Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

“ได้ ยายจะช่วยหลานเอง”เจียงหนิงฮวากล่าวรับปากกับหลานสาวอย่างไม่ต้องคิดให้มากความทันทีฟังแผนการทั้งหมดจนจบในแววตาของหญิงชราเต็มไปด้วยความยินดีและประกายแห่งความหวัง ทั้งที่ก่อนหน้านี้ตนเองยังรู้สึกอับจนหนทางอยู่แท้ ๆ ทว่าแผนการที่หลานสาวกล่าวออกมานั้นดูจะรอบคอบและมีความเป็นไปได้มากกว่าแผนใดทั้งหมดที่ตนเคยคิดเจียงหนิงฮวารู้สึกเสียดายอยู่บ้างที่พึ่งคิดถึงแผนการนี้ได้ในตอนนี้ หากคิดได้เร็วกว่านี้หน่อย หลานสาวอาจจะไม่ต้องทนทุกข์อยู่บ้านหลังนั้นนานขนาดนี้ฟางเหม่ยฉีกล่าวขอบคุณยายทั้งน้ำตา พลางมองกล่องข้าวในมือ สลับกับแววตาของทั้งคู่ที่อยู่ตรงหน้า แค่พวกท่านรับปากว่าจะช่วยเธอก็ดีใจมากแล้ว อย่างน้อยการมีชีวิตอยู่ที่นี่ก็ไม่ได้โดดเดี่ยวเสียทีเดียวกล่องข้าวยังคงอุ่นอยู่ แน่นอนว่าความอุ่นของมันนั้นไปถึงหัวใจของคนเป็นหลานสาวเป็นที่เรียบร้อย ฟางเหม่ยฉีเปิดกล่องข้าวก็พบกับผัดผักที่เคลือบไปด้วยน้ำมัน และเนื้อแห้งอีกสี่ชิ้นเล็ก ด้านล่างเป็นข้าวขาวเรียงเม็ดสวยงาม เพียงเท่านี้ทำให้ความรู้สึกทั้งหมดตีตื้นขึ้นมาจนปรากฏหยาดน้ำตาเม็ดโตไหลอาบทั้งสองแก้มแล้ว

การทำงานโรงงานวันนี้นับเป็นครั้งแรกของฟางเหม่ยฉีคนใหม่เลยก็ว่าได้ เธอไม่เคยรับรู้เกี่ยวกับชีวิตภายในโรงงานมาก่อน ถึงแม้คนในยุคนี้จะค่อนข้างชื่นชมคนมีการศึกษา อย่างเช่นบ้านไหนที่มีลูกเรียนจบถึงมัธยมปลาย สำหรับครอบครัวชาวนาแล้วนับเป็นที่นับหน้าถือตาอยู่ไม่น้อยทว่าในสังคมการทำงานโรงงานวุฒิการศึกษาเพียงแค่มัธยมปลายนั้นไม่ได้ทำให้หน้าที่หรือภาระงานเบาลงแม้แต่น้อย ฟางเหม่ยฉียังต้องใช้หยาดเหงื่อแรงกายแลกเงินมา แม้จะไม่ต้องแบกหามกลางแจ้ง แต่การยืนตัดผ้าตามแบบยาวนานถึงสี่ชั่วโมงนับว่าไม่ง่ายเลยอีกทั้งเป็นงานที่ตนเองไม่เคยทำมาก่อน แม้จะมีพื้นฐานจากความทรงจำ แต่ความเร็วของงานก็ไม่เท่าตอนที่ฟางหม่ยฉีคนก่อนทำเอาไว้ ตลอดการทำงานในช่วงเช้าเธอจึงถูกหัวหน้าแผนกเพ่งเล็ง และถึงขั้นเดินมาตำหนิในช่วงหลัง เกี่ยวกับปริมาณงานที่น้อยลงเมื่อเทียบกับเวลาจากที่ตั้งใจจะทำงานนี้ให้ได้นานที่สุด พอได้มาลองทำจริง ๆ แล้ว เธอกลับคิดว่าคงอดทนแค่พอหาลู่ทางหาเงินใหม่ได้ก็พอ เพราะเธอไม่สามารถทำงานนี้ไปตลอดได้จริง ๆในช่วงพักเที่ยงที่พนักงานต่างไปกินข้าวพร้อมกันกับเพื่อนที่ตนเองสนิท ทว่าฟางเ

ทันทีที่ถูกพาตัวมาถึงสถานพยาบาลใกล้หมู่บ้าน ฟางเหม่ยฉีเริ่มทำตามแผนการในทันที เธอร้องขอให้พยาบาลช่วยกันคนที่มาด้วยออกไปก่อน โดยอ้างว่ามีบาดแผลใต้ร่มผ้า พอดีกับที่พยาบาลอีกคนเดินมาซักประวัติและสอบถามอาการบาดเจ็บเบื้องต้น ฟางเหม่ยฉีตอบคำถามทุกข้อไปตามตรง โดยไม่ลืมชี้จุดใต้ร่มผ้าที่ตนรู้สึกเจ็บเพราะเป็นสถานพยาบาลขนาดเล็ก บุคคลากรจึงมีเพียงแพทย์หญิงคนหนึ่งและบุคลากรที่เกี่ยวข้องเพียงสามคนเท่านั้น ซักประวัติเสร็จเพียงไม่นานคุณหมอประจำสถานพยาบาลก็เข้ามาดูอาการทันที“แขนของคุณแค่เคล็ดนะคะ มีรอยถลอกเล็กน้อย ส่วนบริเวณเอวมีรอยช้ำสองจุดเท่านั้น เดี๋ยวหมอจะให้พยาบาลนำยามาให้คุณ”คุณหมอวัยสามสิบปีกล่าวออกมาเสียงอ่อนโยน หลังจากตรวจดูอาการบาดเจ็บภายนอกอย่างละเอียดทว่าสำหรับคนเจ็บแล้วนั้นหาได้ใส่ใจกับบาดแผลบนร่างกายเท่าใดนัก เพราะตอนที่ตัดสินใจปล่อยตนเองให้ตกรถ ย่อมคำนวณมาแล้วเป็นอย่างดีว่าตนเองจะไม่ได้เจ็บหนักแต่อย่างใด“คุณมีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ?”ท่าทางกระสับกระส่ายของคนไข้ที่เกิดขึ้น ทำให้คุณหมอเพียงหนึ่งเดียวของที่นี่ตัดสินใจถามขึ้นในที่สุด

ด้านคนถูกปฎิเสธพลันลอบยิ้มในใจ ก่อนจะกล่าวออกมาเสียงดังพร้อมหยาดน้ำตาที่พรั่งพรูออกมาอย่างน่าสงสาร “จะไม่มีได้อย่างไรคะ ตลอดเวลาเกือบสองปีหนูทำงานมาก็มอบเงินให้ที่บ้านจนหมด อีกอย่างยังมีเงินค่าล่วงเวลาที่มอบให้กับน้องสาวอีกส่วนหนึ่ง หนูขอเงินเพียงไม่กี่สิบหยวนมาคืนยายเถอะนะคะ”ไม่เพียงแค่ร่ำไห้อย่างหนัก ทว่าเข่าสองข้างของฟางเหม่ยฉีพลันทรุดลงบนพื้นดินในทันที พลางทอดมองครอบครัวสกุลฟางผ่านม่านน้ำตาฟางเหม่ยฉีคนก่อนอาจจะเกรงกลัวน้องสาวต่างสายเลือดในเรื่องนี้ แต่ไม่ใช่กับฟางเหม่ยฉีคนนี้อย่างแน่นอน ในเมื่อหานเยว่ฉีชอบหยิบเรื่องนี้มาข่มขู่ดีนัก วันนี้เธอจะเป็นคนเปิดโปงมันด้วยตนเอง“นางเหม่ยฉี! แก!”คนที่ถูกกล่าวถึงอย่างหานเยว่ฉีมีหรือจะนิ่งเฉย เด็กสาวออกอาการดิ้นเร่า ๆ ในทันทีที่พี่สาวต่างสายเลือดกล่าวเปิดโปงเช่นนั้น เธอไม่คิดมาก่อนว่านางเหม่ยฉีที่มักจะมีท่าทีขลาดเขลาทุกครั้งที่พบเจอ ทว่าวันนี้บังอาจตั้งตัวเป็นศัตรูของเธอเสียได้พลันเมื่อหันไปสบดวงตาคู่นั้นของผู้เป็นแม่ก็ทำให้หานเยว่ฉีรู้สึกได้ว่าหลังจากจบเรื่องนี้เธออาจจะเป็นรายต่อไปที่ถู

ถ้อยคำใจร้ายที่ได้รับจากคนที่ตนเรียกว่า ‘พ่อ’ มาตลอดสิบกว่าปีหากเป็นลูกสาวบ้านอื่นได้ฟังคงเสียใจจนคิดฆ่าตัวตายอย่างแน่นอน ทว่ากลับไม่ใช่สำหรับฟางเหม่ยฉีที่กำลังแสร้งร้องไห้ออกมาราวกับจะขาดใจแต่กลับไม่เอ่ยแย้งออกมาสักคำ หลังจากคำว่า ‘ตัดขาด’ ถูกผู้เป็นพ่อหยิบขึ้นมาพูดถึง ฟางเหม่ยฉีเพียงทำหน้าที่แสดงละครเป็นลูกสาวแสนอ่อนแอไปอย่างใจเย็น โดยมีญาติฝ่ายมารดาทั้งสองคนคอยปลอยโยนอยู่ไม่ห่างหูโม่โฉวถูกเชิญเข้าไปในบ้านฟางเพื่อทำสัญญาตัดขาด โดยมีคนสกุลเหอคอยเป็นพยานในการทำสัญญานี้ ส่วนคนที่ไม่เกี่ยวข้องไม่ได้จากไปแต่อย่างใด ชาวบ้านทั้งหลายยังคงยืนรอชมเรื่องสนุกอยู่บริเวณลานบ้านแม้จะไม่ได้เห็นภาพด้วยตา อย่างน้อยก็ขอให้ได้ยินกับหูก็ยังดี…ท่าทางเด็ดเดี่ยวจริงจัง ไร้ความลังเลของฟางอี้ทำให้เหอคุนรู้สึกสงสารน้องสาวที่จากไปไม่น้อย กับลูกสาวแท้ ๆ เจ้าลูกเต่ายังทำถึงขนาดนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงน้องสาวของเขาที่แต่งเข้ามาโดยไร้รัก ไม่รู้ว่ายังมีสิ่งใดที่เจ้านี่ทำกับน้องสาวของเขาโดยที่เขาไม่รู้อีกบ้างขณะเดียวกันเหอคุนก็ทำหน้าที่แทนหลานสาวไ