Semua Bab Bad Obsession คลั่งรักคุณชาย: Bab 41 - Bab 50

สายวันต่อมาแสงแดดอ่อน ๆ ที่ลอดผ่านช่องว่างระหว่างผ้าม่านเข้ามา ตกกระทบกับใบหน้าสวยหวานของอลินที่กำลังนอนซุกตัวใต้ผ้าห่มผืนหนา“อื้อ…” เสียงครางงัวเงียดังเล็ดลอดออกมาจากลำคอ ร่างเล็กขยับตัวไปมาอย่างเชื่องช้า ก่อนหัวคิ้วมนจะขมวดเข้าหากันเพียงแค่เริ่มขยับตัวเล็กน้อย ความรู้สึกปวดตุบ ๆ บริเวณขมับก็แล่นเข้ามาเล่นงาน จนมือเล็กต้องยกขึ้นคลึงขมับเบา ๆ ความหนักอึ้งตรงศีรษะแทบไม่อยากทำให้เธอขยับตัวไปไหนเปลือกตาสีอ่อนค่อย ๆ ปรือเปิดขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพแรกที่สะท้อนเข้ามาในดวงตา คือเพดานห้องนอนแสนคุ้นเคยภาพตรงหน้ายังคงพร่าเบลอ ม่านตายังปรับรับแสงไม่ทันจนต้องหลับลงอีกครั้ง ก่อนจะลืมตาขึ้นใหม่ อาการมึนยังคงค้างอยู่ในหัว ราวกับสมองยังไม่ยอมตื่นเต็มที่ ขณะที่ความทรงจำเมื่อคืนเริ่มค่อย ๆ ไหลย้อนกลับเข้ามาทีละน้อยเมื่อคืนดื่มไปหนักพอสมควร ไม่เคยอ้วกในห้องน้ำร้านเหล้าก็มีเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นร่างเล็กพยุงตัวลุกขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้า มือหนึ่งยังยกคลึงขมับที่ปวดตุบ ๆ ไม่หาย ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองไปรอบห้องที่ทั้งว่างเปล่าและเงียบเชียบ จนหัวใจดวงน้อยไหววูบขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลหัวใจดวงน้อยพลันไหววูบข

“อึก อ๊า~ กะ…กัดนมลินอีกแล้ว อื๊อ!”น่านฟ้าไม่สนใจ คมเขี้ยวฝังลงเนินอกขาว ปลายลิ้นตวัดเลียยอดอกสลับดูด ขณะที่ร่างบางโยกคลอนบนตัก มือหนาบีบเคล้นก้นงอนงามแดงแจ๋ตัดกับผิวขาวเนียนละเอียดแรงเสียดสีปล่อยกระแสเสียวซ่านวิ่งปราดไปทั่วสองร่าง อลินเชิดหน้าพร้อมกับเผยอริมฝีปากครางกระเส่า ความทรมานที่กัดกินทำเธอเผลอขมิบตรงนั้นโดยไม่รู้ตัวใบหน้าคมคายซอกไซ้ลำคอระหง ใช้ปากหยักขบเม้มทำรอยเพื่อย้ำเตือนว่าเธอ ‘คือของใคร’ ปลายลิ้นลากขึ้นจรดปลายคางมน จากนั้นกดจูบลงริมฝีปากที่เผยอส่งเสียงครางเสียงครางผสมเสียงดังเฉอะแฉะจากสองริมฝีปาก ดังสะท้อนไปทั่วห้องนอน น่านฟ้าถอนจูบ พลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยปรือปรอยด้วยพิษกระสัน“อย่ากัดปาก”“อึก! กะ…ก็ลินเสียว อื๊ออ พี่น่านฟ้าอย่าขยับเองสิ ไหนให้ลินขย่มเองไง”“ซี๊ดด ก็ทำเร็ว ๆ สิ”“ลินจุก”“ชักช้าแบบนี้ หรือจะให้พี่กระแทกเองดี?”“อ๊ะ!” เสียงหวานหลุดอุทาน เมื่อเขาแกล้งสวนขึ้นมาจนรู้สึกจุกไปทั่วท้องน้อย เธอจิกเล็บลงไหล่แกร่งเหมือนที่ชอบทำเป็นประจำ โยกขยับบนตักเขาแรง ๆ ตามที่อีกคนบอก“อ่า แลบลิ้นออกมาหน่อยสิเด็กดี”อลินค่อย ๆ แลบลิ้นออกมา น่านฟ้าใช้ลิ้นตัวเองเกี่ย

อลินสะดุ้งตื่นขึ้นมาในช่วงหนึ่งทุ่มกว่า ๆ ทั้งที่ยังสวมชุดเดิมตั้งแต่ตอนกลางวัน ใบหน้าที่เคยสดใสดูซีดเซียว เพราะพิษไข้เล่นงานจนเหงื่อซึมไปทั่วทั้งตัวมือเล็กควานหาโทรศัพท์มาดูเวลา ก่อนจะกดเข้าแชตของน่านฟ้า แล้วก็ต้องชะงักเมื่อเห็นทั้งข้อความและการโทรเข้ามาหลายสายที่ไม่ได้รับ เพราะหลับน่านฟ้า : ยกเลิกการโทรน่านฟ้า : ยกเลิกการโทรน่านฟ้า : ทำไมไม่ตอบแชตและไม่รับสายน่านฟ้า : อลินน่านฟ้า : โกรธอะไรพี่อีกแล้วความจริงแล้วเธอไม่ได้โกรธอะไรเขาเลย แค่เผลอหลับไปต่างหากอลิน : ลินหลับ เพิ่งตื่นค่ะข้อความถูกเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว เธอไม่ได้ปัดออกจากหน้าแชต หากแต่รอให้เขาตอบกลับมาเสียก่อนน่านฟ้า : กินข้าวรึยังอลิน : ยังไม่หิวค่ะอลิน : ไปกินเลี้ยงส่งกับเพื่อนรึยังคะน่านฟ้า : เพิ่งถึงร้านอลิน : ไปร้านไหนกันคะน่านฟ้า : ร้านเดิมเมื่อคืน เป็นร้านของเพื่อนอลิน : อ๋อค่ะเธอตอบกลับสั้น ๆ จากนั้นปัดออกจากหน้าแชต แล้ววางโทรศัพท์ลงข้างหมอนร่างเล็กลุกออกจากเตียง เดินไปหยุดอยู่หน้ากระจกใส สายตามองวิวเซี่ยงไฮ้ยามค่ำคืนที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ ตั้งแต่มาถึงที่นี่ เธอยังไม่ได้ออกไปเที่ยวไหนเลยเมื่อวานพอล

สนามบินนานาชาติผู่ตง “ไม่อยากกลับเลย”“เดี๋ยวพี่รีบเคลียร์งานที่นี่แล้วไปหานะ”อลินทำหน้ากระเง้ากระงอด เห็นชัดว่าไม่อยากรีบกลับ หากไม่ติดว่ามีเรียนรออยู่ที่ไทย เธอคงเลือกอยู่ต่อกับเขาอีกหลายวันเมื่อก่อนอยู่คนเดียวก็ไม่เห็นจะรู้สึกเหงาอะไร แต่พอมีเขาเข้ามา ความเคยชินเหล่านั้นกลับเปลี่ยนไปเสียเฉย ๆ แค่คิดว่ากลับไทยแล้วจะไม่ได้เจอหน้ากัน ความรู้สึกอ้างว้างก็แล่นเข้ามาในอกจนอดใจหายไม่ได้“มากอดมา”น่านฟ้าอ้าแขนรอคนตรงหน้า อลินเห็นแบบนั้นก็ขยับเข้าไปซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดทันที มือหนายกขึ้นลูบเรือนผมนุ่มเบา ๆ ก่อนก้มหน้าลงฝังจมูกกับกลุ่มผมหอม สูดกลิ่นคุ้นเคยเข้าเต็มปอดราวกับจะเก็บเอาไว้ให้มากที่สุด ก่อนอีกคนต้องบินกลับไทยในอีกไม่กี่ชั่วโมงไม่ใช่แค่อลินหรอกที่คิดถึง เพราะเขาเองก็คงคิดถึงเธอไม่แพ้กันถ้าทิ้งทุกอย่างแล้วบินตามกลับไทยไปด้วยได้ ป่านนี้คงทำไปนานแล้ว ติดก็ตรงงานหลายอย่างที่ยังรอให้สะสาง หน้าที่ค้ำคออยู่แบบนี้ ต่อให้อยากกลับพร้อมเธอแค่ไหนก็ทำไม่ได้อี้เฉินยืนประสานมืออยู่ไม่ไกล มองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม ดูท่าแล้วคนที่จะได้ปวดหัวกับอลินไปอีกนานคงหนีไม่พ้นเจ้านายของเขาจริง ๆ แต่ถึงอย่

หลายวันต่อมา“ในอนาคต…พี่น่านมีโอกาสคืนดีกับคุณพ่อไหมคะ”จู่ ๆ อลินก็เอ่ยถามถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ก่อนหน้านี้น่านฟ้าเคยเปิดใจเล่าเรื่องที่ไม่ลงรอยกับพ่อให้เธอฟัง ประกอบกับที่เคยได้ยินจากน้ำขิงมาประปราย จึงพอรู้คร่าว ๆ ว่าความสัมพันธ์ของเขากับพ่อเป็นมาอย่างไรเรื่องทุกอย่างก็ผ่านมาหลายปีแล้ว ถึงอลินจะรู้ดีว่าบาดแผลบางอย่างไม่ได้จางหายเพียงเพราะเวลาผ่านไป แต่ลึก ๆ เธอก็ยังอยากให้สองพ่อลูกลองเปิดใจคุยกันสักครั้งอย่างน้อยก็เพื่อให้สิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจมาตลอดหลายปี ได้มีโอกาสถูกพูดออกมาตรง ๆ เสียบ้างคนที่ถูกถามชะงักไปเล็กน้อย เรื่องนั้นแทบไม่เคยอยู่ในความคิดของน่านฟ้ามาก่อน จนกระทั่งวันนี้ที่อลินพูดขึ้นมา เขานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนขยับริมฝีปากตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบ“แบบนี้ก็ดีแล้ว”“ลินไม่อยากก้าวก่ายเรื่องครอบครัวของพี่น่านนะคะ แต่บางทีการลองเปิดใจคุยกันก็น่าจะเป็นเรื่องดี อย่างน้อยในอนาคตจะได้ไม่มีใครต้องมานั่งเสียใจทีหลัง”อลินเติบโตมาในครอบครัวที่อบอุ่น ได้รับทั้งความรักและความเอาใจใส่มาตลอด จึงอาจไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกของน่านฟ้าได้ทั้งหมด แต่เพราะเธอรู้ดีว่าการได้รับความรักจากครอบคร