บททั้งหมดของ วาสนายัยเด็กอ้วนเกิดใหม่ในยุค 80: บทที่ 1 - บทที่ 10

ท่ามกลางอากาศร้อนอบอ้าวในช่วงกลางปี ภายในห้องพักนักศึกษามหาวิทยาลัยชื่อดังไม่ได้มีสิ่งอำนวยความสะดวกให้กับนักศึกษามากนัก นอกจากไม่มีเครื่องปรับอากาศที่ช่วยลดความร้อนระอุแล้วนั้น พัดลมตัวเล็กสภาพกลางเก่ากลางใหม่ยังมีให้เพียงแค่สองตัวต่อหนึ่งห้องเท่านั้นห้องสี่เหลี่ยมขนาดไม่ได้กว้างมากกลับอัดแน่นไปด้วยเตียงนอนถึงสามเตียง และโต๊ะเขียนหนังสือสามชุด ยังดีที่ถึงแม้จะเป็นห้องน้ำรวม ทว่ายังแบ่งแยกแต่ละชั้นอย่างดี ไม่ใช่ห้องน้ำขนาดใหญ่ที่ใช้ร่วมกันทั้งตึกอย่างเช่นหอพักเก่าที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกัน ซึ่งตึกนั้นทั้งเก่าและวังเวงสุด ๆภายในห้องคับแคบที่เว้นพื้นที่สำหรับเดินไว้แค่เพียงเล็กน้อย นักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่หนึ่งกำลังนั่งประจำยังโต๊ะหนังสือของตนเองเพื่ออ่านหนังสือเตรียมสอบครั้งสุดท้ายก่อนปิดภาคเรียนบรรยากาศที่เกือบจะเงียบสงัด ยังคงมีเสียงของถุงขนมดังขึ้น ‘ก๊อบแก๊บ’ เป็นระยะ ก่อนจะเกิดเป็นเสียงเคี้ยวตามมาและปิดท้ายด้วยเสียงดูดนิ้วผ่านไปราวสิบห้านาทีเสียงเหล่านี้คล้ายจะไม่ยอมหยุดลงง่าย ๆ จนกระทั่ง ฉินฟางเซียน ต้องผินหน้ามองอยู่หลายครั้ง ทว่าด้วยความเป็นคนพูดน้อยจึงเพียงแค่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอ

ตลอดทางกลับหอพักฟางเหม่ยฉีเอาแต่จมจ่อมอยู่กับความคิดของตนเอง ขณะข้ามถนนสีหน้าของเธอค่อนข้างเป็นกังวลอย่างชัดเจน ทั้งยังแววตาเหม่อลอยจนเพื่อนทั้งสองคนต้องเดินประกบข้างซ้ายขวาเพื่อพายัยเด็กอ้วนของพวกเราให้เดินข้ามถนนไปพร้อมกันอย่างปลอดภัยระยะทางจากหอพักและโรงพยาบาลไม่ได้ไกลกันมาก ทั้งสามคนจึงตกลงกันว่าจะแวะซื้ออาหารด้านหน้าโรงพยาบาลมากินที่หอพักก่อน ระหว่างรอผลเลือดในช่วงบ่ายแน่นอนว่าสำหรับเฉิงเฟยเมี่ยวผู้รักสุขภาพนั้น อาหารหลักของเธอมักจะเน้นหนักไปทางผักเสียส่วนใหญ่ บางมื้อหากไม่หนักหนาเกินไปก็อาจจะกินสลัดผักที่อุดมไปด้วยผักครบห้าสี ทางฉินฟางเซียนผู้ชื่นชอบออกกำลังกายเป็นชีวิตจิตใจ อาหารจำพวกโปรตีนจึงเป็นตัวเลือกของเธอในทุก ๆ วันส่วนฟางเหม่ยฉีก็มักจะไม่พ้นของทอดที่คลุกเคล้าไปด้วยผงเพิ่มรสชาติ และชานมไข่มุกหวานร้อยแก้วใหญ่ที่สุดของร้าน ซึ่งก็สั่งตามความเคยชินของจิตใต้สำนึกล้วน ๆ เธอแทบไม่รู้จักหรือสนใจอาหารที่มีส่วนผสมของผักปะปนอยู่เลยด้วยซ้ำ แล้วจะให้สั่งอาหารเพื่อสุขภาพอย่างเพื่อนสองคนก็คงเป็นไปไม่ได้แม้จะเป็นระยะเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง แต่ทว่าสำหรับฟางเหม่ยฉีนั้นมันยาวนานแรมปีเลยก

เปลือกตาบางพยายามขยับยกขึ้นอย่างยากลำบากเพราะกลิ่นอับชื้นที่โชยมากระทบจมูกเข้าอย่างจัง ขณะเดียวกันประสาทสัมผัสทั้งห้าเริ่มทำงานในทันทีแม้สติที่มีจะพร่าเลือนจนแทบใช้การไม่ได้แล้วก็ตามนอกจากกลิ่นอับชื้นรอบกายแล้ว กลิ่นคาวสนิมที่คละคลุ้งอยู่ในโพรงปากนั้นทำให้หัวคิ้วของฟางเหม่ยฉีขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจสถานการณ์นัก“เมื่อกี้นี้ฉัน…”เสียงแหบแห้งกล่าวออกมาท่ามกลางแสงมืดสลัวภายในห้องเก็บฟืนที่ค่อนข้างทรุดโทรมแม้จะเป็น ‘ยัยเด็กอ้วน’ น้ำหนักเกือบร้อยกิโล และระยะหลังสุขภาพอาจจะไม่ดีอยู่บ้าง ทว่าความจำของเธอไม่มีทางผิดพลาดอย่างแน่นอน…ฟางเหม่ยฉีพยายามนึกย้อนเหตุการณ์ก่อนหน้าที่พึ่งเกิดขึ้น เธอจำได้ว่าตนเองได้ยินเสียงแปลก ๆ ไม่ทราบที่มาดังก้องไปทั้งรูหู ก่อนซวนเซล้มลงที่พื้นห้องน้ำในหอพักและหมดสติไปโดยไม่มีใครผ่านมาช่วยเหลือเลยสักคน แต่แทนที่จะฟื้นมาเจอเพดานสีขาวสะอาดของโรงพยาบาลใกล้หอพัก แต่กลับมาโผล่ยังห้องเก็บฟืนที่ทั้งอับชื้นและร้างผู้คนเช่นนี้ขณะกำลังครุ่นคิดอย่างหนักเมื่อเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มก็รู้สึกได้ถึงบาดแผลจากการถูกทำร้าย ทั้งมุมปากยังมีรอยเลือดซึมออกมาอยู่เล็กน้อย ซึ่งหมายความว่

ปลายนิ้วเรียวสะกิดเขี่ยเจ้าดอกทานตะวันสีเหลืองสดใสไปมา ขณะกำลังหาทางรอดให้กับตนเองในตอนนี้ พลันดวงตากลมใสวาวโรจน์ขึ้นมาในทันทีที่นึกถึงสาเหตุที่ทำให้ฟางเหม่ยฉีต้องถูกตบตีและถูกขังอยู่ในห้องนี้ตลอดทั้งคืนเมื่อช่วงหัวค่ำขณะที่เจ้าของร่างกำลังกินเศษอาหารที่เหลือประทังชีวิตอย่างเช่นปกติ อยู่ ๆ เซี่ยซูเม่ย ผู้เป็นแม่เลี้ยงก็โวยวายขึ้นมาว่าเงินของตนที่ซ่อนเอาไว้นั้นหายไปห้าสิบหยวน เธอรื้อค้นจนทั่วบ้านแต่ก็ไม่พบทว่าเมื่อหาเงินไม่พบและจับหัวขโมยไม่ได้ ลูกสาวอย่าง หานเยว่ฉี จึงป้ายสีมาที่พี่สาวต่างสายเลือดเข้าอย่างพอดิบพอดีสุดท้ายแล้วคนที่ไม่มีสิทธิ์มีเสียงที่สุดในบ้านหลังนี้อย่างฟางเหม่ยฉีมีหรือจะรอดพ้นจากมารร้ายสองแม่ลูกนี่ได้ จนแล้วจนรอดจึงถูกตบตีอย่างหนักโทษฐาน ‘ลักขโมย’ ทั้งยังถูกขังเอาไว้ในห้องเก็บฟืนทั้งคืน ร่างกายที่ถูกใช้แรงงานอย่างหนักมาตั้งแต่เด็ก มีหรือจะทนได้ไหวอีก ฟางเหม่ยฉีหมดสติไปภายในห้องเก็บฟืนแห่งนี้ เพียงไม่นานก็หมดลมหายใจลงในที่สุดโดยเหตุการณ์ทั้งหมดที่ว่ามานั้น คนเป็นพ่อบังเกิดเกล้าอย่าง

ทันทีที่ออกจากห้องเก็บฟืนตะเกียงเก่าเก็บดวงหนึ่งถูกจุดขึ้นอย่างทุลักทุเล ฟางเหม่ยฉีไม่เคยใช้มันมาก่อน ยังดีที่อาศัยความคุ้นชินของร่างนี้ ลำพังเพียงความรู้รอบตัวที่มีอยู่คงไม่อาจทำได้อย่างแน่นอนทั้งบ้านสกุลฟางมีตะเกียงเพียงสองดวงเท่านั้น ทำให้การทำงานในตอนที่ฟ้ายังไม่สว่างเช่นนี้ค่อนข้างเป็นไปอย่างยากลำบากทีเดียวร่างผอมบางเลือกที่จะทำความสะอาดบ้านหลังเก่านี้เสียก่อน เพราะเธอได้กลิ่นคล้ายอาหารบูดโชยมา และเมื่อผินหน้ามองไปยังอีกฝั่งของตัวบ้าน เศษอาหารที่ทุกคนกินเหลือทิ้งเรี่ยราดอยู่บนโต๊ะจนมดขึ้น จานชามตะเกียบใช้แล้วทิ้งแห้งเกรอะกรังนั้น ทำเอาฟางเหม่ยฉีแสดงสีหน้ารังเกียจออกมาจนถึงขีดสุดนี่หากว่าไม่ใช่เธอเป็นคนลงมือเก็บก็คงจะอยู่แบบนี้ไปอีกนานแสนนาน ไหนจะเศษซากของข้าวของที่ล้มระเนระนาดเกลื่อนพื้นจากเหตุการณ์ที่ตนเองถูกแม่เลี้ยงตบตีเมื่อวานอีก แม้จะถอนหายใจออกมา ทว่ามือเรียวเล็กยังคงเก็บกวาดทุกสิ่งไปเรื่อย ๆ จนเสร็จแล้วเข้าไปทำอาหารในครัวเตรียมพร้อมสำหรับคนในบ้านเธอพยายามทำทุกอย่างให้ปกติที่สุด ขณะที่ในใจก็มีแผนการสำหรับหนทางต่อจากนี้ของตนเอง ในตอนแรกแม้จะ