Bad Obsession คลั่งรักคุณชาย

ไอ้เจ๊กในวันนั้น…ใครจะไปคิดล่ะว่า วันนี้จะกลายเป็น ‘พี่ชาย’ แท้ๆ ของน้ำขิงราวกับวิญญาหลุดออกจากร่างกาย อลินนั่งตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป โลกทั้งใบแทบหยุดหมุนลงไปชั่วขณะ ทั้งที่เสียงทุ้มต่ำของคนบนเวทียังคงดังผ่านลำโพง แต่กลับไม่ได้ยินว่าเขากำลังพูดว่าอะไรอีกแล้ว ราวกับประสาทการรับรู้ถูกตัดขาดไปชั่วขณะพี่ชายน้ำขิงงั้นเหรอ?ไอ้เจ๊กที่เธอเคยด่าให้เพื่อนฟังเนี่ยนะ?!กระทั่งสติค่อยๆ กลับคืนมา อลินก็หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ส่ายหน้าไปมาอย่างไม่เชื่อ“พวกแกอำฉันอยู่ใช่ไหม” ยังไงเธอก็ไม่เชื่อหรอกว่าโลกจะกลมได้ถึงขนาดนั้นดวงตาคู่สวยเลื่อนกลับไปมอง ‘เทียนอวี้’ อีกครั้ง แถมมองนานกว่าปกติ ราวกับกำลังพยายามหาความเชื่อมโยงบางอย่างจากใบหน้าหล่อเหลานั้นจะว่าไป…ถ้าตัดอคติที่มีต่อเขาออกไป หมอนั่นก็มีบางมุมที่คล้ายน้ำขิงอยู่เหมือนกัน ยิ่งนึกถึงสิ่งที่ฮันนี่เพิ่งบอก ประกอบกับใบหน้าของคนบนเวที เริ่มเห็นเค้าความคล้ายอยู่รางๆ ความมั่นใจที่ว่าเพื่อนกำลังอำเล่นพลันสั่นคลอน จากที่ไม่เชื่อเลยในตอนแรกตอนนี้กลับเริ่มไขว้เขว“พี่ชายแท้ๆ ของแกจริงเหรอน้ำขิง” อลินหันไปถามเจ้าตัวตรงๆ เมื่อความมั่นใจที่ว่าเพื่อนกำลังอ

แพกซ์ทนมองภาพตรงหน้าไม่ไหว สุดท้ายจึงเลือกเดินออกไปจากตรงนั้นเสียเอง เพียงเท่านี้ก็พอจะยืนยันได้แล้วว่า ระหว่างอลินกับคุณชายแห่งตระกูลหาน คงมี ‘อะไรบางอย่าง’ ที่มากเกินกว่าคำว่าคนรู้จักแน่นอนถึงแม้ว่าลึกๆ จะแอบเจ็บใจอยู่ไม่น้อย แต่ก็ไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่ง เพราะกลัวอิทธิพลของคุณชายตระกูลหานมือเรียวที่กำแน่นคอเสื้อของน่านฟ้าเริ่มคลายออกอย่างช้าๆ ในขณะที่ปลายเท้าซึ่งเขย่งขึ้นค่อยๆ ลดส้นลงเหยียบพื้นตามเดิม เตรียมจะถอนจูบออกแต่ทว่า…พรึ่บ!“อื๊อ!” ใบหน้าสวยหวานนิ่วขึ้น คิ้วขมวดเข้าหากันจนเป็นปม เมื่อถูกน่านฟ้าผลักร่างให้ติดกับผนังเย็นเฉียบ ก้มลงกดจูบซ้ำอย่างร้อนแรง เป็นรสจูบแบบที่เธอไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนในชีวิตลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาสำรวจภายในโพรงปาก ปลายลิ้นแตะไล้เกี่ยวรัดกับลิ้นเล็กอย่างช่ำของอลินรู้สึกหัวใจเต้นรัวจนแทบไม่เป็นจังหวะ ทั้งจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ยังคุกรุ่นอยู่ในร่างกาย และรสจูบที่ร้อนแรงเกินกว่าจะรับมือไหว มือเล็กที่เคยกำแน่นคอเสื้อบัดนี้อ่อนแรงลงจนเกือบยกไม่ขึ้น มีเพียงเสียงหอบหายใจที่หลุดลอดออกมาเป็นระยะ ปะปนกับเสียงดนตรีในร้านที่ดังแว่วมาน่านฟ้าค่อยๆ ถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่

“ถ้าอยากเล่นมาก งั้นมาเล่นกัน”เขาไม่ได้เริ่ม….ยัยนี่ต่างหากที่เริ่ม บอกแล้วไงว่าถึงยังไงเขาก็ยังเป็นผู้ชาย สุภาพบุรุษแค่ไหนพอถูก ‘ยั่ว’ ก็ตบะแตกได้เหมือนกันดวงตาคู่สวยหวานฉ่ำปรือมองพี่ชายเพื่อนสนิท จังหวะใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้แววตาพลันไหววูบ เหมือนจะรู้ตัวว่าทำอะไรแต่ห้ามตัวเองไม่อยู่เพราะเมาน่านฟ้าหลุบมองกลีบปากเล็กที่กำลังถูกฟันขาวขบเบาๆ ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมองอลินอีกครั้ง ใบหน้าคมคายค่อยๆ โน้มลงไปใกล้ทีละนิด คนเมาใต้ร่างกลืนน้ำลายอึก เบือนหน้าไปอีกทาง โดยไม่รู้ตัวเลยว่า…กำลังเปิดทางให้สัตว์ป่าตัวนี้โดยไม่รู้ตัวรอยยิ้มเล็กๆ ผุดขึ้นมาบนมุมปากหยัก ปลายจมูกโด่งสันแตะลงบนผิวอ่อนบริเวณต้นคอ สูดกลิ่นน้ำหอมที่เจือกลิ่นกายหอมละมุนของเธอเข้าไปช้าๆ เปลือกตาปิดลงราวกับกำลังดื่มด่ำกับกลิ่นนั้น ก่อนจะค่อยๆ ลืมขึ้นอีกครั้งคราวนี้แววตาของน่านฟ้าเปลี่ยนไป ความนิ่งขรึมเมื่อครู่เลือนหาย เหลือเพียงประกายเข้มจัดของสัญชาตญาณผู้ชายที่ถูกยั่วจนสัญชาตญาณดิบค่อยๆ ตื่นขึ้น ไม่ต่างจากสัตว์ป่าหิวโซที่เจอเหยื่อน่านฟ้าเลื่อนใบหน้ากลับมามองคนใต้ร่างอีกครั้ง มือหนาสัมผัสลงหน้าท้องแบนราบจนหดเกร็ง ไรขนอ่อนลุก

ช่วงบ่ายอลินออกมาชอปปิงกับ ‘กานดา’ คนเป็นแม่ สองแม่ลูกเดินเข้าออกร้านแบรนด์เนมแทบทุกแบรนด์ ภายในห้างหรู ก่อนจะมาถึงช็อปสุดท้ายอย่างชาแนลSA ประจำตัวพาทั้งคู่เข้ามายังห้องรับรองส่วนตัว ก่อนจะทยอยนำสินค้าจากคอลเลกชันใหม่ออกมาวางเรียงให้เลือกอย่างครบถ้วน“แม่ว่าใบนี้เหมาะกับลูกนะ”“ลินก็ชอบค่ะ กระเป๋าสีน้ำตาลของลินมีน้อยมาก”อลินรับกระเป๋าสีน้ำตาลที่แม่ยื่นมาให้ ก่อนจะลองสะพายแล้วหมุนตัวมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกอย่างพิจารณา“เหลือใบสุดท้ายแล้วค่ะคุณอลิน”“จัดเลยค่ะคุณลูก เหมาะสมสุดๆ” กานดารีบออกปากเชียร์ลูกสาวให้รับกระเป๋าใบนั้นอย่างเต็มที่สองแม่ลูกคู่นี้มาชอปปิงด้วยกันทีไร SA ประจำตัวแทบไม่ต้องเสียแรงเชียร์ขายให้เหนื่อย เพราะต่างคนต่างคอยป้ายยาและเชียร์กันเองจนแทบไม่เปิดโอกาสให้พนักงานได้ทำหน้าที่เลย“เอาใบนี้ค่ะ” อลินตัดสินใจทันที ก่อนจะถอดกระเป๋าออกจากไหล่ส่งคืนให้ SA ด้วยสีหน้าพอใจ“เดี๋ยวแม่จ่ายให้”“ไม่เอาค่ะ ลินจ่ายเอง”“แม่ซื้อให้ไม่ได้รึไง”“ได้สิคะ แต่รอบนี้ลินอยากซื้อเอง”กานดามองหน้าลูกสาวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมพยักหน้าตามอย่างไม่คิดเถียงต่อ“ก็ได้ค่ะคุณลูก”SA ที่ยืนอยู

อลิน : ส่งรูปภาพอลิน : ตอนนี้อยู่ห้องพี่น่านฟ้าไม่รู้คิดอะไรอยู่ พอมือคว้าโทรศัพท์ ปลายนิ้วก็กดเข้าไอคอนรูปกล้อง ก่อนจะยกขึ้นถ่ายภาพบรรยากาศภายในคอนโด โดยตั้งใจให้ติดน่านฟ้าที่กำลังนั่งทำงานอยู่ไม่ไกล แล้วส่งภาพนั้นลงในแชตกลุ่มราวกับเป็นเรื่องธรรมดาด้วยนิสัยของอลินที่มักทำอะไรตามใจตัวเองอยู่แล้ว เธอจึงไม่ค่อยทันคิดหน้าคิดหลังนักว่าการกระทำบางอย่างอาจทำให้คนอื่นเข้าใจผิด นึกอยากทำอะไรก็ทำไปตามอารมณ์ โดยไม่ได้หาเหตุผลมารองรับมากมายแต่ถ้าเป็นคนนอกมองเข้ามา ก็คงคิดว่าเธอกำลังมีใจให้พี่ชายของเพื่อนสนิท เพราะการกระทำเมื่อครู่ มันชวนให้คิดแบบนั้นจริง ๆน้ำขิง : หือน้ำขิง : ทำไมถึงไปอยู่ห้องพี่น่านฟ้าได้ฮันนี่ : ฉันตกข่าวอะไรไปรึเปล่าอลิน : มาเอาสร้อยที่ทำตกไว้เมื่อคืน ฝนตกก็เลยอยู่่รอฝนซาฮันนี่ : อย่าบอกนะ ว่าเมื่อคืนแกนอนกับพี่น่าน!อลิน : จะบ้าเหรอยัยฮันนี่อลิน : ฉันเมาแล้วปักหมุดคอนโดผิด เขาไม่รู้จักก็เลยให้มานอนด้วย แต่แยกห้องนอนกันนะถึงจะเป็นคำอธิบายที่ฟังไม่ขึ้น ใครอ่านก็คงไม่เชื่อ นั่นก็ขึ้นอยู่ที่เพื่อนแล้วจะรับข่าวสารแบบไหนถึงจะเป็นคำอธิบายที่ฟังดูไม่น่าเชื่อสักเท่าไร ใคร