All Chapters of TemptedLoveเกมรักอันตราย: Chapter 21 - Chapter 30

ประตูลิฟต์เปิดพอดี ไคโตะรีบก้าวขายาว ๆ เดินหนีออกมา กระติ๊บก็เดินตามติด ๆ ขาเธอสั้นกว่าก็ได้แต่กึ่งเดินกึ่งวิ่งให้ทันน้องชายพอมาถึงหน้าห้อง ไคโตะก็กดกริ่งแล้วใช้ปลายเล็บเคาะที่ประตูเบา ๆ ก่อนจะเหร่ตามองพี่สาวที่วิ่งมาอย่างเหนื่อยหอบ"ทำไมไม่รอกันเลย""ขาสั้นก็งี้แหละ" ไคโตะกล่าวพลางเหยียดยิ้มที่มุมปาก"ไคโตะคุง!" แอ๊ดดดด เสียงประตูเปิดออกมาทำให้กระติ๊บชะงัก"ไคโตะ..." หญิงสาวที่อยู่ในห้องเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อนเอามือกุมที่ศีรษะ ท่าทางราวกับคนไม่มีแรง"....ญิ๋งญิ๋งปวดหัวมากเลย" เธอทำท่าทางจะล้มตัวมาซบที่ร่างไคโตะโดยไม่ได้สังเกตว่ากระติ๊บจ้องมองการกระทำของเธออยู่"อะ..แฮ่ม" เสียงกระแอมทำให้ญิ๋งญิ๋งชะงักแล้วหันไปมอง เธอมีสีหน้าตื่นตกใจทันที"ใครเหรอไคโตะ" อาการราวกับคนป่วยหายไปพริบตา แล้วเอ่ยถามไคโตะเสียงแผ่วเบา"กระติ๊บ พี่สาวฉัน" ญิ๋งญิ๋งได้ยินก็รีบยกมือสวัสดี"สวัสดีค่ะพี่กระติ๊บ" เธอทำท่าทางที่ใคร ๆ ก็ดูออกว่าเสแสร้ง มีแต่ไคโตะแหละที่มองไม่ออก"ไคโตะบอกว่าเธอเกิดเรื่อง ฉันก็เลยอยากจะมาดูน่ะ" กระติ๊บกล่าวน้ำเสียงทุ้มดูเป็นผู้ใหญ่ทำให้นักศึกษาสาวนิเทศฯประหม่า"เอ่อ..." เธอส่งสายตาขอคว

"ฉันจะให้คนขับรถไปส่งล่ะกัน" ไคโตะเห็นสีหน้าเศร้าของญิ๋งญิ๋ง ก็เกิดความสงสารจึงโทรให้คนขับรถเป็นคนไปส่ง"ก็ได้" ญิ๋งญิ๋งขานรับอย่างไม่เต็มใจหันไปที่โยชิด้วยดวงตาแดงก่ำเพื่อเรียกร้องความสงสาร โยชิก็เบือนหน้าหนีไปทางอื่น"พวกเราก็ไปกันเถอะ" โยชิพูดขึ้น แล้วเดินไปหยิบกระเป๋าขึ้นมา ทว่า ไคโตะก็รีบมาแย่งไป"ไอ้เชี้ยไคโตะ!" เขาสบถออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ ที่โดนแย่งกระเป๋าไป"กูจะพาโมน่ากลับเอง มึงไม่ต้องเสือก" ไคโตะเอ่ยแล้วเหยียดยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ โดยไม่ได้เห็นสายตาอาฆาตแค้นของญิ๋งญิ๋งที่มองไปยังโมน่า เธอรู้สึกโกรธเกลียดแฝงไปด้วยความริษยา ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนชายหนุ่มทั้งสองคนต่างรุมล้อมรอบตัวเธอแท้ ๆ ทำไมกลับกลายเป็นโมน่าไปได้ โมน่าแย่งทุกอย่างของเธอไป"ทำไมกูจะเสือกไม่ได้!" โยชิตวาดพร้อมกับเลิกคิ้วทั้งสองขึ้น ไคโตะได้ฟังแล้วก็นิ่งอึ้งไปหลายนาที เขารู้สึกกลัวว่าโยชิกับโมน่าอาจจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง ซึ่งเขาไม่สามารถยอมรับมันได้"พอเถอะ" โมน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ"พี่อยากไปส่งเธอ" โยชิพูดกับคนเป็นน้องด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ยิ่งทำให้ญิ๋งญิ๋งโกรธมากขึ้นเธอยืนตัวตรงมือกำหมัดและกัดกรามแน่น ดวงตาแดง

"ญิ๋งญิ๋ง! ฉันขอเตือนเธอไว้นะห้ามแตะต้องโมน่าเป็นอันขาด" ไคโตะกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มอย่างหนักแน่น แฝงไปด้วยความโกรธ(ไคโตะ ฮึก ฮือออ) ญิ๋งญิ๋งได้ฟังน้ำเสียงดุดันของไคโตะก็พูดอะไรไม่ออก ได้แต่ร้องไห้ฟูมฟายเรียกความสงสาร แต่ภายในใจรู้สึกริษยาเคียดแค้น ที่มีคนมาแย่งของของเธอ ความอาฆาตแค้นปรากฏในแววตาที่เขาไม่เห็น"....." ไคโตะได้ยินเสียงร้องไห้มาจากลำโพงของโทรศัพท์ ก็ขมวดคิ้วอย่างรู้สึกรำคาญ แต่ก็แฝงความสงสารอยู่เล็กน้อย(ฮึก... อาทิตย์หน้าศาลนัดไกล่เกลี่ย ไคโตะจะช่วยญิ๋งญิ๋งใช่มั้ย..ฮึก ฮืออ)"อืม" หนุ่มวิศวะรับคำ แน่นอนว่าเขาจะช่วยในเรื่องเงินค่าชดเชยเท่านั้น และเขาจะไม่ข้องเกี่ยวกับคดี(ไคโตะดีกับญิ๋งญิ๋งที่สุด) เธอเอ่ยน้ำเสียงสดใสทันทีหลังจากวางสายจากญิ๋งญิ๋ง ไคโตะก็ขับรถไปซื้ออาหาร และขนมที่ร้านประจำซึ่งเป็นของโปรดของโมน่าทั้งนั้น ไคโตะก้าวขาเดินเข้ามาภายในตึกของคอนโด เขาต้องหยุดฝีเท้าเมื่อเห็นโมน่านั่งพูดคุยอยู่กับโยชิที่โซฟาหน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ชั่วขณะ ก่อนจะเดินเข้าไปหาทั้งคู่ด้วยอารมณ์โกรธ"ไอ้โยชิ! มึงมาทำอะไรที่นี่" โยชิหันไปที่ต้นเสียง แล้วเหยียดยิ้มที่มุมปาก"เสือก!" โ

"โมน่าอาจจะพูดผิดไปเอง งั้นขอถามใหม่ล่ะกัน""...." พี่ชายต่างมารดานั่งนิ่งรอฟังคำถามของน้องสาว"พี่กับไคโตะเคยเป็นเพื่อนรักกันมาก่อนใช่มั้ย" ใบหน้าโยชิค้างไปหลายวินาทีก่อนจะหันมามองที่น้องสาว"เพื่อนรัก? กล้าพูดมาได้ยังไง ห๊ะ!" แม้ว่าจะเคยเป็นเพื่อนกัน แต่ทว่าโมน่ากลับพูดความสัมพันธ์เขากับไคโตะลึกซึ้งขนาดนั้น จึงรู้สึกโกรธ"เพื่อนสนิท?" โมน่าเลิกคิ้วเอ่ยถามอีกครั้ง"ไม่! พี่กับมันไม่สนิทกัน" โยชิโกหกคำโต ทั้ง ๆ ที่ความจริงแล้วพวกเขาสนิทกัน"ไม่สนิทก็ได้ แต่ว่าทำไมถึงเลิกคบกันล่ะ""ก็บอกแล้วไงไม่ได้คบกัน" โมน่าลอบหายใจเบา ๆ ดูท่าว่าพี่ชายคนนี้ไม่ได้อยากจะพูดถึงเรื่องราวความหลังระหว่าเขากับไคโตะ"งั้นไม่พูดแล้ว" โมน่าพูดแล้วยกมือกอดอกทำทีท่าไม่พอใจเล็กน้อย"อยากรู้เรื่องพี่กับมันงั้นเหรอ" โยชิกล่าวน้ำเสียงทุ้มไม่หนักแน่นแฝงความเสียใจบาง ๆ ก่อนจะพ่นลมหายใจเฮือกใหญ่"เฮ้อ...""มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่" โมน่าเห็นสีหน้าพี่ชายแล้วก็รู้สึกว่าเรื่องในวันนั้นต้องมีอะไรเข้าใจผิดแน่นอน"พี่ไม่อยากพูดถึง" พอสิ้นเสียง คนเป็นน้องก็ลอบหายใจอย่างเสียดายโยชิมาส่งโมน่าที่หน้าคอนโด น้องพี่น้องพูดจากันเล็กน

หลังจากเก็บล้างถ้วยจานเรียบร้อย ไคโตะก็พาโมน่ามานั่งที่โซฟารับแขกสีหน้าของเธอดูไม่ค่อยสบายใจ ไคโตะจึงพูดปลอบ"ไม่มีอะไรหรอก พี่คาซูเอะไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น" โมน่าฝืนยิ้มจาง ๆไม่นานนักเสียงฝีเท้าหนักก็เดินใกล้เข้า คาซูเอะเดินเข้ามานั่งลงที่โซฟาตรงข้ามหนุ่มสาวนักศึกษา ที่ต้นแขนยังมีผ้าก๊อชพันอยู่"ฉันจะพักอยู่ที่นี้สักระยะ...." เขาเอ่ยน้ำเสียงทุ้มทรงพลัง แล้วจ้องไปที่ไคโตะ สลับมายังโมน่า"...ฉันไม่ชินถ้ามีคนมาอยู่ด้วย" คาซูเอะลอบหายใจเบา ๆ ขณะที่โมน่านั่งนิ่งมือกำชายเสี้อแน่น เธอคิดว่าคงต้องไปเช่าโรงแรมนอนก่อนแล้วล่ะ"เธอย้ายไปอยู่กับไคโตะคุงก่อนล่ะกัน" โมน่าเบิกตาค้างแล้วหันไปที่หนุ่มวิศวะแอบดีใจนิด ๆ ลืมไปเลยว่าคอนโดนี้ส่วนใหญ่จะมีสองห้องนอน"พี่รับรองว่าจะไม่ทำอะไรเธอแน่" คำพูดของไคโตะเกือบทำเอาโมน่าหลุดขำออกมา เธอไม่ได้คิดถึงเรื่องนั้นเลยแม้แต่นิด เพราะดูท่าทางไก่อ่อนของเขาแล้วคงไม่สามารถทำอะไรเธอได้หรอก"เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว" คาซูเอะพูดขัดทันควัน ก่อนจะส่ายหน้าอย่างเอือมระอา เขาหยิบแผ่นกระดาษใบเล็ก ๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วยื่นให้โมน่า"นั่นเป็นเงินค่าทำแผล และค่าอาหาร" โมน่ารั