Todos los capítulos de ของหวงเกมเดิมพัน: Capítulo 1 - Capítulo 10

“ปิดเทอมอีกแล้ว!” เสียงใสๆ เอ่ยขึ้นเมื่อนั่งลงไม้หินอ่อนในมหาวิทยาลัยรัฐแห่งหนึ่ง“เสียใจขนาดนั้นเลย? เห็นบ่นๆ บ่นทั้งวัน ฉันฟังแกบ่นตั้งแต่เช้าแล้วนะยัยมุก” วีต้าเอ่ยขึ้นหลังจากฟังไข่มุกบ่นนับครั้งไม่ถ้วนว่าทำไมต้องมีปิดเทอมด้วย เรียนแบบไม่พักไม่ได้เหรอ คนบ้าไรจะอยากเรียนขนาดนั้น“ก็ฉันเบื่อนี่ ไม่อยากให้มอปิด อยากมาเรียนมากกว่า” ไข่มุกบอกวีต้าออกไปด้วยสีหน้าไม่สู้ดีไข่มุกเป็นนักศึกษาปี 3 กำลังขึ้นปี 4 ในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าและวันนี้ก็เป็นวันสอบวันสุดท้าย ซึ่งเธอไม่อยากให้เป็นวันสุดท้ายเลยหรือไม่ก็ขอข้ามให้พรุ่งนี้เป็นวันเปิดเทอมปี 4 ได้ยิ่งดีใหญ่สาเหตุที่เธอไม่อยากให้ปิดเทอมก็เพราะ มหาวิทยาลัยเป็นที่เดียวที่ทำให้เธอมีความสุข เป็นที่เดียวที่ไข่มุกจะทำอะไรก็ได้ และที่สำคัญไม่ต้องทำตามคำสั่งใคร…“เอาน่า แค่เดือนเดียวเองทนๆ เอาหน่อย” วีต้ายังคงพูดปลอบไข่มุกวีต้าคือเพื่อนสนิทคนเดียวของไข่มุก คนเดียวที่เธอสามารถระบายได้ทุกเรื่อง แต่ถามว่าคนอย่างไข่มุกมีเพื่ิอนแค่ยายวีต้าคนเดียวเหรอตอบเลยค่ะ ไม่ใช่แน่นอน เพราะไข่มุกเป็นเด็กอัธยาศัยดี เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมและทุกคน ไม่ว่าจะคณะเดียวกันห

@คฤหาสน์อนันต์พัฒน์“ไข่มุก มานั่งข้างเฮียนี่มา” พอร์ชตบโซฟาเบาๆ เรียกให้ไข่มุกมานั่งข้างกัน“ไม่ดีหรอกค่ะ” ร่างบางรู้ดีว่าสถานะของเธอคือเด็กรับใช้ในบ้านถึงแม้เจ้าสัวจะเอ็นดูเหมือนลูกก็ตาม แต่ไม่อยากมีปัญหากับคนในบ้านมากกว่านี้“เป็นน้องสาวเฮียก็ต้องนั่งตรงนี้ มาเร็ว” พอร์ชยังคงเรียกไข่มุกให้ไปนั่งข้างกันให้ได้“เอ่อ...” เธอไม่รู้จะหาเรื่องไหนมาปฏิเสธดี“ไข่มุก!” จนพอร์ชต้องใช้น้ำเสียงจริงจัง“ก็ได้ค่ะ...” สุดท้ายร่างบางก็ก้าวกายไปนั่งข้างๆ ทันทีพรึ่บ!“...แต่มุกไม่อยากให้คนในบ้านหมั่นไส้ไปกว่านี้” เธอบ่นออกมา ทุกคนในบ้านต่างก็ไม่ชอบที่พอร์ชเอ็นดูเธอเป็นพิเศษ จนคนอื่นมองเธอในทางเสียๆ หายๆ หลายครั้งนี่ก็เป็นอีกเหตุผลเหมือนกันที่ไม่ชอบการปิดเทอม อยากไปเรียนมากกว่าอยู่ที่ที่ถูกรังแกและรังเกียจ“หึ แต่เราก็แสบใช่ย่อย อย่าคิดว่าเฮียไม่รู้นะ” พอร์ชเอื้อมมือมาลูบหัวไข่มุกเบาๆ เอ็นดูน้องน้อยคนนี้มาตลอด“ฮ่าๆ รู้ทันมุกทุกเรื่องเลยอะ” ไข่มุกยู่จมูกเอ่ยออกมาทำเสียงหมั่นไส้ใส่พอร์ช“แล้วเฮียพอร์ชมีอะไรเปล่าคะ” ไข่มุกถามบ้าง“ปิดเทอมแล้วใช่ไหม”“ใช่ค่ะ มุกเบื่อจะตายอยู่แล้ว ถ้าต้องอยู่บ้านอย่างเ

-คฤหาสน์อนันต์พัฒน์-ร่างบางลากกระเป๋ามาวางไว้หน้าบ้านเพื่อรอไปสนามบิน ความรู้สึกตอนนี้คือดีใจมากเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่จะได้ไปต่างประเทศ ดีใจจนนอนไม่หลับในที่สุดฝันเด็กๆ ของไข่มุกก็เป็นจริง“ไข่มุก” พอร์ชเดินเข้ามาหาน้องน้อยของเขา“คะ?”“เฮียขอโทษนะที่ไม่ได้ไปส่ง” พอร์ชเอ่ยออกมาเศร้าๆ“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิคะ มุกรู้ว่าเฮียพอร์ชมีประชุมสำคัญ...ไม่เป็นไรเลยค่ะ มุกเข้าใจ” ไข่มุกเอ่ยเสียงใสพร้อมเอื้อมมือไปจับมือเฮียพอร์ช คนเดียวที่ทำให้เธออบอุ่นและอุ่นใจทุกครั้งที่คุยด้วย คงเป็นเพราะเขาเปรียบเสมือนครอบครัวเดียวของเธอที่มีอยู่ ถึงแม้เธอจะเป็นแค่เด็กรับใช้ก็ตาม“ยัยตัวแสบ” ความเอ็นดูจึงยื่นมือไปขยี้ผมสลวย“อื้อออ~ อย่าเอามาขยี้ผมมุกนะ เสียทรงหมดแล้ว” มือบางรีบปัดมือเฮียพอร์ชออกจากหัวทันทีทว่าไข่มุกที่เหลือบไปเห็นสายตาที่มองมาแบบไม่ชอบใจและเป็นใครไม่ได้นอกจากหัวหน้าแม่บ้านที่เธอไม่เข้าใจเลยว่าเธอไปทำอะไรให้ ทำไมถึงชอบรังเกียจกันนัก“แล้วเฮียปอร์เช่ล่ะคะ” ตั้งแต่วันที่เฮียปอร์เช่โทรหาให้ออกมาเปิดประตู เฮียปอร์เช่ก็หายไปเลย ไม่เจอหน้าอันนี้ไม่แปลกแต่ทำไมเฮียปอร์เช่ถึงไม่หาเรื่องแกล้งเหมือนก่อ

เสียงลิฟต์ดังขึ้นเมื่อถึงชั้นที่ทุกคนเรียกว่าชั้นไพรเวต ไข่มุกก้าวเท้าออกจากลิฟต์เดินตามลูกน้องของเอเดน ตั้งแต่ก้าวมาที่นี่ร่างบางก็ตกตะลึงนับครั้งไม่ถ้วน โดยเฉพาะห้องนี้ที่เรียบหรูจนไม่กล้าก้าวขาเดินภายในห้องตกแต่งสไตล์เฉพาะตัวด้วยสีขาวดำ สมกับเป็นห้องพักของผู้ชายมาดนิ่ง ไข่มุกสังเกตการณ์และได้รู้ว่าชั้นนี้มีห้องนอนแค่สองห้อง“ห้องของเธอ”“ขอบคุณนะที่พาขึ้นมา เอ่อ คุณชื่ออะไรเหรอคะ” เพราะต้องอยู่ที่นี่อีกเป็นเดือนไข่มุกจึงเลือกที่จะผูกมิตรเอาไว้บ้าง“มาวิน เรียกวินเฉยๆ ก็ได้” ถึงหน้าจะนิ่ง แต่อย่างน้อยคนตรงหน้าก็ยังตอบชื่อ ทำให้ร่างบางพลอยโล่งอกว่าที่นี่ยังมีคนปกติอยู่ ไม่ปิดปากเงียบเหมือนใครบางคน“เราชื่อไข่มุกนะ” เธอแนะนำตัวบ้าง“อืม” มาวินตอบพร้อมพยักหน้าก่อนที่จะหมุนตัวกลับไปที่ลิฟต์หลังทำหน้าที่ตัวเองเรียบร้อย“เอ่อ...เดี๋ยวสิแล้วฉันต้องทำอะไรบ้าง”“อยู่ในห้องไปก่อน สักพักนายคงให้เฮียหลุยส์มาบอกเองแหละ”“อ่อ” ใบหน้าจิ้มลิ้มพยักหน้าแล้วส่งยิ้มแห้งๆ ไปให้“เธอ...ห้ามออกไปจากห้องนี้จนกว่านายจะอนุญาตนะ เข้าใจใช่ไหม” มาวินเตือนอย่างหวังดีเพราะหากคนที่คิดจะขัดคำสั่ง บทลงโทษมันโหดร้าย

-วันต่อมา-“ลันลั้นลา ลันลั้นลา”แอดดด~“ลันลั้นลา ลัน...” ไข่มุกเดินเข้ามาในห้องไพรเวตก่อนที่จะชะงักไปเล็กน้อย ก็เพราะดันมาเจอหน้าเอเดนที่นั่งบนโซฟากลางห้องอยู่ คนที่อารมณ์ดีง่ายขนาดโดนจับตัวมายังยิ้มได้ ร้องเพลงได้ เหมือนใช้ชีวิตปกติเหมือนทุกวันเอเดนเหลือบมามองคนตัวเล็กก่อนจะหันไปสนใจทีวีต่อ“คุณเอเดน คุณกินอะไรยัง” ไข่มุกเอ่ยถามก่อนจะเดินไปหยุดตรงข้างโซฟา“...” เงียบ ไม่มีคำตอบจากเจ้าของห้องพรึ่บ!“เฮ้...คุณได้ยินไหมเนี่ย” ไข่มุกเข้าไปนั่งโซฟาข้างกัน แต่เป็นโซฟาอีกตัวนึงก่อนจะถามย้ำอีกครั้ง“...” เหมือนเดิม เงียบเหมือนเดิม“หยิ่งชะมัด” คนตัวเล็กจึงบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ“ใครหยิ่ง!” เสียงราบเรียบแฝงไปด้วยความเย็นชาเอ่ยออกมา“นั่งอยู่แค่สองคน คุณคิดว่าใครล่ะ” ไข่มุกเลิกคิ้วเป็นคำถามอย่างยียวน“อย่ามากวน...” เขาส่งสายตาดุมาหาแขกที่เขาไม่เชิญให้นั่ง แต่ดันถือวิสาสะ “...ใครใช้ให้เธอนั่ง!?” ก่อนจะถามเสียงเข้ม“อือ เราอนุญาตตัวเองไง” พร้อมส่งยิ้มแห้งๆ ให้เอเดน“ออกไป” เสียงเอเดนเอ่ยต่อแต่สายตายังจับจ้องกับหน้าจอเหมือนเดิม“ไปไหน” ไข่มุกไม่ได้กวน แต่นี่เป็นคำถามจริงๆ“อย่ากวน” เขาหันหน้าม