Semua Bab วาสนายัยเด็กอ้วนเกิดใหม่ในยุค 80: Bab 21 - Bab 28

ระยะทางระหว่างบ้านตระกูลฟางมาถึงบ้านเดิมของมารดาไม่ได้ไกลกันมาก ใช้เวลาเดินเท้าเพียงสิบกว่านาทีก็ถึงแล้ว ทว่าเมื่อเดินมาได้ครึ่งทางฟางเหม่ยฉีพลันรู้สึกคล้ายจะเป็นลมขึ้นมา“อีกไม่ไกลก็ถึงบ้านเราแล้ว เหม่ยฉีไหวหรือไม่?”วั่นเลี่ยงซูถามหลานสาวด้วยใบหน้าเป็นกังวล เธอรู้ดีว่าบาดแผลจากการตกรถนั้นไม่ได้หนักหนา ทว่าสีหน้าซีดเซียวของหลานสาวก็ดูไม่ค่อยปกตินักจึงได้ถามขึ้นร่างผอมบางหันไปหาป้าสะใภ้พลันระบายยิ้มจางออกมา ขณะตามกรอบหน้าและแผ่นหลังเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อผุดพราย เพราะตื่นเต้นกับแผนการมากไปหน่อย เช้านี้จึงไม่กินอะไรรองท้องก่อน พอเกิดเรื่องราวยุ่งเหยิงขึ้นจนตอนนี้เวลาล่วงเลยเที่ยงไปสักพักใหญ่แล้ว แม้แต่น้ำสักหยดยังไม่ตกถึงท้อง จึงทำให้เธอรู้สึกหูอื้อตาลายอยู่บ้างเมื่อต้องเดินทางกลางอากาศร้อนอบอ้าว“ไหวค่ะไหว หนูแค่ยังไม่ได้กินข้าวเช้าน่ะค่ะ”พูดยังไม่ทันขาดคำเสียงกระเพาะก็ร้องประท้วงจนเธอรู้สึกอับอายร่างผอมบางทำได้แค่ยิ้มเจื่อนให้กับป้าสะใภ้แล้วเดินต่อไปตามทาง โดยมียายและป้าสะใภ้ประคองไว้ทั้งสองข้าง ส่วนลุงใหญ่ไปติดต่อเรื่องเปลี่ยนแซ่แล

เมื่อเห็นแล้วว่าเอกสารของหลานสาวเรียบร้อยดี ต่อจากนี้คงไม่มีสิ่งใดให้กังวลอีก เจียงหนิงฮวาและลูกสะใภ้จึงเข้าครัวไปทำมื้อใหญ่สำหรับเย็นวันนี้เพื่อฉลองให้กับหลานสาว ส่วนเหอคุนแยกตัวออกไปอาบน้ำให้เรียบร้อย เหลือเพียงเหอเหม่ยฉีที่กำลังนั่งอ่านตัวอักษรบนกระดาษซ้ำไปซ้ำมาด้วยความรู้สึกสุขใจ“เหม่ยฉีหรือ?”เสียงแหบต่ำที่ดังขึ้นบริเวณประตูบ้านทำเอาคนที่กำลังซาบซึ้งถึงกับรีบยกมือขึ้นปาดน้ำตา ก่อนจะเพ่งมองไปยังผู้มาใหม่ เวลาเช่นนี้น่าจะไม่มีใครเข้าบ้านมาอีกแล้วนอกจากพี่ใหญ่ที่ไปทำงานในแปลงนามาตลอดทั้งวันแม้จะไม่ได้พบหน้ากันมาหลายปี แต่พี่ใหญ่มีหน้าตาละม้ายกับลุงใหญ่ไม่น้อย นั่นจึงไม่ยากนักที่จะคาดเดาว่าผู้ชายคนนี้เป็นใครกันแน่“พี่ใหญ่หลิวหยางเหรอคะ ฉันเหม่ยฉีเอง”เหอเหม่ยฉีกล่าวเสียงขึ้นจมูก เพราะร้องไห้อยู่นานหลายนาทีแล้ว เสียงเธอจึงได้ฟังดูอู้อี้ไม่น้อยเหอหลิวหยาง ได้ยินเช่นนั้นจึงวิ่งเข้ามาหาน้องสาวอย่างรวดเร็ว เขาเคยเจอน้องสาวเมื่อนานมาแล้ว แม้จะพอจดจำเค้าโครงหน้าได้อยู่บ้าง แต่ก็ไม่แม่นยำนัก ครั้งสุดท้ายที่เจอกั

ในเช้าวันต่อมาเหอหลิวหยางเป็นคนถีบจักรยานพาน้องสาวไปลางานจริง ๆ อย่างที่กล่าวเอาไว้ ซึ่งก่อนจะไปโรงงานสองพี่น้องจำต้องแวะสถานพยาบาลเพื่อแก้ไขสิ่งที่ยังไม่ถูกต้องให้เรียบร้อยเสียก่อนเหอเหม่ยฉีเดินเข้าไปติดต่อพยาบาลเพื่อขอพบคุณหมอหญิงท่านเดิมในวันนั้น เหอหลิวหยางเพียงเดินตามน้องสาวไปเงียบ ๆ เท่านั้น ด้วยตนเองไม่ได้รู้รายละเอียดของแผนการเท่าใดนักร่างผอมบางถูกเชิญเข้าไปในห้องตรวจโดยให้พี่ชายรออยู่ด้านนอก ก่อนจะพบว่าคุณหมอหญิงท่านเดิมนั่งรออยู่ก่อนแล้ว หลังจากกล่าวทักทายกันตามมารยาท เหอเหม่ยฉีถูกเชิญให้นั่งบนเตียงคนไข้ ก่อนผู้ช่วยพยาบาลอีกสองคนจะนำอุปกรณ์ที่เตรียมไว้ไม่ไกลเข้ามาเรียงไว้ข้างเตียง ใช้เวลาไม่นานเฝือกอันหนาก็ถูกตัดออกจนเหลือเพียงแขนเรียวเล็กที่มีรอยยับย่นเล็กน้อยแม้จะไม่ได้แขนหักอย่างที่บอกใครต่อใคร ทว่ารอยฟกช้ำและรอยถลอกบนแขนข้างซ้ายก็มีไม่น้อยเลย คุณหมอหญิงจึงจัดการทายาให้ ก่อนจะนำผ้ามาพันบริเวณที่เคล็ดเอาไว้อย่างระมัดระวัง โดยไม่ลืมพันให้หนากว่าปกติสักหน่อย“เรียบร้อยแล้วค่ะ ร่องรอยพวกนี้อย่างไรก็ต้องทายาต่อไปนะคะ”คุณหมอห

“เนื้อหายากจะตายไปนายไม่รู้หรือ ฉันลดราคาให้เหลือสามเหมา แบบไม่ใส่เนื้อนายเอาหรือเปล่าล่ะ?”เถ้าแก่วัยสามสิบปลายกล่าวเสนอทางออกซึ่งยามปกติบะหมี่เนื้อของร้านเราที่จะขายในราคาชามละหนึ่งหยวน แต่ในเมื่อต้องการขายแบบไม่มีเนื้อ ราคาก็ย่อมต้องลดลงเพื่อให้ลูกค้าไม่รู้สึกว่าร้านของเขาเอาเปรียบจนเกินไป นี่ถือเป็นทางออกที่ดีสำหรับร้านของเขาและลูกค้าที่อยากกินบะหมี่ที่ร้านแห่งนี้ด้วย“ก็ได้ อย่างนั้นเอามาสองชามแล้วกันครับ”เหอหลิวหยางจำต้องตอบตกลงอยางเสียไม่ได้ เขาเองก็พอรู้เรื่องนี้มาบ้าง ช่วงนี้เนื้อหาซื้อยากมากจริง ๆขณะที่เหอหลิวหยางกำลังสั่งอาหาร การบอกกล่าวเกี่ยวกับปัญหาความขาดแคลนในยุคนี้ทำให้หญิงสาวที่นั่งอยู่ด้วยกันคิดตามได้ไม่ยาก พลันนัยน์ตากลมของคนเป็นน้องสาวกลับสว่างวาบขึ้นมาคล้ายกับมีความคิดที่ยอดเยี่ยมแล่นเข้ามาในสมองของเธอเธอลืมไปได้อย่างไรว่าในช่วงเวลานี้ประเทศของเรากำลังจำกัดการเกิดของประชากร ด้วยเหตุที่ทรัพยากรไม่เพียงพอต่อจำนวนประชากร เช่นนั้นแล้วไม่ใช่เพียงแค่เนื้อเท่านั้นที่หายาก ทว่ามันรวมไปถึงสินค้าบริโภคทุกรูปแบบที่หายา