LOGINบทที่ 2 ข้าไม่อยากเป็นอนุ
กู้จื่อเวยไม่รู้ว่าตนเองยืนอยู่ตรงนั้นนานเพียงใด คำว่า อนุ ไม่ใช่คำที่นางไม่เข้าใจ นางเติบโตมาจนอายุสิบแปด ย่อมรู้ดีว่าภรรยาเอกคืออะไร อนุคืออะไร และรู้ด้วยว่าสตรีสองฐานะนี้แตกต่างกันเพียงใด เพียงแต่นางไม่เคยคิดว่า วันหนึ่งคำคำนี้จะมาเกี่ยวข้องกับตนเอง ยิ่งไม่เคยคิดว่าคนที่พูดมันออกมา จะเป็นซือหม่าตวน “ข้าไม่อยากเป็นอนุ” นางพูดออกมาตรง ๆ ซือหม่าตวนมองนาง “เวยเวย” “ข้าไม่อยากเป็น” กู้จื่อเวยย้ำอีกครั้ง ดวงตาที่แดงอยู่แล้วเริ่มมีน้ำใสคลอขึ้นมา แต่นางยังคงเงยหน้ามองเขา “ท่านเคยบอกว่าจะแต่งกับข้า ข้าก็คิดมาตลอดว่า...” นางหยุดไปครู่หนึ่ง สิ่งที่เคยมั่นใจมาตลอดหลายปี พอถึงวันนี้กลับพูดออกมาอย่างยากลำบาก “ข้าคิดว่าข้าจะเป็นภรรยาของท่าน” “เจ้าก็ยังเป็น” “ไม่เหมือนกัน” ครั้งนี้นางตอบทันที ซือหม่าตวนขมวดคิ้วเล็กน้อย กู้จื่อเวยมองสีหน้าของเขาก็รู้แล้วว่า คนตรงหน้าไม่เข้าใจจริง ๆ ว่ามันต่างกันอย่างไร หรืออาจเข้าใจ เพียงแต่สำหรับเขา ความแตกต่างนั้นไม่ได้สำคัญเท่าความรู้สึกนาง “หากท่านแต่งนางเข้ามา ข้าต้องคำนับนางหรือไม่” ชายหนุ่มเงียบ “ต้องเรียกนางว่าฮูหยิน ต้องฟังคำสั่งนาง ต้องอยู่ใต้กฎของนาง หากวันหนึ่งข้ากับนางมีเรื่องกัน ท่านจะให้ข้าทำอย่างไร” “ไป๋หลานเป็นคนรู้ความ นางได้รับการอบรมมาอย่างดี” คำตอบนั้นราวสายฟ้าฟาดกู้จื่อเวยนิ่งไป นางไม่ได้ถามว่าไป๋หลานเป็นคนเช่นไร นางถามถึงตัวเอง “ข้าไม่ได้บอกว่านางไม่ดี” “เช่นนั้นเจ้ากังวลสิ่งใด” กู้จื่อเวยอ้าปาก ก่อนจะปิดลงอีกครั้ง นางกังวลสิ่งใดหรือ นางเองก็อธิบายไม่ถูกทั้งหมด เพียงแค่คิดว่า ต่อไปเวลามาหาเขา นางอาจไม่สามารถเดินเข้าจวนนี้อย่างที่เคยทำ เมื่อคิดว่าเรือนที่นางเคยวิ่งเล่นมาตั้งแต่เด็ก จะมีนายหญิงอีกคน เมื่อคิดว่าสตรีผู้นั้นจะเป็นคนยืนข้างซือหม่าตวนในฐานะภรรยา ส่วนตัวนางต้องยืนต่ำลงมาอีกขั้นหนึ่ง แค่นั้นหัวใจนางก็เหมือนจะรับไม่ไหว “ข้าไม่ชอบ” สุดท้ายนางจึงพูดได้เพียงเท่านั้น ซือหม่าตวนถอนหายใจ “เวยเวย เรื่องบางเรื่องไม่ได้มีเพียงชอบหรือไม่ชอบ” “แต่เรื่องแต่งงานของข้า เหตุใดข้าจะชอบหรือไม่ชอบไม่ได้” กู้จื่อเวยยกมือขึ้นเช็ดหางตาอย่างรวดเร็ว นางไม่อยากร้องไห้ต่อหน้าเขา “ท่านต้องแต่งคุณหนูไป๋เพราะท่านราชครูหรือ” “ไม่ใช่เพียงเท่านั้น” ซือหม่าตวนเดินกลับไปที่โต๊ะ ก่อนหยิบถ้วยชาที่เย็นแล้วขึ้นมา แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ดื่ม “ตระกูลซือหม่ามีคนจำนวนมาก ข้าเองก็มีตำแหน่งในราชสำนัก การเลือกภรรยาเอกไม่ใช่เพียงเรื่องของคนสองคน ไป๋หลานเหมาะสมทั้งชาติกำเนิด การอบรม และสามารถดูแลเรือนหลังได้ดี” เขาพูดอย่างใจเย็นทุกคำ ใจเย็นเสียจนกู้จื่อเวยไม่รู้จะโกรธตรงไหนก่อน เพราะสิ่งที่เขาพูดล้วนฟังดูมีเหตุผล “แล้วข้าไม่เหมาะสมหรือ” คำถามนั้นทำให้เขาหันกลับมา กู้จื่อเวยยืนอยู่กลางห้อง ดวงตายังแดงก่ำ “ข้าดูแลเรือนหลังไม่ได้หรือ” “ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น” “ข้าไม่รู้กฎเท่านาง?” “เวยเวย” “หรือเพราะข้าพูดมากเกินไป ชอบวิ่งไปมา ไม่ชอบนั่งปักผ้า แล้วก็ชอบออกไปขี่ม้า?” “พอแล้ว” น้ำเสียงของเขาหนักขึ้นเล็กน้อย นางจึงยอมเงียบ ซือหม่าตวนหลับตาครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินกลับมาหานาง “ไม่มีผู้ใดบอกว่าเจ้าไม่ดี” “แต่ท่านเลือกนาง” เขาหลุบตาลง กู้จื่อเวยมองเขา รอฟังคำตอบอยู่ครู่หนึ่ง คราวนี้ซือหม่าตวนไม่ได้หลบเลี่ยง “ใช่” เขาตอบเพียงคำเดียว นางก้มหน้าลงกลั้นสะอื้น ไม่รู้ควรเข้าใจคำตอบนี้ของเขาอย่างไร มือของชายหนุ่มยกขึ้นแตะศีรษะนางอย่างที่ทำมาตลอดหลายปี “เวยเวย ข้าไม่ได้ทอดทิ้งเจ้า” เสียงนั้นอ่อนลง “สิ่งที่ข้าเคยรับปากยังเหมือนเดิม ข้าจะแต่งเจ้าเข้าจวน จะดูแลเจ้า ไม่ให้ผู้ใดรังแกเจ้า ทุกอย่างที่เคยเป็นก็ยังจะเป็นเช่นเดิม” น้ำตาหยดหนึ่งตกลงบนหลังมือกู้จื่อเวยนางรีบเช็ดมันออก “เหมือนเดิมจริงหรือ” “จริง” “ท่านยังจะมาหาข้าหรือ” “มา” “ยังจะพาข้าไปขี่ม้า?” “หากข้าว่าง” “ข้าอยากกินอะไร ท่านยังจะซื้อให้หรือไม่” มุมปากซือหม่าตวนคล้ายยกขึ้นเล็กน้อย “เจ้าเคยไม่ตามใจเจ้าหรือ?” กู้จื่อเวยเงียบไป นั่นสิ ตั้งแต่รู้จักกันมา นางอยากได้สิ่งใด หากไม่เกินกำลัง ซือหม่าตวนแทบไม่เคยปฏิเสธ เขายังเป็นท่านพี่ตวนคนเดิม ยังมองนางด้วยสายตาเดิม ยังลูบศีรษะนางเหมือนเดิม บางที...บางทีสิ่งที่เขาพูดอาจเป็นจริง ซือหม่าตวนเห็นสีหน้าของนางคล้ายจะยอมรับ จึงกล่าวต่อ “อย่าเพิ่งคิดมาก กลับไปพักเสียก่อน เรื่องนี้ยังมีเวลา” กู้จื่อเวยทำได้เพียงพยักหน้าเชื่อฟังเขานางหันหลังเดินออกจากเรือนหนังสือ เมื่อก้าวพ้นประตูไปแล้ว นางกลับหยุดฝีเท้าหันกลับมาถามอีกครั้ง “ท่านพี่ตวน” “หืม?” “ถ้าทุกอย่างเหมือนเดิมจริง ๆ ...” นางเม้มริมฝีปาก ก่อนถามสิ่งที่ติดอยู่ในใจมาตลอด “เหตุใดคนที่เป็นภรรยาของท่านจึงไม่ใช่ข้า” ซือหม่าตวนไม่ได้ตอบ กู้จื่อเวยเองก็ไม่ได้รอฟัง นางเดินจากไปและเริ่มเข้าใจว่า บางคำถาม ต่อให้ท่านพี่ตวนมีคำตอบ คำตอบนั้นก็อาจไม่ใช่สิ่งที่นางอยากได้ยินบทที่ 60 อดีตอนุผู้นี้จะไม่มีท่านอีกแล้วสามเดือนหลังจากกู้จื่อเวยออกจากจวนซือหม่า คดีทุจริตเสบียงทหารชายแดนก็สิ้นสุดลงหลักฐานชุดใหม่ที่ส่งมาจากชายแดนทำให้ข้อกล่าวหาต่อแม่ทัพกู้และรองแม่ทัพกู้ถูกตรวจสอบอีกครั้งบัญชีเสบียงหลายฉบับถูกแก้ไขจำนวนภายหลัง ลายมือชื่อบางแห่งเป็นของปลอม แม้แต่ตราประทับที่ใช้รับรองเอกสารก็มีร่องรอยผิดปกติซือหม่าตวนเป็นผู้ตรวจพบความไม่สอดคล้องเหล่านั้นด้วยตนเอง เมื่อสืบสาวต่อไปจึงพบว่าเจ้าหน้าที่หลายคนร่วมกันยักยอกเสบียง แล้วโยนความผิดให้แม่ทัพผู้ประจำการอยู่ห่างไกลเมืองหลวงเส้นทางของเอกสารบางส่วนเชื่อมโยงไปถึงคนสนิทของราชครูไป๋ การตรวจสอบครั้งนี้จึงไม่อาจยุติลงด้วยการลงโทษขุนนางชั้นผู้น้อยเพียงไม่กี่คนเมื่อพยานหลักฐานถูกนำขึ้นถวาย ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งให้ดำเนินคดีตามความผิดโดยไม่ละเว้นผู้เกี่ยวข้อง ราชครูไป๋ถูกถอดจากหน้าที่ราชการระหว่างการไต่สวน ก่อนจะถูกลงโทษเมื่อพบหลักฐานว่าเขามีส่วนสั่งการให้ปกปิดและบิดเบือนเอกสารส่วนแม่ทัพกู้กับบุตรชายได้รับการประกาศคืนความบริสุทธิ์ ชื่อเสียงที่เกือบถูกทำลายจึงกลับคืนมา ทว่าความจริงทั้งหมดไม่ได้ทำให้ซือหม่าตวนรู้สึกยินดี
บทที่ 59 ฟ้ากว้างที่รออยู่กู้จื่อเวยใช้ชีวิตอยู่ในบ้านพักทางตอนใต้ของเมืองหลวงได้สิบกว่าวันแล้ว ช่วงแรกนางยังไม่คุ้นเคยกับความเงียบสงบ ทุกเช้าที่ตื่นขึ้นมา นางมักเผลอนึกว่าตนต้องรีบแต่งกายเพื่อไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่า บางครั้งเมื่อได้ยินเสียงคนเดินผ่านหน้าห้อง ก็อดคิดไม่ได้ว่าเป็นซือหม่าตวนแต่เมื่อเวลาผ่านไป ความเคยชินเหล่านั้นก็ค่อย ๆ จางลง นางเริ่มตื่นตามเวลาที่ร่างกายต้องการ รับประทานอาหารโดยไม่ต้องรอผู้ใด และออกไปเดินเล่นในสวนเล็ก ๆ หลังบ้านเมื่ออากาศดีไม่มีใครตำหนิหากนางตื่นสาย ไม่มีใครถามว่าเหตุใดจึงไม่แต่งกายให้เรียบร้อย ชีวิตที่เคยคิดว่าต้องมีบุรุษผู้หนึ่งอยู่เคียงข้างจึงจะสมบูรณ์ กลับดำเนินต่อไปได้อย่างเรียบง่ายกว่าที่คาดอาการแพ้ท้องยังคงมีอยู่บ้าง ชิงเยว่เชิญหมอหญิงที่ไว้ใจได้มาตรวจอาการ และกำชับให้รักษาความลับเกี่ยวกับตัวตนของนายสาวหลังตรวจชีพจร หมอหญิงยืนยันว่าครรภ์ยังเป็นปกติ เพียงแต่กู้จื่อเวยพักผ่อนน้อยและมีความกังวลสะสม จึงควรรับประทานอาหารให้เพียงพอและหลีกเลี่ยงการเดินทางที่เหน็ดเหนื่อยเกินไปคำเตือนนั้นทำให้นางต้องทบทวนแผนกลับชายแดน แต่เดิมกู้จื่อเวยตั้งใจออกเดินทา
บทที่ 58 วันที่ข้าเดินจากมาเช้าวันที่กู้จื่อเวยออกจากจวนซือหม่า ท้องฟ้าแจ่มใสเป็นพิเศษ แสงแดดอ่อนส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาภายในเรือนตะวันออก ตกกระทบบนหีบสัมภาระสามใบที่จัดเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืนกู้จื่อเวยตื่นก่อนฟ้าสาง นางนอนไม่ค่อยหลับนัก ทั้งที่เฝ้ารอวันนี้มานาน แต่เมื่อถึงเวลาจริงกลับมีความรู้สึกมากมายปะปนกันจนยากจะอธิบาย นางลุกขึ้นล้างหน้า เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดสีฟ้าอ่อนเรียบง่าย และให้ชิงเยว่เกล้าผมโดยใช้ปิ่นเงินธรรมดาเพียงชิ้นเดียวเครื่องประดับที่ซือหม่าตวนเคยมอบให้ยังอยู่ในหีบใบเดิม นางไม่ได้คิดนำไปด้วย แม้เขาจะอนุญาตให้นำทรัพย์สินส่วนตัวออกไปทั้งหมด แต่กู้จื่อเวยเลือกเก็บเพียงสินเดิมที่นำมาจากจวนแม่ทัพ รวมถึงเงินและเครื่องประดับที่ได้รับจากครอบครัวส่วนสิ่งของที่เป็นความทรงจำระหว่างนางกับซือหม่าตวน นางตัดสินใจทิ้งไว้ ไม่ใช่เพราะเกลียดชัง เพียงแต่ไม่ต้องการแบกอดีตทั้งหมดติดตัวไปด้วยอีกแล้ว ก่อนออกจากเรือน กู้จื่อเวยเดินสำรวจห้องพักเป็นครั้งสุดท้าย โต๊ะเครื่องแป้งยังตั้งอยู่ที่เดิม ฉากกั้นลายดอกเหมยยังอยู่ข้างเตียง บนชั้นหนังสือมีตำราหลายเล่มที่ซือหม่าตวนเคยนำมาให้นางอ่านในคื
บทที่ 57 หนังสือปล่อยตัวสามวันหลังจากสนทนากับหลี่เหวินจิ้ง ซือหม่าตวนก็เรียกคนไปแจ้งกู้จื่อเวยว่าเขาต้องการพบนางที่ห้องหนังสือ เมื่อได้รับข่าว กู้จื่อเวยกำลังนั่งพักอยู่ริมหน้าต่างชิงเยว่ซึ่งยืนอยู่ข้างกายมองนายสาวด้วยความกังวล นับจากวันที่คุณหนูไปขอหนังสือปล่อยตัวเป็นครั้งที่สอง ซือหม่าตวนก็ไม่ได้กล่าวถึงเรื่องนี้อีก การเรียกพบอย่างกะทันหันจึงทำให้ทั้งสองอดคิดไม่ได้ว่าอาจเกี่ยวข้องกับคำขอครั้งนั้นกู้จื่อเวยไม่ได้คาดหวังมากนัก นางเพียงให้ชิงเยว่ช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนเดินไปยังเรือนด้านหน้าตามปกติ ระหว่างทางนางรู้สึกอ่อนเพลียอยู่บ้าง แต่ยังเดินได้ด้วยตนเอง นางพยายามไม่คิดถึงสิ่งที่กำลังรออยู่ เพราะที่ผ่านมา ทุกครั้งที่มีความหวัง นางมักต้องกลับมาพร้อมความผิดหวังเสมอ ซือหม่าตวนนั่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือ เมื่อกู้จื่อเวยเข้ามา เขาก็วางเอกสารในมือลง ก่อนบอกให้นางนั่ง วันนี้เขาไม่ได้มีท่าทีหงุดหงิดเหมือนสองครั้งก่อน ตรงกันข้าม สีหน้ากลับดูเคร่งขรึมราวกับกำลังตัดสินใจเรื่องสำคัญบางอย่าง“เวยเวย”“เจ้าค่ะ”“เรื่องที่เจ้าขอออกจากจวน ข้าคิดดูแล้ว”หัวใจของกู้จื่อเวยกระตุกวูบ นางเงยหน้าขึ้น แ
บทที่ 56 ผู้หวังดีหลังจากถูกปฏิเสธเป็นครั้งที่สอง กู้จื่อเวยก็ไม่เอ่ยถึงหนังสือปล่อยตัวต่อหน้าซือหม่าตวนอีก นางรู้แล้วว่าการอ้อนวอนไม่อาจทำให้เขาเปลี่ยนใจ ยิ่งนางแสดงความต้องการจะจากไปมากเพียงใด เขาก็ยิ่งยึดมั่นว่าต้องรั้งนางเอาไว้กู้จื่อเวยจึงเลือกหยุดพูด ไม่ใช่เพราะยอมแพ้ หากเพราะต้องการเก็บเรี่ยวแรงไว้สำหรับหนทางอื่น ครรภ์ของนางยังเล็ก อาการคลื่นไส้เริ่มทุเลาลงบ้างในบางวัน แต่ความอ่อนเพลียกลับทำให้นางต้องพักผ่อนมากขึ้นชิงเยว่กับหลิงหลิงดูแลนางอย่างระมัดระวัง ทั้งสองไม่กล้าถามเรื่องหนังสือปล่อยตัวบ่อยนัก เพราะรู้ว่าทุกครั้งที่กล่าวถึง ซ้ำยังเป็นการตอกย้ำว่าคุณหนูยังไม่มีอิสระแม้แต่จะเลือกสถานที่ใช้ชีวิตของตนเองขณะเดียวกัน ซือหม่าตวนกลับเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ หลังจากกู้จื่อเวยมาพบที่ห้องหนังสือ นางก็ไม่ส่งคนมาหาเขาอีกเลย เมื่อเขาไปเยี่ยมเรือนตะวันออก นางยังต้อนรับตามปกติ แต่ไม่เคยเป็นฝ่ายชวนสนทนาเรื่องส่วนตัวเขาถามสิ่งใด นางก็ตอบสิ่งนั้น หากเขาไม่พูด ห้องก็จะเงียบ ซือหม่าตวนเคยคิดว่าความเงียบของนางเป็นสัญญาณของการยอมรับ แต่บัดนี้กลับเริ่มไม่แน่ใจ วันหนึ่งขณะนั่งดื่มสุรากับสหายเก่
บทที่ 55 ข้าไม่ได้ขอให้ท่านรักอีกแล้วกู้จื่อเวยตัดสินใจไปพบซือหม่าตวนที่ห้องหนังสือในบ่ายวันหนึ่ง นางไม่ได้ส่งคนไปแจ้งล่วงหน้า เพียงให้ชิงเยว่ประคองเดินผ่านระเบียงยาวที่เชื่อมเรือนตะวันออกกับเรือนด้านหน้าอากาศวันนั้นค่อนข้างอบอ้าว แม้จะยังไม่ถึงฤดูร้อนเต็มตัว แต่แสงแดดก็แรงจนทำให้นางรู้สึกเวียนศีรษะเล็กน้อย ชิงเยว่สังเกตเห็นจึงเสนอให้กลับไปพักก่อน กู้จื่อเวยส่ายหน้า นางไม่ต้องการเลื่อนเรื่องนี้ออกไปอีกครรภ์ของนางยังเล็ก แต่เวลาไม่ได้หยุดรอผู้ใด อีกไม่นานร่างกายจะเริ่มเปลี่ยนแปลง และเมื่อนั้นการปิดบังย่อมยากขึ้นทุกวันเมื่อมาถึงหน้าห้องหนังสือ บ่าวรับใช้รีบเข้าไปรายงาน ไม่นานซือหม่าตวนก็อนุญาตให้นางเข้าพบ ภายในห้องหนังสือมีกองเอกสารวางอยู่เต็มโต๊ะ ซือหม่าตวนกำลังอ่านรายงานจากกรมอาญา เมื่อเห็นกู้จื่อเวยเดินเข้ามาก็มีสีหน้าประหลาดใจ“เหตุใดจึงมาถึงนี่”เขาวางเอกสารลง“มีเรื่องอะไรหรือ”กู้จื่อเวยคารวะตามธรรมเนียม ก่อนตอบว่าอยากสนทนากับเขาเป็นการส่วนตัว ซือหม่าตวนมองชิงเยว่ที่ยืนอยู่ด้านหลัง สาวใช้จึงถอยออกไปโดยไม่ต้องรอคำสั่ง เมื่อประตูปิดลง กู้จื่อเวยก็นั่งลงบนเก้าอี้ที่เขาชี้ให้นา







