All Chapters of TemptedLoveเกมรักอันตราย: Chapter 31 - Chapter 40

พอเลิกเรียนไคโตะก็มารับเธอตรงเวลา วันนี้ญิ๋งญิ๋งไม่ได้เข้าเรียน แต่โมน่าก็ไม่ได้สนใจ เพราะคิดว่าเกิดเรื่องขนาดนั้นคงไม่มีกะจิตกะใจเรียนนักหรอกโมน่ายืนลอบหายใจเบา ๆ สายตาจ้องไปที่หนุ่มวิศวะที่ยืนกอดอกพิงรถท่ามกลางสายตาบรรดานักศึกษาคณะนิเทศฯ เธอก้าวขาเดินออกมาจากตึงมุ่งตรงไปยังที่จอดรถ ระหว่างทางเดินเสียงพูดคุยผ่านเข้ามาในหูแผ่วเบา แต่พอจับใจความได้ว่าหัวข้อที่เหล่านักศึกษาพูดถึงไม่พ้นเรื่องที่โมน่ามีแฟน เธอได้แต่เงียบนิ่งสีหน้าเรียบเฉยไม่ใส่ใจกับคำพูดพวกนั้น พอเธอเดินมาถึงไคโตะก็รีบเข้ามาช่วยถือกระเป๋าแล้วเปิดประตูรถทันที"เชิญครับ" การกระทำของเขาเกือบทำโมน่าหลุดขำ"ขอบคุณค่ะ" โมน่าก็กล่าวขอบคุณไปตามน้ำ ระหว่างที่ไคโตะกำลังขับรถเขามักจะหันมาที่โมน่าอยู่บ่อยครั้งราวกับมีเรื่องบางอย่างที่อยากจะพูด จนทำให้โมน่ารู้สึกอึดอัด"มีอะไรจะพูดก็พูดมาเถอะ" ไคโตะหันขวับมาที่เธอด้วยสีหน้าท่าทางเลิ่กลั่ก"เอ่อ...." เขากลืนน้ำลายลงคอเฮือกหนึ่ง ก่อนจะพูดประโยคสุดท้าย"....เรามาเป็นแฟนกันเถอะ" พอสิ้นเสียง โมน่าก็หันไปมองใบหน้าด้านข้างที่แดงก่ำลามไปถึงใบหู เธอแอบหัวเราะภายในใจ คงเป็นครั้งแรกสินะที่ขอผู้

"ไม่รู้ว่าญิ๋งญิ๋งใช้เล่ห์กลอะไรถึงทำให้พี่ไคโตะช่วยแนะนำยัยนั่นเข้าบริษัทนั้นได้" โบว์บ่นพึมพำอย่างไม่สบอารมณ์"...." โมน่านั่งเงียบแต่ภายในใจรู้สึกลุ่มร้อน และจุกอกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน"ทั้ง ๆ ที่แกเป็นแฟนพี่ไคโตะนะทำไม..." โบว์ยังพูดไม่จบประโยคโมน่าก็แทรกขึ้น"เขาไม่ใช่แฟนฉัน" เธอทักท้วงด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกขุ่นเคืองอัดแน่นเต็มอก"แต่วันนั้น...""เลิกพูดเรื่องนี้เถอะ" โมน่าลอบหายใจหลังจากพูดจบ แล้วเก็บของใส่กระเป๋า"จะกลับแล้วเหรอ" เพื่อนสนิทเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ"อืม" โมน่าตอบกลับสั้น ๆ"แต่พี่ไคโตะยังไม่มาเลยนะ" โมน่าไม่ตอบเธอลุกขึ้นแล้วเดินออกมาโดยไม่สนใจเพื่อนสนิทที่ยังยืนมึนงงโมน่ารู้สึกภายในใจปั่นป่วนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ทำไมเธอจึงมีความรู้สึกแบบนี้ มันช่างไม่มีเหตุผลเลย ระหว่างที่เธอกำลังเดินมายังป้ายรถเมล์ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเธอจึงหยิบขึ้นมาดู"ฮัลโหล" เธอกดรับสายแล้วพูดเสียงเฉื่อย ๆ(ทำไมเสียงเป็นอย่างนั้นล่ะ) โยชิคนปลายสายกล่าวถามด้วยความสงสัย"ว่างมั้ย" โมน่าไม่สนใจคำถามของพี่ชายเลือกที่จะพูดในเรื่องของเธอมากกว่า(ว่าง)"มารับหน่อย วันนี้จะกลับไปนอนบ้

คำพูดของไคโตะดูหนักแน่นและจริงจัง ทำให้ญิ๋งญิ๋งชะงักสีหน้าภายในใจราวกับมีเข็มมาทิ่มเธอรู้สึกโกรธแค้น และไม่ยอมรับ เพราะผู้ชายตรงหน้าที่เปรียบเสมือนบ่อเงินบ่อทอง ไม่มีทางจะปล่อยไปให้ใครได้"ไคโตะ ทำไมนายใจร้ายกับญิ๋งญิ๋งแบบนี้" เธอยังคงเสแสร้งอ่อนแอและร้องไห้ปานจะขาดใจต่อหน้าเขาเพื่อเรียกร้องความสงสาร เพราะเธอคิดว่าถ้าเขาเห็นน้ำตาของเธอจะต้องใจอ่อนแน่นอน แต่มันไม่เหมือนเดิม!"ถ้าอยากจะร้องก็ไปร้องที่อื่น มันน่ารำคาญ!" เขาไม่ใช่คนเดิมที่เคยใจอ่อนกับเธออีกต่อไปแล้ว ไม่ง้อแถมยังตวาดใส่เธอด้วยท่าทางที่ดูว่าเธอน่ารำคาญจนเห็นได้ชัด"ไคโตะ..." ญิ๋งญิ๋งยังไม่ทันจะได้เอ่ยต่อ โมน่าก็เปิดประตูออกมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ไคโตะรีบลุกจากที่นั่งแล้วเดินตรงไปหาเธอ"เป็นยังไงบ้าง" เขากล่าวถามน้ำเสียงอ่อนโยน"พี่ไคโตะ เขารับโมน่าให้มาฝึกงานที่นี่แล้วค่ะ" โมน่าบอกด้วยความดีใจดวงตาเป็นประกาย ท่ามกลางสายตาของญิ๋งญิ๋งที่จ้องมองเธอราวกับอยากจะฆ่าให้ตาย แต่ทว่าโมน่าไม่ได้เหลือบตามองเธอด้วยซ้ำ"แบบนี้ต้องฉลอง" ไคโตะกุมมือนุ่มของหญิงสาวท่าทางยินดี โมน่าผงกหัวรับจากนั้นไคโตะก็จับมือพาเธอเดินออกมาโดยไม่ได้สนใจหญิงสาว

ไคโตะขับรถมาส่งโมน่าก่อนจะขับมายังมหาลัยของตัวเองอย่างเร่งรีบเพราะวันนี้เขาจะต้องเข้าประชุมวางแผนงานการแข่งขันสร้างหุ่นยนต์อัจฉริยะระดับประเทศ ซึ่งโยชิก็เป็นหนึ่งในทีมนี้เช่นกันก่อนจะเข้าห้องประชุม โยชิให้คนมาแจ้งกับไคโตะให้ไปพบที่หลังตึกวิศวะ โดยบอกว่ามีเรื่องจะตกลง เมื่อไคโตะได้รับแจ้งก็ไปทันที"ตอนนี้กูกับมึงมีเรื่องสำคัญที่ต้องทำร่วมกัน...." พอไคโตะมาถึงโยชิก็พูดออกมาอย่างไม่อ้อมค้อมให้เสียเวลา เขาหยุดพูดแล้วลอบหายใจเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคสุดท้าย"....เพราะฉะนั้นทิ้งความบาดหมางและความอคติออกไปก่อน" ไคโตะยืนพิงกำแพงพร้อมยกมือกอดอกฟังเงียบ ๆ โยชิเห็นว่าไคโตะไม่โต้แย้งอะไรจึงจะเดินออกมา"เดี๋ยวก่อน" โยชิชะงักฝีเท้าทันทีเมื่อได้ยินเสียงเรียก"มีอะไร" เขาหันไปที่ต้นเสียงแล้วกล่าวถาม"ทำไมมึงต้องทำร้ายกู" โยชิย่นคิ้วเข้าหากันบาง ๆ จ้องไปยังไคโตะก่อนจะพ่นลมหายใจเฮือกใหญ่"....." โยชิพยายามอธิบายมาตลอดแต่ไคโตะก็ไม่เชื่อ จนเขาเองก็จนปัญญาทุกวันนี้ไคโตะก็ยังคิดว่าโยชิทำร้ายเขา เพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะโยชิจึงตัดสินใจเดินออกมาก่อน"...." ไคโตะมองแผ่นหลังโยชิด้วยสายตาซับซ้อน เขาคิดไม่ถึงว่าคนที่

ตอนนี้ทุกคนต่างอยู่ที่สถานีตำรวจเพื่อให้ปากคำ ส่วนพวกที่ก่อเหตุได้เข้าห้องสอบสวน"ไม่เป็นไรใช่มั้ย" โยชิกล่าวถามน้องสาวต่างมารดาขณะที่ยังคงรอให้ปากคำ"...." โมน่าส่ายศีรษะ แล้วมองไปยังแผ่นหลังของไคโตะที่กำลังให้ปากคำกับตำรวจอยู่"จริง ๆ แล้วมันก็ไม่ใช่คนเลวร้ายนักหรอก" โยชิเอ่ยขึ้นน้ำเสียงไม่ดังนักพอได้ยินแค่สองคน"เรื่องเมื่อสามปีก่อนตกลงมันเกิดอะไรขึ้น" โมน่าย่นคิ้วจาง ๆ แล้วเอ่ยถามด้วยความอยากรู้"มันเป็นแผนการของไอ้เติ้ลทั้งหมด" โยชิกล่าวจบก็ลอบหายใจ"ที่ไอ้ไคโตะไม่เชื่อพี่ ก็เพราะมันกับไอ้เติ้ลรู้จักกันมานาน ส่วนพี่กับมันเพิ่งมารู้จักกันไม่ถึงปี" โมน่ายกมือลูบที่แขนพี่ชายอย่างปลอบโยน และเข้าใจ"เรื่องพี่ชายของพี่เติ้ลมันเป็นยังไงกันแน่" โมน่ายังคงสงสัยจึงพึมพำออกมาเบา ๆ"พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่คงไม่ใช่พี่กระติ๊บเป็นคนฆ่าหรอกนะ เหอะ ๆ" โยชิพูดจบก็กลั้วหัวเราะเบา ๆไม่นานนักครอบครัวของนักศึกษาที่ก่อเรื่องรวมถึงครอบครัวของไคโตะก็มาถึง เป็นจังหวะที่ตำรวจเชิญโมน่าไปให้ปากคำพอดี จึงไม่รู้ว่าทางครอบครัวตกลงกันยังไง โมน่าออกมาจากห้องโยชิก็พาตัวเธอออกมาก่อน แล้วไปพักที่บ้านใหญ่เช้าวันต่