All Chapters of TemptedLoveเกมรักอันตราย: Chapter 41 - Chapter 50

โมน่าตื่นจากการหลับไหลบนเตียงนุ่มขนาดใหญ่ข้าง ๆ กายมีชายหนุ่มลูกเสี้ยวใบหน้าหล่อเหลาจมูกโด่งเป็นสันริมฝีปากหนาได้รูปนอนสวมกอดเธอราวกับของหวง เธอค่อยขยับตัวออกจากพันธนาการของชายหนุ่ม ทว่ายิ่งเธอขยับแขนแกร่งที่สวมกอดเธอไว้ก็ยิ่งรัดแน่น"พี่ไคโตะ ตื่นได้แล้วค่ะ" โมน่าปลุกพลางฟาดที่แขนของไคโตะเบา ๆ"หื้อ" ไคโตะส่งเสียงครางเบา ๆ แล้วจ้องมองหญิงสาวด้วยสายตาเยิ้ม"โมน่ามีเรียนเช้าค่ะ" หลังจากไคโตะปล่อยโมน่าให้เป็นอิสระ เธอก็รีบลุกขึ้นแล้วลงจากเตียงด้วยสภาพที่ห่อหุ้มผ้าขนหนูผืนเดียว"โมน่ารอพี่ด้วย พี่อยากอาบน้ำกับเธอ" ระหว่างที่โมน่ากำลังจะเดินเข้าไปในห้องน้ำเสียงไคโตะก็ดังตามหลังมาติด ๆ"อาทิตย์หน้าก็สอบแล้วใช่มั้ย" ไคโตะกล่าวถามขณะขับรถไปส่งโมน่าที่มหาลัย"อืม แล้วพี่ได้อ่านหนังสือบ้างหรือเปล่าคะ" โมน่าย้อนถามด้วยความเป็นห่วงเพราะช่วงนี้เขาต้องสร้างหุ่นยนต์อัจฉริยะ และยังต้องอ่านหนังสือเตรียมสอบอีก"พี่ชายเก๊ของเธอช่วยติวให้อยู่...." ไคโตะตอบกลับพร้อมกับยกยิ้มอย่างพึงพอใจ"....ก่อนหน้าก็เป็นมันที่คอยติวให้" พอพูดจบสีหน้าของเขาก็ดูหมอง นึกตำหนิตัวเองในใจที่เข้าใจผิดเพื่อนที่หวังดีกับเขาจริง

ไคโตะและโยชิก็เงียบลงเมื่อได้ยินคำพูดของโมน่า ทั้งคู่ต่างพากันพ่นลมหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะยกแก้วขึ้นแล้วกระดกน้ำสีอำพันเข้าปาก"ดึกมากแล้วพวกเราควรกลับได้ล่ะ" โมน่ายกแขนก้มมองดูนาฬิกาข้อมือแล้วพูดขึ้น"พี่ไคโตะขับรถไหวหรือเปล่าคะ" เธอกล่าวถามแฟนหนุ่มที่นั่งคอพับคออ่อน"สภาพแบบนี้ไม่น่าจะไหว" โยชิพูดแล้วส่ายศีรษะ"โมน่าก็คิดว่ายังนั้นแหละ" โมน่ามองสภาพของไคโตะแล้วก็ลอบหายใจเบา ๆ เธอคิดว่าวันนี้คงต้องเป็นคนขับแล้วล่ะ"โมน่า เธอจะแต่งงานกับพี่ใช่มั้ย" ไคโตะที่นั่งอยู่เบาะข้าง ๆ คนขับเอ่ยน้ำเสียงยานคางกว่าปกติ"แต่งคะแต่ง" โมน่าตอบกลับอย่างขอไปที เพราะตลอดทางไคโตะถามคำเดิม ๆ มาหลายรอบแล้วจนเธอรู้สึกรำคาญขึ้นมานิด ๆ"พี่รักเธอจริง ๆ นะโมน่า" ไคโตะเอ่ยน้ำเสียงแผ่วเบาแล้วก็เงียบไป โมน่าหันมาดูก็พบว่าเขาหลับไปซะแล้วกว่าโมน่าจะพยุงร่างคนเมามานอนบนเตียงได้ก็แทบจะหมดแรง วันนี้ไคโตะเมามากเพราะเขาท้าโยชิดื่ม ซึ่งเขาไม่รู้เลยว่าโยชิคอแข็งที่สุด โมน่าก็เตือนแล้วนะ แต่คนไคโตะยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ ก็ปล่อยตามเลยไคโตะลืมตาขึ้นจากการเมามาย เขาโคลงศีรษะเล็กน้อยขณะใช้ความคิด หัวคิ้วทั้งสองขมวดเข้าหากันเพื่อท

ถิงถิงเป็นคนอาสาพาไคโตะและโมน่าเที่ยว และช้อปปิ้งน้องสาวต่างมารดาของโมน่าช่างพูดช่างจาน่าเอ็นดู"ถิงถิงจะพาพี่โมน่ากับพี่เขย..." เธอปิดริมฝีปากแล้วมองหน้าโมน่าสลับกับไคโตะสีหน้ารู้สึกผิดน้อย ๆ"เรียกพี่เขยถูกแล้ว" ไคโตะพูดก่อนที่น้องสาวของแฟนจะรู้สึกผิดไปมากกว่านี้"งั้นถิงถิงเรียกพี่เขยได้ใช่มั้ยคะ" เธอเหมือนจะไม่แน่ใจจึงหันมาถามโมน่าอย่างใสซื่อ"ได้จ้ะ" โมน่าตอบกลับไปอย่างอ่อนโยนพลางเอามือลูบศีรษะน้องสาวต่างมารดาด้วยความเอ็นดู"ที่แรกที่ถิงถิงจะพาไปก็คือจิมซาจุ่ย" โมน่าผงกหัวรับด้วยใบหน้าดูตื่นเต้นจิมซาจุ่ยเป็นศูนย์กลางการท่องเที่ยว ที่สำคัญของฮ่องกง มีทั้งร้านหรู บาร์ ผับ และร้านอาหารมากมาย ผู้คนพลุกพล่าน โมน่ากวาดมองไปรอบ ๆ อย่างตื่นตาตื่นใจ ทำให้ไคโตะมีความรู้สึกกลัวอยู่ในใจ กลัวว่าโมน่าคิดจะมาอยู่ที่นี่กับพ่อของเธอโดยไม่กลับไปอยู่ไทยแล้ว"ถ้าเธอชอบที่นี่ เรามากันเดือนล่ะครั้งดีมั้ย" เขาเดินเข้ามาโอบไหล่แล้วเอ่ยข้างใบหูเบา ๆ โมน่าหันไปทางเขาแล้วย่นคิ้วเข้าหากันบาง"เปลืองเงิน" โมน่าพูดน้ำเสียงราบเรียบก็สะพัดตัวเดินออกมา"เงินพี่มีเยอะนะ เธอใช้ทั้งชาติก็ไม่หมดหรอก" ไคโตะวิ่งตามมา

การสอบปลายภาคใกล้เข้ามาทุกที ประจวบกับที่โมน่าหมดเวลาฝึกงานพอดี เธอจึงมีเวลาอ่านหนังสืออย่างเต็มที่ ทางด้านไคโตะกิจการไปได้ด้วยดีที่แล้ว อะไหล่ที่สั่งมาจากคาซูเอะจากประเทศญี่ปุ่นล้วนเป็นของชั้นดีทั้งนั้น"พรุ่งนี้พี่คาซูเอะจะบินมาเยี่ยมบริษัท และโรงงานของเรา" ไคโตะพูดขึ้นระหว่างที่กำลังทานมื้อเย็นกับโมน่าอยู่"จะมากี่วันเหรอคะ""ยังไม่แน่ใจ" ชายหนุ่มลูกเสี้ยวญี่ปุ่นตอบกลับก่อนจะตักข้าวเข้าปาก"พี่คาซูเอะมีแฟนหรือยังคะ" โมน่าเอ่ยถามด้วยความสงสัยและอยากรู้"ไม่รู้สิ แต่เขาไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนมาที่บ้านเลยนะ" ไคโตะย่นคิ้วบาง ๆ สีหน้าครุ่นคิดหลังจากตอบคำถามโมน่าจบ"พี่คิดอะไรอยู่เหรอคะ""พี่สงสัยว่า พี่คาซูเอะอาจจะชอบผู้ชาย" พอไคโตะพูดจบ โมน่าก็หลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ"ทำไมพี่คิดแบบนั้นล่ะคะ""ตอนนี้พี่คาซูเอะก็จะสามสิบแล้วนะ แต่ยังไม่มีเมียเลยมันน่าคิดป่ะล่ะ" ไคโตะพูดพร้อมกับทำสีหน้าดูจริงจัง"พี่เขาอาจจะยังไม่อยากมีครอบครัวหรือเปล่า" โมน่าเอ่ยขัด เพราะคิดว่าพี่ชายของไคโตะไม่ได้ชอบผู้ชายหรอก เขาดูสุขุมแววตาดุดันนิสัยเย็นชาเข้าถึงยาก คงไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เขา"....." ไคโตะได้แต่ทานข้าวตรงหน้

ไคโตะตื่นขึ้นจากการมึนเมาเขาหยัดกายลุกขึ้นพลางเอามือกุมศีรษะแล้วส่ายเบา ๆ ก่อนจะมองไปรอบ ๆ ห้อง ซึ่งเป็นห้องนอนของเขาในบ้านใหญ่ เมื่อคืนโยชิได้พาเขามาส่งที่นี่ตามคำขอ ไคโตะมีความรู้สึกโกรธเพื่อนอยู่เล็กน้อยที่กลับมาส่งที่บ้านจริง ๆ ไม่รู้ว่าตอนนี้โมน่าคงร้องไห้ตาบวมไปแล้ว พอคิดเช่นนั้นเขาก็ลงจากเตียงแล้วเข้าห้องน้ำเพื่อชำระร่างกาย"ทำไมเมื่อคืนถึงกลับมานอนบ้านได้ แล้วโมน่าล่ะ" ไคโตะเดินผ่านห้องรับแขกใหญ่เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น เขาหันไปก็พบกับทัพพีที่นั่งดื่มกาแฟบนโซฟา ไคโตะจึงเดินก้มหน้าเข้ามาหาคนเป็นแม่"เมื่อคืนผมเมามากไปหน่อยจึงไม่อยากให้โมน่าเห็นสภาพผมตอนเมา" ไคโตะโกหกทัพพีเพราะไม่อยากให้ผู้เป็นแม่รู้สถานการณ์ระหว่างเขากับแฟนสาว"เหอะ อย่าคิดนะว่าฉันจะไม่รู้เรื่องอะไรเลย" ลูกชายคนเล็กของบ้านมีอาการประหม่าอย่างชัดเจน"นั่งลง!" ไคโตะนั่งลงบนโซฟาอย่างไม่รู้ตัว"ทำไมแกจะต้องบังคับให้โมน่าแต่งงาน""ผมไม่ได้บังคับนะครับคุณแม่" ทัพพีจ้องมองลูกชายตาเขม็ง"ผะ ผมแค่อยากแต่งงานกับเธอให้เร็วที่สุด...." ไคโตะชะงักริมฝีปากดวงตาขุ่นมัว"....ถ้านานกว่านี้ผมกลัวเธอจะเปลี่ยนใจ" เขารู้สึกถึงความหนา