Semua Bab Bad Obsession คลั่งรักคุณชาย: Bab 31 - Bab 40

สายของวันต่อมาอลินลุกไปอาบน้ำ เพราะวันนี้เป็นวันหยุด จึงตั้งใจว่าจะใช้เวลาอยู่ในห้องเสียเป็นส่วนใหญ่หลังจากอาบน้ำเสร็จเรียบร้อย ร่างเล็กก็ก้าวออกมายืนเป่าผมอยู่หน้ากระจก พลางเปิดเพลงฟังคลอไปด้วย ปากเล็กขยับฮัมตามเพลงเบา ๆ สลับกับเสียงไดร์เป่าผมที่ดังประสานกันไปทั่วห้องน้ำเรื่องที่น่านฟ้าบอกว่า พอถึงไทยตอนเช้าแล้วจะมาหา เธอไม่ได้เก็บมาใส่ใจมากนัก ถึงช่วงก่อนนอนจะแอบว้าวุ่นเรื่องของเขาไปบ้าง แต่สุดท้ายก็สลัดความคิดนั้นทิ้งไป อีกอย่างเมื่อคืนเธอค่อนข้างเพลียระดับหนึ่ง พอหัวถึงหมอนได้ไม่นานก็หลับไปอย่างง่ายดายนิ้วเล็กกดปิดไดร์เป่าผม แล้ววางลงเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า เริ่มลงสกินแคร์บนใบหน้าตามด้วยกันแดด วันนี้อยู่ห้องไม่ได้กะแต่งหน้าอยู่แล้วอลินก้าวออกมาจากห้องน้ำ ในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งสีขาวกับกางเกงขาสั้นธรรมดา มือเล็กหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กว่าอาหารที่สั่งมาถึงหรือยัง พอเห็นว่าคนขับถ่ายรูปว่าวางอาหารเอาไว้เรียบร้อยแล้วจึงลงไปเอาติ๊ง…ประตูลิฟต์เปิดออก ขาเรียวเล็กก้าวออกไป พลางก้มหน้าตอบแชตเพื่อนไปด้วย พอมาถึงจุดแตะคีย์การ์ดออกจากโซนรอลิฟต์ก็ยกบัตรขึ้นแตะ ก่อนเดินตรงไปยังจุดวางอาหาร มือเ

บทรักยังคงบรรเลงไม่รู้จบ อลินเริ่มเหนื่อยจวนใกล้หมดแรงอยู้รอมร่อ น้ำเสียงแหบพร่าสั่นกระเส่าเอ่ยบอกอีกคนที่กำลังระดมตอกตรึงไม่หยุด“พะ…พอแล้ว ลินไม่ไหว…”ใบหน้าสวยหวานแนบลงหมอนใบใหญ่ มือเล็กจิกลงแน่นระบายความทรมาน ปากบอกเขาให้พอหากแต่กลับคอยแอ่นสะโพกให้ตลอด ร่างกายของเธอช่างตอบสนองสัมผัสของเขาดีเหลือเกินน่านฟ้าบีบสะโพกมน สายตาหลุบมองท่อนเนื้อแข็งขึงกำลังถูกร่องสีสวยกลืนกินด้วยความกระสัน รอยแดงแจ๋ตัดกับผิวขาวบนแก้มก้นฝีมือตัวเอง เห็นแล้วน่าภูมิใจมากเสียจริง“ปากบอกให้พอ แต่ตอดซะแรงเชียว” เขาแสยะยิ้มเด็กแสบจะรู้ตัวไหมว่าสิ่งที่ตัวเองพูดออกมากับร่างกายที่ตอบสนองเป็นอย่างดี“ซี๊ดด ร่างกายมันซื่อสัตย์นะ อลิน”“ละ…ลินจุก!”“งั้นก็อย่าหัดโกหกสิ”“อึก! กะ…โกหกตอนไหน…”“ตอนที่พี่กำลังเอาลินอยู่ อย่าโกหก เพราะร่างกายมันไม่ได้โกหก”เพียะ!น่านฟ้าฟาดฝ่ามือลงบนแก้มก้นของคนตัวเล็กอีกครั้ง จนเจ้าของร่างบอบบางสะดุ้งโหยง“อ๊ะ! ตะ…ตีก้นลินอีกแล้ว”ความแสบคันวิ่งปราดเข้ามาเล่นงานจนเธอต้องกัดฟันอดทน ทั้งที่ทรมานขนาดนั้นแต่กลับ ‘ชอบ’ เวลาเขารุนแรงด้วยเธอนี่ซาดิสม์ดีจริง ๆ“ซี๊ด~ กะจะรัดให้พี่ใจขาดตายเลย

อลินปิดหน้าจอแล้ววางโทรศัพท์ให้คว่ำหน้าลง ป้องกันไม่ให้ตัวเองเห็นข้อความอะไรจากน่านฟ้าอีก มีจังหวะหนึ่งเพื่อนเขามองมาทางนี้แต่เธอพยายามทำเป็นไม่ได้สนใจเวลาผ่านไปสี่ทุ่มเศษ ๆ อลินเห็นว่ามีผู้หญิงเดินเข้าไปนั่งร่วมโต๊ะกับพวกเขา จังหวะผู้หญิงคนหนึ่งหย่อนตัวนั่งลงข้างกายน่านฟ้า มือเรียวเผลอบีบแก้วเหล้าแน่นโดยไม่รู้ตัวในอกกลับมาร้อนรุ่มจนต้องยกเหล้าในแก้วดื่มเพื่อดับความรู้สึกนั้นทิ้งเสีย ตอนนี้อลินเริ่มคิดแล้วว่า ถ้าคืนนี้ไม่เจอน่านฟ้า ตัวเองจะเป็นแบบนี้ไหม“เป็นอะไรไป อลิน”“ดูพี่ชายแกสิ”ใบหน้าสวยพยักเพยิดไปทางพี่ชายน้ำขิง วางแก้วเหล้าในมือลงโต๊ะแรง ๆ จนแตก แต่นั่นไม่ได้ทำให้เจ้าตัวสนใจ แก้วแตกก็แค่จ่ายค่าปรับ“แกดูมีน้ำโหนะ ไหนบอกว่าจบกับเขาไปแล้วไง แถมยังขอจบเองด้วย ทีงี้จะมาหึงหวงมั่วซั่วไม่ได้นะ” ฮันนี่พูด พลางหันไปยิ้มกับน้ำขิงเดิมทีอลินเป็นคนหวงของ การมาเจออดีตคู่นอนกำลังอยู่กับสาวคนใหม่ มันคงกระตุ้นความรู้สึก ‘หวงก้าง’ ให้ทำงาน“แกชอบพี่ชายฉันใช่ไหม”ตอนนี้ทุกคนในกลุ่มรู้หมดแล้ว ยกเว้นเจ้าตัวที่ยังไม่กล้ายอมรับเสียทีว่าชอบน่านฟ้าอลินรู้สึกกระอักกระอ่วน เป็นครั้งแรกที่ไม่กล้าป

ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน อลินนั่งงัน มือที่ถือโทรศัพท์อยู่ค่อย ๆ ลดลงจากหูเหมือนแขนข้างนั้นอ่อนแรง สมองพยายามประมวลผลสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ก็ยังคงสับสนและไม่เข้าใจ‘รู้ไหมการพูดแบบนั้นกับคนที่ชอบตัวเองมาก ๆ คนฟังมันแม่งโคตรเจ็บเลยนะ อลิน’คำพูดของเขาดังก้องในหัว ราวกับมีใครเปิดเทป ยอมรับว่าตอนได้ยินประโยคนี้อึ้งจนพูดไม่ออก อีกทั้งเขาตัดสายไปเองดื้อ ๆเขาชอบเธอเหรอ?คำถามนี้ฉายเข้ามาในหัวอย่างไม่อยากเชื่อ เธอคิดมาโดยตลอดว่าที่เขาทำแบบนี้เพราะต้องการแค่เซ็กซ์ หรือความจริงแล้วเป็นเธอที่คิดไปเองอลินคว้าโทาศัพท์ขึ้นมากดเข้าแชตน่านฟ้าอีกครั้ง ปลายนิ้วเรียวอยู่เหนือแป้นพิมพ์แล้ว หากแต่กลับไม่กล้าแตะลงตัวอักษรเพื่อพิมพ์ถามให้แน่ใจริมฝีปากเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง ก่อนจะตัดสินใจปัดออกจากแชตเขา ปิดหน้าจอลงโทรศัพท์ลงอย่างไม่คิดเอ่ยถามให้มั่นใจอีก เธอเลือกที่จะทำเป็นไม่สนใจทั้งที่ข้างในว้าวุ่นมากแค่ไหน•••สามวันต่อมามหาวิทยาลัยวาแซร์หลังเลิกเรียน อลินกับเพื่อน ๆ แวะมาดูบอลที่สนามมหาวิทยาลัยน้ำขิงกับฮันนี่ต่างลอบมองเพื่อนที่นั่งเงียบผิดวิสัย เพราะทุกครั้งที่มาดูบอล อลินมักจะดี๊ด๊าเป็นพิเศษ ได้ทั้

“ฝากอลินด้วยนะคะพี่น่านฟ้า” ฮันนี่พูด พลางเอากระเป๋าของอลินที่พายคล้องบ่าส่งให้น่านฟ้า อีกคนก็รับไปคล้องบ่าตัวเองอีกที “ฉันกลับก่อนนะอลิน เดี๋ยวพี่น่านฟ้าไปส่ง”“ฮันนี่…”หมับ!อลินกำลังจะเดินตามฮันนี่ถูกน่านฟ้าจับแขนไว้ ใบหน้าสวยมองเจ้าของการกระทำ ก่อนจะพยายามแกะมือเขาออกจากแขน“ปล่อยแขนลิน เดี๋ยวคนอื่นจะมองไม่ดี”“ไปขึ้นรถ”“ลินจะเรียกรถกลับเอง ว๊าย!” เสียงหวานร้องอุทาน เมื่อถูกน่านฟ้าช้อนขึ้นในท่าเจ้าสาวพาเดินตรงไปยังรถตัวเองที่จอดอยู่ไม่ไกลหญิงสาวไม่ได้เอ่ยหรือโวยวาย เพราะกลัวคนแถวนั้นแตกตื่น หัวใจดวงน้อยเต้นแรงไม่เป็นส่ำ สายตาช้อนขึ้นมองเจ้าของใบหน้าคมคายที่ยังคงดูนิ่งเฉยอย่างยากคาดเดาว่าคิดอะไรอยู่น่านฟ้าวางอลินลงเบาะข้างคนขับ จัดการดึงเข็มขัดนิรภัยคาดลำตัวให้ ก่อนจะผละออกปิดประตูให้ดวงตาคู่สวยมองตามอีกคนกำลังเดินอ้อมมาฝั่งคนขับ ความรู้สึกมากมายประเดประดังเข้ามาเล่นงานจนใจน้อย ๆ ปวดหนึบเธอเริ่มเสียดายเขา…ยิ่งเขาปฏิบัติดีด้วยเท่าไร มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกเสียดาย อยากกลับไปคว้าโอกาสนั้นไว้อีกครั้ง แค่ลองจินตนาการว่าผู้หญิงคนนั้นได้ครอบครองเขาและคงถูกปฏิบัติแบบนี้ด้วย มันก็รู้สึ