บททั้งหมดของ ตั้งใจมาฆ่า แต่ดันมารัก: บทที่ 11 - บทที่ 20

เมื่อแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยก็ออกจากห้อง เดินเข้าครัวมาหากาแฟดื่มเป็นมื้อเช้า แต่ไม่เจอใครเลยสักคน“แปดโมงครึ่งแล้ว ทำไมยังไม่มีใครมากินมื้อเช้าเลย สงสัยยังแต่งตัวกันไม่เสร็จ” พูดพลางเดินไปที่โต๊ะมุห้อง ซึ่งมีเครื่องชงกาแฟแบบอัตโนมัติตั้งอยู่“โอ๊ยดีจัง มีเครื่องทำกาแฟสดด้วย” เธอทำความรู้จักกับเครื่องชงกาแฟอยู่เกือบนาที ก่อนจะลงมือทำกาแฟอย่างมีความสุข กลิ่นกาแฟหอมตลบไปทั้งครัว“หอมจังเลย ขอกาแฟดำถ้วยสิครับคุณคนสวย” เสียงของใครบางคนดังขึ้นจากประตูครัว“ฮึ?” เธอหันขวับไปมองเจ้าของเสียง เห็นชายหนุ่มร่างสูง หน้าตี๋หล่อ มาดเท่ สวมสูทดำเรียบหรูเดินเข้ามาในครัวอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะสบตากับเธอแล้วนิ่วหน้าแปลกใจ สงสัย...“อ้าว! ผมคิดว่าเป็นคุณป้ามาลัยซะอีก” เขาจ้อง มองใบหน้าสดใสของเธอด้วยความอึ้ง ก่อนจะหลุบตามองรองเท้าสตั๊ดสีแดงที่เธอใส่อยู่แล้วเผลอขำออกมาเธอเห็นเขายิ้มขำก็แอบไม่พอใจ แต่ยังไม่อยากมีเรื่องกับใครเพิ่มตั้งแต่วันแรก โดยเฉพาะผู้ชายตัวโต“อยากดื่มกาแฟอะไรคะ”สิบทิศเดินมานั่งที่โต๊ะกินข้าว มองหญิงสาวอย่างสนใจ “น้องเป็นใครครับเนี่ย??”“ฉันไม่มีพี่ชายค่ะ เป็นลูกคนเดียว” เธอตอบด้วยสีหน้าปก

“นี่คู่แพงที่สุดของฉันเลยนะ” นิดนารียกเท้าขวาให้ชาลิตาดู ..ชาลิตาหลบแทบไม่ทัน “ฉันรู้มาว่าเจ้านายมีศัตรูเยอะ มีคนโกรธเกลียดอยากฆ่าเขาตั้งเยอะ ถ้าเกิดเหตุฉุกเฉินขึ้นมาจะทำไง ก็ต้องวิ่งใช่มั้ย ฉันจะไม่ยอมเป็นภาระให้ใครเด็ดขาด”สามสาวอ้าปากค้างศตายุหัวเราะ ส่ายหน้าระอาใจ “โอเคๆ ใครจะแต่งตัวยังไงก็ตามสบายเลย เจ้านายไม่ซีเรียสเรื่องนี้ แต่เรื่องที่สำคัญกว่าก็คือ ..ผมต้องเก็บโทรศัพท์ส่วนตัวของทุกคนไว้ตั้งแต่วันนี้ อยู่ที่นี่พวกคุณใช้ได้แค่โทรศัพท์ของบริษัทที่แจกให้ครับ”ทุกคนอ้าปากค้าง..หยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองส่งให้ศตายุทีละคน จนถึงนิดนารี“โทรศัพท์ฉันหายค่ะ” เธอเพิ่งมารู้ตอนนี้แหละว่าการที่โทรศัพท์ของเธอหายไป มันเป็นเรื่องดี เพราะเธอตั้งใจจะย้อนกลับไปหาโทรศัพท์ที่ป่าสุสานในตอนที่มีโอกาส ระหว่างนี้ใช้โทรศัพท์ของบริษัทไปก่อนก็ไม่เลว เจอโทรศัพท์ตัวเองเมื่อไหร่ก็ค่อยเอามาแอบใช้‘ฮิๆ’พวกเธอเดินตามศตายุไปที่คฤหาสน์ของเจ้านายซึ่งใช้เวลาประมาณห้านาทีก็ถึง พอเดินผ่านประตูรั้วเหล็กด้านหน้าเข้าไปข้างใน ก็เหมือนพบกับอีกโลกเลยล่ะ บอดี้การ์ดสวมสูทดำที่มีอาวุธครบมือยืนประจำแต่ละจุด อย่างกับกำลังจะอ

วินาทีนี้ นิดนารีรู้สึกเหมือนตัวเองยืนอยู่หน้ายมบาลเพื่อรอการพิพากษายังไงยังงั้น สายตาเขาที่มองมา ไร้ความเมตตาปรานีอย่างสิ้นเชิงเธอไม่อยากคิดเลยว่ามาเฟียโหดอย่างเขา จะลงโทษคนทำผิดกฏยังไง จะเอาคืนคนที่เตะผ่าหมากเขาด้วยวิธีไหนเธอควรวิ่งหนีตอนนี้เลยดีมั้ยนิดนารี???“เธอชื่ออะไรนะ” เขาถามด้วยน้ำเสียงปกติ อารมณ์เหมือนไม่ได้อยากรู้สักเท่าไหร่ ทั้งที่อยากรู้ใจจะขาด ผู้หญิงที่กล้าลองดีกับเขา“เอ่อ...S4 นิดนารีค่ะ” ถ้าจะไล่ออก ไม่ต้องถามก็ได้มั้ง แต่ถ้าจะฆ่าแกงกัน แค่จำหน้าเธอไว้ก็พอเพราะตายเป็นผีเมื่อไหร่ เธอจะมาตามหลอกหลอนเขาทั้งชาติ“นิดอะไรนะ??” เขาถามย้ำ จ้องหน้าเธอเขม็ง ทำเธออึดอัดเบาๆ “พูดดังๆ หน่อย”เธอชักรำคาญ อยากถามตรงๆ เลยว่าจะเอายังไง“นิดนารีค่ะ”“นิด นา รี!!” เขาลุกขึ้นยืน ทำเธอสะดุ้งเบาๆ อดคิดไม่ได้ว่าคงถึงเวลาแล้ว เมื่อเขาเดินตรงมาหาเธอ ด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่แววตาไร้ปรานีเขาเดินผ่านหน้าเธอแล้วหยุดตรงด้านหลัง ก้มลงมากระซิบใกล้หูเธอ ด้วยน้ำเสียงแหบพร่า“ทำไมถึงมาสมัครงานกับบริษัทนี้”ลมหายใจอุ่นซ่านของเขา ทำเธอขนลุกไปทั้งตัว ท้องไส้ปั่นป่วนไปหมดนิดนารีกระพริบตาปริบๆ นึกหาเห

‘บ้าชะมัด’ ในชีวิตนี้ไม่เคยเจอใครบ้าเท่านาย ภวัตมาก่อนเลย บ้าจนไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่า‘คนทุเรศ’ เธอพยายามตั้งสติ ควบคุมอารมณ์ความรู้สึกให้นิ่งสงบ เอาใจมาจดจ่อกับงานตรงหน้า แต่ให้ตายเหอะ! สมาธิของเธอแตกกระเจิงตลอดเวลา เพราะไอ้เจ้านายบ้ามันเดินวนเวียนไปมาไม่หยุดเลย‘ฮึ่ม!’ เธอล่ะอยากจะหาหมามุ่ยมาโยนใส่จริงๆ เอาให้คันไปทั้งตัวเลย“ดื่มไวน์มั้ย” เขาถามด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดีสุดๆ ขณะเดินผ่านหลังเธอไปทิ้งตัวนั่งลงที่โซฟา พร้อมขวดไวน์ราคาแพงและแก้วสองใบ“ในเวลางานเนี่ยนะคะ” เธอพูดกับเขา แต่ตาจ้องเอกสาร ไม่ยอมหลุดโฟกัส แม้จะอ่านอะไรไม่ค่อยรู้เรื่อง เพราะเมากล้ามตานั่นก็ตามเขายิ้มกริ่ม จิบไวน์นิดๆ พอชุ่มลิ้น “ในห้องทำงานของฉัน ใช้กฏของฉัน”กฏป่าเถื่อนน่ะสิ กฏเจ้าพ่อภวัต คิดจะทำอะไรก็ได้ ไม่สนใจความรู้สึกคนอื่น เอาตัวเองเป็นที่ตั้ง“รับทราบค่ะ” ส่วนผู้ใต้บังคับบัญชาคงทำได้แค่อดทนและก่นด่าอยู่ในใจเท่านั้น“เธออายุเท่าไหร่เหรอ”เขาถามทำไม เธอแอบหวาดระแวงนะ หรือจะโกหกว่าอายุสิบเจ็ดดี เผื่อเขาจะกลัวบ้าง แต่ถ้าบอกว่าอายุสิบเจ็ด เขาคงไม่ปล่อยเธอไว้หรอก คงไล่เธอออกตั้งแต่วันนี้เลย “เอ่อ ..ยี่สิบสองค่ะ”

‘เฮ้อ ..ใครจะรู้ว่า นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้จับได้คลำของแบบนี้ ..เอ่อ ไม่คิดเลยว่าท่อนเนื้อยาวๆ นี่จะแข็งได้ขนาดนี้ โอยย..ทำไมอยากสาวก็ไม่รู้ หรือว่าจะเป็นสัญชาติญาณที่ซ่อนอยู่ในใจ อร๊ายยย ฉันกำลังคิดลามกกับศัตรูของตัวเองงงง กรี๊ดดดดด’“โอวว...” แรงไปแล้วนะ เธอไม่ควรบีบจับของเขาแรงขนาดนั้น เดี๋ยวก็หลุดคามือหรอก..เฮ่อ ..เขาคิดผิดจริงๆ แค่อยากแกล้งหญิงสาวไร้เดียงสาให้ใจแตกเล่น แต่กลายเป็นเหมือนแกล้งตัว เพราะมือนุ่มนิ่มทำเขาหวั่นไหววูบวาบไปหมดแต่ก็นั่นละ เขาจะมาทำหน้าเคลิบเคลิ้มเหมือนไอ้โรคจิตต่อหน้าแมวดื้อตัวนี้ได้ไง เขาต้องสั่งสอนให้เธอรู้จักที่ต่ำที่สูงสิ เธอจะได้ไม่กล้าเหิมเกริมกับเขา“ตรงนี้แหละ ในร่างกายฉัน ที่แข็งแรงที่สุด”เธอหน้าเหวอ เห็นภาพตอนเธอเตะผ่าหมากเขาแล้วก็ใจสั่นระรัว บีบลำเอ็นเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว“โอ๊ย” เขาอุทานลั่น“อ๊ะ!” เธอเงยหน้ามองเขา สบตาเขาเข้าอย่างจัง เห็นพลาสเตอร์ยาที่ปิดจมูกเขาไว้แล้วภาพตอนที่เธอกัดจมูกเขาก็โผล่มาในหัวจึงรีบก้มหน้ามองลำเอ็นชูชันแทน วินาทีนี้ มองลำเอ็นของเขายังดีกว่ามองหน้า ...เหรอ???“เสร็จแล้วค่ะ”“เสร็จแล้ว?” เขาตั้งใจพูดสองแง่สองง่ามใส่เธอ