้วเดินออกจากห้องนอนเล็ก ตรงไปยังห้องนอนใหญ่ของแอสตันที่เปิดแง้มไว้ภายในห้องมืดสลัว กลิ่นน้ำหอมคุ้นจมูกลอยอบอวลอยู่
last updateLast Updated : 2026-09-29
Read more

7 ทรัพย์สินชิ้นหนึ่ง

ช่วงค่ำของวันหนึ่งเสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาในห้องชุดหรู แอสตันขยับเนคไทที่คอออกด้วยความเหนื่อยล้าหลังผ่านวันอันยาวนานที่บริษัท เขากำลังจะเดินตรงไปหยิบน้ำในครัว ทว่าเสียงพูดคุยแผ่วเบาที่ลอดออกมาจากห้องนอนเล็กกลับทำให้เขาต้องชะงักฝีเท้า“ค่ะ ขอร้องล่ะค่ะพี่ ช่วยผ่อนผันให้อีกสักสัปดาห์ได้ไหมคะ เงินชมพู่ยังไม่พอจริงๆ ชมพู่หาคืนให้แน่ค่ะ อย่าเพิ่งไปตามที่บ้านเลยนะคะ”เสียงสะอื้นไห้เจือความจนมุมลอยตามลมมา แอสตันยืนกอดอกพิงผนัง ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความแปลกใจระคนรำคาญใจ เขาฟังเงียบๆจนกระทั่งได้ยินคำว่า ‘หนี้หนึ่งแสนบาท’ และเสียงขอร้องอ้อนวอนให้เจ้าหนี้ใจเย็นลงเมื่อสายถูกตัดไป แอสตันก็ผลักประตูห้องเปิดเข้าไปเต็มแรงปัง!ชมพู่สะดุ้งสุดตัว หน้าซีดเผือดราวกับคนไข้อาการหนัก โทรศัพท์มือถือร่วงหลุดจากมือตกลงบนเตียง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกที่ถูกจับได้ว่าเธอกำลังซ่อนปัญหาใหญ่ไว้“หนี้อะไร?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเรียบๆ ทว่ากดดันจนน่ากลัว แอสตันสาวเท้าเข้าไปใกล้ ร่างสูงยืนค้ำหัวมองเธอด้วยแววตาว่างเปล่าแต่เยียบเย็น “เมื่อกี้คุยเรื่องอะไร ทำไมต้องร้องขอชีวิตกับเจ้าหนี้ขนาดนั้น”
last updateLast Updated : 2026-09-29
Read more

8 มีค่าไว้ใช้บนเตียง

เสียงเปิดประตูห้องคอนโดหรูดังขึ้นในยามค่ำ แอสตันก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทางเหนื่อยล้าจากการทำงานหนัก เขากำลังจะโยนกุญแจรถลงบนเคาน์เตอร์เหมือนทุกที ทว่ากลิ่นหอมกรุ่นของอาหารที่ลอยมาจากห้องครัวกลับทำให้เขาต้องชะงักบนโต๊ะอาหารตัวยาว อาหารรสชาติโปรดและเมนูทำง่ายหลายอย่างถูกจัดเตรียมไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ชมพู่ในชุดเสื้อผ้าเรียบร้อยสะอาดตาเดินออกมาจากครัวด้วยท่าทางประหม่าเล็กน้อย ดวงตากลมโตแฝงไปด้วยความหวังและประกายความตั้งใจ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้า วันนี้เธอตั้งใจอยากจะทำตัวให้ดีที่สุดเพื่อตอบแทนบุญคุณเรื่องหนี้สินและลึกๆแล้วเธอก็อยากลดช่องว่างระหว่างกัน หวังว่าความใส่ใจนี้จะทำให้เขามองเห็นเธอเป็นมากกว่าแค่ผู้หญิงบนเตียง“พี่แอสตันกลับมาแล้วเหรอคะ” ชมพู่เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รอยยิ้มบางๆปรากฏบนใบหน้าหวาน “เหนื่อยไหมคะ วันนี้ชมพู่ทำกับข้าวไว้หลายอย่างเลย พี่แอสตันลองชิมดูก่อนนะ หรือจะอาบน้ำก่อนดีคะ”เธอก้าวเข้าไปใกล้ตั้งใจจะช่วยปลดกระดุมเสื้อสูทเหมือนภรรยาเอาใจใส่สามี ทว่าแอสตันกลับถอยหลังหลบเล็กน้อยอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบกวาดมองอาหารบนโต๊ะสลับกับใบหน้าที่พยายา
last updateLast Updated : 2026-09-29
Read more

9 จนกว่าจะเบื่อ

วันต่อมา แอสตันลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหงุดหงิดระคนขัดเคืองใจ เขากวาดสายตามองร่างของชมพู่ที่นอนหลับสนิทซุกตัวอยู่ข้างกาย เรือนร่างนุ่มนิ่มที่เมื่อคืนเพิ่งจะปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้พวยพุ่งขึ้นมาอย่างง่ายดายเกินความจำเป็น ความคิดที่ว่าตัวเองพ่ายแพ้ให้กับความใกล้ชิดของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้แอสตันยิ่งฉุนเฉียวและรู้สึกเสียหน้า มือหนาสะกิดร่างเล็กที่ยังคงอ่อนเพลียจากการถูกใช้งานอย่างหนักตลอดค่ำคืนด้วยความไร้ความปรานี ชมพู่สะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ เธอรีบขยับตัวถอยร่นลงจากเตียงด้วยความเจ็บร้าวไปทั่วร่าง พยายามเก็บซ่อนความอายเมื่อพบว่าตัวเองไร้ซึ่งอาภรณ์ห่อหุ้ม แอสตันกวาดตามองเธอนิ่งๆ ใบหน้าหล่อเหลายังคงบึ้งตึงและเย็นชาไร้ซึ่งรอยยิ้มหรือคำพูดอ่อนโยนใดๆทั้งสิ้น ราวกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเป็นเพียงหน้าที่ที่ต้องทำ ไม่ใช่เรื่องทางอารมณ์ความรู้สึก “ตื่นแล้วก็ไสหัวกลับไปนอนห้องตัวเองซะ” แอสตันเอ่ยเสียงห้วนจัด สั่งการด้วยความเย็นชาที่กลายเป็นความคุ้นชิน “แล้วอย่าลืมลงไปทำอาหารเช้าให้เรียบร้อย อย่าให้ฉันต้องรอนาน” ชมพู่เม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่น
last updateLast Updated : 2026-10-08
Read more

10 แค่ตัวสำรองแก้เซ็ง

แอสตันนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาตัวยาวในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกอย่างไร้ระเบียบ มือหนาข้างหนึ่งถือแก้วไวน์แดงแกว่งวนช้าๆ ขณะที่ดวงตาคมกริบทอดมองออกไปนอกกระจกใส ทว่าทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตูและร่างเล็กของชมพู่ก้าวเข้ามาด้วยความเหนื่อยล้า สายตาดุดันก็ตวัดกลับมามองทันที เขาวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าเสียงดังกึกเบาๆ ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วสาวเท้าเข้าไปประชิดตัวชมพู่ในไม่กี่ก้าว ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจชุดนักศึกษาของเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรู้สึกที่ไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด กระโปรงพลีทยาวเหนือเข่าขึ้นมาเกือบกลางขาที่ถูกมองว่าสั้นเกินไปในสายตาของเขา ผสมผสานกับเสื้อนักศึกษาเนื้อผ้าเข้ารูปที่แนบไปกับสัดส่วนอ้อนแอ้น ทำให้คิ้วหนาของแอสตันขมวดเข้าหากันด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย “ชุดอะไรของเธอ...” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความไม่พอใจระคนหงุดหงิด น้ำเสียงราบเรียบแต่กดดันจนชมพู่ต้องสะดุ้ง “กระโปรงสั้นเกินไป แล้วเสื้อนี่ก็รัดรูปจนเห็นสัดส่วนชัดเจน ใครอนุญาตให้แต่งตัวแบบนี้ออกไปข้างนอก” ชมพู่รีบก้มหน้าลงมองชุดตัวเองด้วยความประหม่า เธอยกมือขึ้นจับชายเสื้อและขยับกร
last updateLast Updated : 2026-10-08
Read more
PREV
1234
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status