All Chapters of TemptedLoveเกมรักอันตราย: Chapter 11 - Chapter 20

(เฮ้อ) โมน่าพ่นลมหายใจหลังจากที่ได้ยินเสียงแค่นหัวเราะของพี่ชายต่างมารดา"พี่เริ่มจะรำคาญยัยญิ๋งญิ๋งนั้นแล้วว่ะ" อยู่ ๆ โยชิก็พูดขึ้นน้ำเสียงดูไม่สบอารมณ์(เขาทำอะไรให้รำคาญ?) โมน่าถามเสียงเรียบแต่ภายในใจก็อยากรู้"เกาะติดพี่อย่างกับตังเม...." โมน่ากระตุกยกยิ้มที่มุมปาก"...พี่รู้ตัวนะว่าพี่มันหล่อแต่จะตามติดแบบนี้พี่ก็อึดอัด" โยชิพูดประโยคหลังจบ โมน่าถึงกับทอดถอนหายใจอย่างเอือมระอา(พี่มีอะไรกับเขาหรือยัง) โมน่าเอ่ยถามตรง ๆ"ไม่มี และไม่คิดจะเอาด้วย" คนเป็นน้องอึ้งกับคำพูดของพี่ชายไปชั่วขณะ(เหตุผล?) ปกติพี่ชายคนนี้กินไม่เลือกหนิ แต่ทำไมกับญิ๋งญิ๋ง"กลัวแกะไม่หลุด" ได้ฟังเหตุผลแล้วโมน่าก็กลั้วหัวเราะเบา ๆ"ไม่คิดเลยว่า ไอ้เชี่ยไคโตะจะชอบผู้หญิงแบบนี้ รสนิยมต่ำมาก" ว้าย พี่ชายต่างมารดาปากแรงมาก โมน่าได้แต่นิ่งเงียบ(จะนอนแล้ว)"อืม" จากนั้นสองพี่น้องก็จบการสนทนา โมน่าเข้าห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัวเสร็จ แล้วก็เข้านอนเช้าวันต่อมาโมน่าตื่นเช้าตามปกติ หลังจากอาบน้ำอาบท่าเรียบร้อย ก็ออกมาทำอาหารในครัวเล็ก ๆ ซึ่งมีอุปกรณ์เครื่องครัวครบครัน มันสะดวกสบายมาก ตอนที่กระติ๊บอยู่เธอคงทำอาหารบ่อย

ญิ๋งญิ๋งดึงมือโยชิไปนั่งบนโซฟา แล้วสั่งเครื่องดื่มให้อีกด้วย โมน่าสังเกตว่าเธอพยายามเอาใจโยชิมาก คงจะรู้ฐานะทางบ้านของเขาแล้ว แต่เธอก็ไม่ยอมตัดไคโตะออกไป ยังคงส่งสายตาที่สื่อความหมายลึกซึ้งให้ จับปลาสองมืองั้นเหรอ โมน่าแอบหัวเราะในใจ แล้วมองไปที่ไคโตะ ไม่รู้ว่าจะสงสาร หรือสมเพชดี"ฉันเคยได้ยินว่าเธอเคยทำงานที่นี่นิ" อยู่ ๆ ญิ๋งญิ๋งก็หันมาพูดกับโมน่า ทั้ง ๆ ที่เธอนั่งหัวโด่มาตั้งนานแล้ว"อืม" โมน่าตอบน้ำเสียงราบเรียบ"ถ้าอย่างนั้นเธอก็ชงเหล้าเก่งน่ะสิ...." ญิ๋งญิ๋งเผยยกยิ้มที่มุมปากสีหน้าดูร้ายกาจ"....ช่วยมาชงเหล้าให้ฉันกับพี่โยชิหน่อยสิ" สิ้นเสียง โยชิก็หันมาที่โมน่าเขาใช้สายตาดุ ๆ บ่งบอกให้ฉันปฏิเสธ"ทำไมฉันต้องทำ" โมน่าตอบกลับเสียงไม่ดังมากแต่ดูหนักแน่น ทำให้โยชิยกยิ้มอย่างพึงพอใจ"ฉันไม่ได้ให้เธอทำฟรี ๆ หรอกหน่า...." ญิ๋งญิ๋งหยิบกระเป๋าสตางค์ขึ้นมาแล้วหยิบธนบัตรสีเทาขึ้นมาสองใบ"....คิดซะว่าฉันจ้างล่ะกัน" ว่าจบ ก็วางเงินตรงหน้าโมน่า"ได้" โมน่าตอบรับสั้น ๆ แล้วหยิบเงินสองพันที่วางขึ้นมา ปลั้ก! ปลั่ก! เสียงแก้ววางลงบนโต๊ะเสียงดังสองครั้ง นั้นเป็นฝีมือของโยชิ และไคโตะ"วางเงินลงเดี๋

หลังจากทุกคนออกไป ภายในห้องก็เงียบลง เหลือเพียงแต่โมน่า กับโบว์ที่พลัดกันทอดถอนหายใจ"ไม่นึกเลยว่าจะมีคนอย่างญิ๋งญิ๋ง หน้าด้านซะมัด" โบว์กล่าวอย่างไม่พอใจ"มีเยอะแยะไปคนแบบนั้น" โมน่าพูดสีหน้าเรียบ"ทั้งที่เป็นคนก่อเรื่องแท้ ๆ แต่กลับทำว่าตัวเองเป็นเหยื่อ" พูดจบ โบว์ก็พ่นลมหายใจเฮือกใหญ่ไม่นานนักคุณหมอเจ้าของไข้ก็เข้ามาตรวจอาการ ทว่าคนที่เข้ามาไม่ใช่แค่คุณหมอเจ้าของไข้และพยาบาล ยังมีชายหญิงคู่หนึ่งเข้ามาด้วย"พี่กระติ๊บ...พี่หมอฌาณ" กระติ๊บปรี่เข้ามายืนที่ข้างเตียงด้วยสีหน้าเศร้า และสงสาร"เกิดอะไรขึ้น" เธอกล่าวถามพลางมองไปที่ศีรษะที่มีผ้าก๊อชพันอยู่ ไล่ลงมายังขาที่เข้าเฝือก ส่วนสามีของเธอยืนมองนิ่ง ๆ อยู่ด้านหลัง"เพื่อนที่มหาวิทยาลัยผลักตกบันไดค่ะ" เป็นโบว์ที่ตอบ"ใครกัน" กระติ๊บย่นคิ้วถามอย่างไม่ใส่ใจนัก เพราะถึงบอกไปเธอก็คงไม่รู้จัก"พี่หมอพีช น้องโมน่าเป็นยังไงบ้าง" เธอเลือกที่จะถามอาการโมน่าจากหมอเจ้าของไข้ด้วยความเป็นห่วง"ไม่เป็นอะไรมาก นอนพักสักเดือนก็เดินได้แล้วล่ะ" กระติ๊บยิ้มอย่างพึงพอใจ"จากนี้ไปก็พักผ่อนให้ดี ๆ นะ ขาดเหลืออะไรก็บอกพี่ได้ เอ๊ะ....." กระติ๊บกล่าวอย่างอ่อน

"มึงหัวเราะอะไร" ไคโตะขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นจ้องไปที่หมอหนุ่มแล้วกล่าวถามด้วยความสงสัย"เปล๊า" ฌาณตอบปฏิเสธเสียงสูง"กูเห็นว่าเธอเก่ง สามารถหาจุดบกพร่องเครื่องจักรได้ ทำให้กูชนะการแข่งขันด้วย" เขาพูดพลางคลี่ยิ้มบาง ๆ"แค่นั้น?" นายแพทย์หนุ่มเลิกคิ้วถามอย่างไม่จริงจัง"ก็แค่นั้นน่ะ มึงคิดว่ายังไงล่ะ" พูดจบ ก็สูบบุหรี่เข้าเต็มปอดแล้วพ่นควันพิษออกมาฟุ้งอยู่ในอากาศ"ปกติมึงไม่เคยสนใจติวเตอร์เลยนิ""แต่คนนี้เก่ง ฉลาด ยังแนะนำหลายเรื่องทำให้กูเข้าใจง่าย" พอพูดถึงสาวนิเทศฯ ไคโตะก็มันจะเผยรอยยิ้มทุกครั้ง ทำให้ฌาณที่เห็นก็แสยะยิ้มเย้ยเยาะ"มึงทำอะไรผิด เขาถึงต้องลาออกล่ะ" ไคโตะพ่นลมหายใจเฮือกใหญ่"มึงจำญิ๋งญิ๋งได้มั้ย" ฌาณย่นคิ้วบาง ๆ ใบหน้าครุ่นคิดอะไรบางอย่าง"ผู้หญิงคนนั้น? ที่เขาใหญ่" ไคโตะผงกหัว"มึงยังคุยกับเขาอยู่?" หมอหนุ่มถามด้วยความสงสัยไม่คิดเลยว่าผู้หญิงที่ไคโตะเจอที่เขาใหญ่เมื่อ3 ปีที่แล้วเขายังติดต่ออยู่"อืม..." หนุ่มวิศวะตอบสั้น ๆ แล้วเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มีดวงดาวส่งแสงระยิบระยับ ก่อนจะเอ่ยประโยคหลัง"...กูรู้สึกดีกับเธอ อยากปกป้องเธอ" ฌาณมองหน้าเพื่อนที่ยังไร้เดียงสา ผู้หญิงที่พ

"โยชิ!" เสียงตะโกนดังมาจากนอกห้อง ทำให้หนุ่มวิศวะที่กำลังนั่งทำงานที่อาจารย์มอบหมายต้องชะงักแล้วหันไปมอง เห็นเพื่อนร่วมคณะวิ่งมาอย่างเหนื่อยหอบ"มีคนมาหา" เขาย่อตัวแล้วพูดไปก็หอบหายใจไป"ใครวะ" โยชิถามด้วยใบหน้าเรียบเฉย"เป็นผู้หญิง" พอเริ่มหายใจสะดวกขึ้น เพื่อนร่วมคณะก็ยืนตรงก่อนจะเริ่มอธิบายเรื่องราว"เธอบอกว่าเป็นแฟนมึง ชื่อญิ๋งญิ๋ง" พอสิ้นเสียง โยชิก็พ่นลมหายใจแล้วเอนหลังไปที่พนักพิงด้วยใบหน้าที่เอือมระอา"มึงไปบอกยัยนั่นว่ากูกลับไปแล้ว""เธอยืนรอที่รถมึง" ไคโตะต้องถอนหายใจอีกรอบ ในหัวก็นึกถึงใครบางคนแววตาจึงเกิดเปล่งประกาย"มึงไปหาไอ้ไคโตะ แล้วบอกมันแบบที่บอกกู" เพื่อนร่วมคณะส่ายหน้า"วันนี้ไอ้ไคโตะไม่มาเรียน""ทำไมซวยแบบนี้วะ" โยชิพึมพำอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะเอ่ยกับเพื่อนร่วมคณะอย่างมีความหวัง"วันนี้มึงเอารถอะไรมา""รถยนต์" พอสิ้นเสียงริมฝีปากก็ยกยิ้มขึ้นทันที"งั้นกูขอติดรถมึงกลับด้วย" โยชิยอมทิ้งรถของตัวเองไว้ที่มหาลัย แล้วให้เพื่อนไปส่งที่บ้าน เพื่อจะหลบหนีหญิงสาวคนนั้น ตอนนี้เขายังไม่อยากเผชิญหน้ากับเธอตรง ๆ รอให้คดีความเสร็จสิ้น เขาจะต้องจัดการเธอแน่นอนโรงพยาบาลเอกชนชื่อด