Semua Bab ของหวงเกมเดิมพัน: Bab 21 - Bab 30

“ยัยมุกมานั่งนี่เลย มา!!” หลังจากที่หลุยส์เดินออกไปปอร์เช่ก็ลากไข่มุกให้ไปนั่งข้างๆ เพื่อคุยได้สะดวกขึ้น“เฮียมีอะไรรึเปล่า” ไข่มุกจึงถามในสิ่งที่อยากรู้“เธอกับมันถึงไหนกันแล้ว” แล้วเฮียปอร์เช่ก็ยิงคำถามตรงๆ ตามที่ตั้งใจจากบ้าน กะระยะเวลาที่คิดไว้ว่ามันต้องคืบหน้าคำถามจากปอร์เช่ทำให้ไข่มุกถึงกับพูดไม่ออกทีเดียว มันจุกในอกอย่างอธิบายไม่ถูก“หึ เสร็จมันแล้วสิ” ก่อนที่ปอร์เช่จะหัวเราะออกมาเหมือนพอใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น“...” ไข่มุกมองปอร์เช่ด้วยแววตาผิดหวังกว่าเดิม แต่ทำไงได้ทุกอย่างมันเลยเถิดเกินจะแก้ไขแล้ว“ดีเลย ตามแผนเดะ!!” แล้วปอร์เช่ก็นั่งพิงโซฟาอย่างสบายใจ“นี่เฮียตั้งใจให้ฉันเสียตัวให้กับเขาเนี่ยนะ” ตอนแรกตั้งใจปล่อยผ่าน แต่พอคนเห็นแก่ตัวพูดแบบไม่ทุกข์ร้อนจึงโกรธจนควันออกหู“อืม!!” แต่คนตั้งใจส่งตัวประกันมาที่นี่ก็ตอบอย่างหน้าตาย ไม่ได้รู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำกับไข่มุกเลยสักนิด“เฮียทำแบบนี้ได้ไงอะ แล้วถ้าเฮียพอร์ชรู้ขึ้นมาจะทำยังไง”“ไม่มีทาง!! ฉันไม่มีทางให้เรื่องนี้ถึงหูเฮียพอร์ชหรอก...ทำหน้าให้มันดีๆ หน่อยสิวะ” แล้วเขาก็หันมาดุไข่มุกทันที“ฉันจะไม่ยอมอยู่ที่นี่อีกต่อไป” พูดจบไข่

“ฉันอาจจะพูดไม่เก่ง แต่ฉันถนัดทำมากกว่า!!” พูดจบก็ยกคนตัวเล็กให้นอนราบไปกับเตียงก่อนที่จะขึ้นคร่อมเอาไว้ไข่มุกได้แต่นอนนิ่งๆ สับสนกับคนบนร่างเพราะตอนนี้เธอรู้ใจตัวเองแล้วว่าเอเดนคือคนที่เธอมอบหัวใจให้ไปแล้ว“เธออาจจะสงสัยในตัวฉัน แต่เธอจำไว้ว่าเธอคือความสุขของฉัน...ไข่มุก” คำพูดที่ออกจากความรู้สึกจริงๆ ของเอเดนเอ่ยออกมาจนทำให้ไข่มุกเขินอายหลังจากรับฟัง“เอเดน” เสียงหวานได้แต่เอ่ยชื่อเขาด้วยความรู้สึกบางอย่างถ้าเธอต้องเลือกระหว่างอนันต์พัฒน์ที่เป็นเสมือนครอบครัวกับเอเดนสุดท้ายแล้วเธอต้องเลือกทางไหนกัน...มันเป็นคำตอบที่ยากที่สุดสำหรับไข่มุก ทว่าตอนนี้นาทีนี้ และวินาทีนี้ ไข่มุกรู้แค่ว่าเธออยากใช้เวลากับคนที่รู้สึกดีด้วยให้ได้มากที่สุดเพราะเอเดนคือความสุขของเธอ“ตกลงให้รางวัลฉันได้ยัง” เอเดนถามออกไป“รางวัล!?” แต่ไข่มุกกลับมีสีหน้างุนงงไม่เข้าใจ“หึ” เมื่อเห็นใบหน้าสงสัยของไข่มุกก็ทำให้เอเดนหลุดขำจนได้“รางวัลอะไรเหรอคะ” ไข่มุกยังคงถามต้องการคำตอบ“ก็เรื่องที่เธอเข้าใจผิดฉันเรื่องพิมพ์ไงละ” เขายอมเฉลยเพื่อให้อีกฝ่ายรับรู้“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับรางวัล” ทว่าไข่มุกก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี“ราง

“น้ำขิงนี่คะ” เสียงหวานๆ ของคนข้างกายพายุเอ่ยออกมาก่อนที่พวกเพื่อนๆ จะหันไปตามนิ้วเรียวของเธอที่ชี้ผ่านกระจกใสลงไปด้านล่างผับ ผู้หญิงสวยหวานเด่นมาแต่ไกลกำลังเดินเข้ามายังโถงผับพร้อมผู้ชายเคียงข้างที่เป็นศัตรูหมายเลขหนึ่งของพายุ“ไอ้พอร์ช!!” เสียงเรียบนิ่งหลุดจากปากพายุ“ควงใครมาวะ” คลาสถามขึ้นด้วยความสงสัย“กูจะไปรู้ไหมละ ถามไอ้พายุสิ” เอเดนจึงหันไปมองเพื่อนแต่กลับเห็นแววตาแข็งที่ไม่เคยเห็นมาก่อนจากพายุ ตอนแรกเอเดนเข้าใจว่าพายุคงไม่สบอารมณ์ที่เห็นคู่อริ ทว่าสายตาที่มองลงไปด้านล่างกลับไม่ได้จับจ้องร่างหนาของพอร์ชเลยสักนิด“เอาเหอะ!! ควงใครไม่สำคัญหรอกแต่มันกล้ามาถิ่นพวกกูได้ไง” คลาสยังคงเอ่ยต่อ“...” พายุกำหมัดแน่นแววตายังจับจ้องที่ร่างบางอยู่ไม่วางตา“ไอ้พายุ!!” คลาสที่ตะคอกเรียกสติให้เพื่อนกลับมา“คุณพายุคะ” เสียงหวานๆ จึงช่วยเรียกอีกราย“เอ่อ...ครับ!?” เมื่อได้ยินมะปรางนักศึกษาฝึกงานเรียกจึงตั้งสติและกลับมาสนใจรอบข้างแทน“เป็นไรของมึงวะ”“เปล่า” เสียงนิ่งเรียบแต่แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างเอ่ยออกมา แววตาไม่มั่นคงเหมือนน้ำเสียงที่เปล่งให้ได้ยิน“จะลงไปนั่งกับเพื่อนก็ได้นะ” พายุเลยหัน

-วันต่อมา-ไข่มุกตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสับสนเพราะข้างๆกายเธอตอนนี้เป็นคนที่อิทธิพลต่อความรู้สึกเอามาก ๆใบหน้าหล่อคมกำลังหลับตาโดยไม่รู้ตัวว่าผู้หญิงที่เขาไม่ยอมปล่อยอย่างไข่มุกกำลังจะทรยศเขาอยู่ ทว่าไข่มุกจะทรยศต่อตระกูลอนันต์พัฒน์คงทำไม่ได้จริงๆ สุดท้ายเธอต้องเลือกสักวิธีเพื่อจบเรื่องนี้พรึ่บ!“ขอโทษ” คำพูดที่หลุดจากปากร่างเล็กก่อนที่จะลุกขึ้นออกจากผ้าห่มช้าๆ และเลือกที่จะเปิดลิ้นชักเอาบางอย่างออกจากห้องนี้ไป@หลังผับหรูหลังจากที่ไข่มุกจัดการทุกอย่างจบก็รีบออกจากห้อง กว่าจะหลบหน้าลูกน้องเอเดนเล่นเอาคนตัวเล็กปาดเหงื่อไปหลายรอบเพราะด้านในไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะหนีออกมา ทว่าโชคดีที่เธอพอจะสืบหาทางออกไว้ล่วงหน้าไว้บ้างแล้ว แต่ก็ยังแปลกอยู่ดีเพราะปกติเอเดนเป็นคนรอบคอบจะตายทำไมถึงไม่มีคนเฝ้าประตูด้านหลังผับนะแต่ทว่าตอนนี้เธอสลัดความคิดทั้งหมดทิ้งเพื่อไปหาคนที่รออยู่ในเร็วที่สุด ก่อนทุกอย่างจะสายเกิตไปเอี๊ยดดดด~ก่อนที่จะตัดสินใจเดินขึ้นรถไปโดยที่หันหลังมามองตึกที่ทำให้รู้จักกับใครคนหนึ่งที่ไม่อาจจะลบเขาได้อีกต่อไป รถตู้พาเธอออกมาส่งไว้ที่โกดังร้างแห่งหนึ่งสถานที่ที่ไข่มุกไม่รู้จักแ

เอเดนอุ้มไข่มุกเข้ามาหลบหลังแท่งเหล็กที่วางเรียงขึ้นสูงจนเกือบถึงหลังคา ร่างสูงไม่มีกระจิตกระใจที่จะสนใจพวกใหม่ที่เข้ามาเล่นงานเพราะเวลานี้เขาห่วงแค่ความปลอดภัยของคนในอ้อนแขนเท่านั้น“ไข่มุก! อดทนไว้นะ ฉันจะพาเธอออกไปจากที่นี่เอง” เอเดนมองใบหน้าจิ้มลิ้มของเธอที่ตอนนี้เริ่มจะซีดลงเรื่อยๆ“อึก..มุกเจ็บ” ร่างเล็กเอ่ยออกมา“มุก!!” พอร์ชขยับเข้ามาใกล้ๆ เมื่อเห็นไข่มุกอาการไม่ดี“มุกจะตายไหม...”“ไม่!! เธอต้องไม่เป็นอะไร เชื่อฉันนะ” เขาไม่ยอมให้เมียคนเดียวเป็นอะไรเด็ดขาด ไข่มุกจะต้องปลอดภัย ยิ่งเห็นอาการและเลือดที่ไหลไม่หยุดยิ่งแค้นใจไอ้คนทำมากขึ้นไปอีก“มุก..อดทนไว้นะ พี่จะพาเราออกไปเอง” พอร์ชเอื้อมมือมาลูบหัวไข่มุกอย่างปลอบโยน“เฮียพอร์ช” คนตัวเล็กร้องไห้สะอึกสะอื้นเอ่ยเรียกพี่ชาย“ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว” เอเดนที่เห็นอาการของเธอไม่ดีขึ้นจึงบอกห้ามไม่ให้ไข่มุกออกแรงพูดอีก“อือๆ” แต่แล้วไข่มุกดันร้องไห้หนักกว่าเดิม ยิ่งเห็นน้ำตาของผู้หญิงที่เขารักมันยิ่งเจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“...”ปั้ง!!ทว่าเวลานี้ด้านนอกเสียงปืนดังมาเป็นระยะ คงเป็นพวกใหม่ที่ไม่รู้ว่าเป็นใครเข้ามาเล่นงานกำลังปะทะกับล