Alle Kapitel von ของหวงเกมเดิมพัน: Kapitel 31 – Kapitel 39

หลังจากที่เอเดนตกลงกับเสี่ยเจริญเสร็จก็เดินทางมาโรงพยาบาลด้วยความร้อนใจ เวลานี้คงไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าชีวิตไข่มุกและเขาไม่มีทางให้ใครมาบงการชีวิตเขากับไข่มุกเด็ดขาดตึกตึก...“นายครับ คุณไข่มุกพักฟื้นห้อง 333 ครับ” หลุยส์เดินเข้ามาบอกเพราะมันเป็นคนไปสืบจากพยาบาลสาว“หืม” ว่าแล้วคนตัวสูงก็ก้าวเท้าเข้าลิฟต์เพื่อไปหาไข่มุก..เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกในชั้นวีไอพีสิ่งแรกที่ปรากฏให้เห็นคือชายฉกรรจ์ยืนเรียงรายหน้าห้องนับสิบคน“เอาไงครับนาย” หลุยส์ถามเจ้านายหนุ่มขึ้นมา“กูจะเข้าไปหาไข่มุก” ว่าแล้วก็เดินเข้าไปอย่างไม่เกรงกลัวทว่า...ครืดดด ครืดดด~เสียงโทรศัพท์มือถือหลุยส์ดังขึ้น เขาจึงหยุดเดินหยิบมันขึ้นมาก่อนจะตัดสินใจรับสาย...“เข้าไม่ได้” เสียงนิ่งเรียบของบอดี้การ์ดเจ้าสัววรรณเอ่ยขึ้น“หลีกไป” เอเดนเอ่ยเสียงนิ่งไม่ต่างกันตึก!“บอกว่าเข้าไม่ได้ไง”พลั่ก!“...” เอเดนไม่ฟังแต่อย่างใด ผลักชายหนุ่มตรงหน้าทันที“เอ้ย! มึงเข้าไปรายงานท่านเจ้าสัวเร็ว” ชายหนุ่มอีกคนจึงหันไปบอกบอดี้การ์ดที่ยืนใกล้ประตูส่วนที่เหลือก็เดินเข้ามากันไว้“พวกมึงไม่เข้าใจรึไงวะ!!” เขาตะคอกเสียงดัง“มึงต่างหากที่ไม่เข้าใจ”

หลังจากออกจากโรงพยาบาลไข่มุกก็ได้แต่นั่งๆ นอนๆ เพราะตั้งแต่กลับมาคฤหาสน์อนันต์พัฒน์ เจ้าสัววรรณก็ประกาศทันทีว่าเธอจะอยู่ที่นี่ในฐานะอะไร ซึ่งในบ้านไม่มีใครกล้าแกล้งเธออีก แต่ยังไงไข่มุกก็ยังคงกลัวคุณหญิงอยู่ดี ถ้ากลับจากต่างประเทศแล้วรู้เรื่องไม่รู้จะโดนอะไรบ้างและตอนนี้ไข่มุกก็มายืนอยู่หน้าบ้านใครบางคน จะเรียกว่าบ้านก็ไม่เชิง แต่ไม่ได้ใหญ่เหมือนที่เธอเคยอยู่ทันทีที่เจ้าสัวออกจากบ้านไปไข่มุกก็ให้คนขับรถพามาส่งที่นี่เพราะเธอนัดกับลูกน้องเจ้าของบ้านไว้เรียบร้อยแล้ว“คุณไข่มุก มาแล้วเหรอครับ”“คุณหลุยส์ เอเดนไม่รู้แน่นะ” ไข่มุกย้ำเรื่องที่ตกลงกันไว้“ระดับผม ไม่มีทางหลุดแน่นอน”“เขาย้ายมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่” เสียงหวานถามหลุยส์ด้วยความอยากรู้“ที่จริงเป็นบ้านพักที่มีมานานแล้วครับ แต่นายเขาไม่ชอบเพราะเขาตัวคนเดียวอยู่บ้านใหญ่ๆ แล้วเหงาอะครับ” หลุยส์บอกอย่างเปิดเผย“พอเกิดเรื่องนายไม่ได้ไปนอนที่คาสิโนอีก แถมไม่ได้เข้าไปดูแลด้วยซ้ำ”“ขนาดนั้นเลยเหรอ” เป็นไปได้ไง ธุรกิจที่เขารักมากกลับไม่เข้าไปดูแลเลยเนี่ยนะ“...เขาอยู่ไหน” ไข่มุกจึงถามออกไป อยากเห็นหน้าไม่รู้วันนี้เธอจะง้อสำเร็จไหม

“เรามาคุยเรื่องที่ตกลงไว้ดีกว่า” เสี่ยเจริญยืนนิ่งอยู่พักใหญ่ รอคอยเวลาที่ได้ครอบครองอาณาจักรนี้มานาน“...” เอเดนหันไปมองด้วยหางตา ก่อนจะชันเข่าข้างเดียวนั่งลงแล้วเอื้อมมือจับหน้าปอร์เช่ให้ประชันหน้ากัน“มึงจะทำไรกู” ทั้งที่ใจกลัวไปหมด แต่ก็ยังถามออกไป“หึ คิดว่าไงล่ะ”“จะทำก็ทำ แต่อย่าให้กูรอดไปได้เพราะมึงที่จะเป็นฝ่ายขอร้องกู” ความอวดดีไม่ได้หายไปง่ายๆ“ดี กูชอบคนปากเก่งแบบมึง”พึ่บ!“โอ๊ยยย!!” มือหนาที่บีบคางปอร์เช่ไว้สะบัดออก จนทำให้ปอร์เช่ส่งเสียงร้องเจ็บแผลจากการถูกหมัดร่างสูงฟาดใส่“ไอ้วิน ลากตัวมันไปขัง!!”“ห๊ะ!? มึงจะขังกูไม่ได้นะ ถ้าพ่อรู้มึงไม่มีทางมีความสุขกับไข่มุกแน่” ได้ทีปอร์เช่หยิบเรื่องไข่มุกมาขู่“เอาตัวมันไป”“ไอ้เอเดน!! เราเจรจากันก่อนดีไหม” ปอร์เช่ไม่ละความพยายาม“...”“ถ้ามึงปล่อยกูไป กูจะทำให้พ่อยอมรับในตอนมึงให้ได้”“ปิดปากมันสักที!!” เอ่ยสั่งลูกน้องเสร็จ ร่างสูงยืนเต็มความสูงก่อนจะเดินไปอีกทางแล้วไม่สนใจปอร์เช่อีกพึ่บ!ปอร์เช่ถูกลูกน้องเอเดนจับมัดแขนมัดขาแน่นกว่าเดิมพร้อมปิดปากด้วยผ้าสีขาวปิดสนิทจนไม่มีเสียงหลุดรอดออกมาแม้แต่นิดเดียว“ถึงเวลาของกูแล้วใช่ไหม”

@คฤหาสน์อนันต์พัฒน์ร่างสูงหย่อนตัวนั่งลงบนโซฟารับแขก มองรอบบ้านเพื่อสำรวจความเป็นอยู่ของคนรัก ผ่านมาสามวันแล้วที่เขาไม่ได้เจอหน้าเธอเลยเพราะมัวแต่ยุ่งกับเรื่องบ่อนคาสิโนที่กำลังจะสั่งปิดถาวร บอกแล้วว่าเขาสามารถทำทุกอย่างเพื่อคนที่รักได้จริงๆ“เฮีย~” เสียงหวานๆ ลากเสียงยาวมาแต่ไกลพร้อมรอยยิ้มที่แสนน่ารักจนเขาหลงใหลตลอดเวลา แต่กลับต้องขัดใจเล็กน้อยกับชุดนักศึกษาที่เธอสวมใส่เอเดนพยักหน้ายื่นมือไปดึงไข่มุกให้มานั่งข้างกายส่งสายตาดุๆ เมื่อก้มมองขาอ่อนที่โผล่ออกมา“เดี๋ยวรอเจ้าสัวแป๊บนึงนะ” ไข่มุกเอ่ยบอกและยังไม่รู้ตัวว่าตัวเองทำอะไรผิด“...” ร่างสูงพยักหน้าอีกครั้งไม่นานเจ้าสัววรรณก็เดินเข้ามาในห้องรับแขก สาวเท้าตรงดิ่งไปหาทั้งคู่ ก่อนจะนั่งตรงกันข้ามเพื่อมองหน้าว่าที่ลูกเขยชัดๆ“ฉันอนุญาตให้นายมารับไข่มุกไปไหนมาไหนได้”“...” เอเดนเงียบฟังต่อเพราะรู้ว่าต้องมีข้อตกลงมากกว่านี้แน่“แต่ไม่สามารถพาไปค้างคืน ต้องกลับมาส่งไข่มุกที่นี่ จนกว่าจะเรียนจบ แล้วค่อยมาคุยกันว่าจะเอายังไง” เจ้าสัววรรณบอกออกไปทั้งหมดที่เขาพูดถือว่าใจดีมากแล้ว“ครับ” เอเดนตอบกลับไปทั้งที่ใจรู้สึกทรมาน ทำไมการจะมีเมียสัก

1 ปีผ่านไปเสียงกรี๊ดดังเป็นระยะเมื่อร่างสูงปรากฏตัวในชุดสูทสีเข้มพร้อมสวมแว่นตาดำ สาวเท้ายาวๆ เข้ามาในมหาวิทยาลัยรัฐแห่งหนึ่งวันงานมอบปริญญาบัตร รอบตัวมีบอดี้การ์ดเดินตามนับสิบคน นอกจากเอเดนที่หน้าตาโดดเด่นแล้วเหล่าบอดี้การ์ดก็หน้าตาดีไม่ต่างจากผู้เป็นนาย จึงสามารถเรียกเสียงกรี้ดจากสาวๆ เป็นอย่างดีตึก!ตึก!“เฮีย~” ไข่มุกเอ่ยเรียกแฟนหนุ่มเสียงดัง เมื่อเห็นร่างสูงกำลังสาวเท้าเข้ามาหา ในมือถือช่อดอกไม้ช่อใหญ่ หลายๆ คนอาจมองว่าร่างสูงเป็นผู้ชายโรแมนติก แต่มีแค่ไข่มุกเท่านั้นที่ยืนหัวเราะออกมา‘หึ...ผู้ชายดิบๆ กับช่อดอกไม้’“ขำอะไร!?” เสียงเข้มถามขึ้น มองหน้าแฟนสาวอย่างคาดโทษ“ไม่ได้ขำสักหน่อย..หึ” ก่อนที่คนตัวเล็กจะยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเอง อมยิ้มตาหยี“มุก!!” สายตาคมส่งแววตาดุใส่“ดอกไม้ของมุกใช่ไหม” คนตัวเล็กเปลี่ยนเรื่องทันที มองช่อดอกไม้หวานแหวว“จะของใครละ”“ใครจะไปรู้ รับส่งมุกปีหนึ่ง อาจจะมีสาวๆ มาแวะเวียนขายขนมจีบก็ได้”พึ่บ!“เดี๋ยวจะโดน” เอเดนยื่นช่อดอกไม้ใส่หน้าคนตัวเล็ก ยิ่งคนมองยิ่งทำตัวไม่ถูก“ขอบคุณนะคะ” ไข่มุกเอ่ยขอบคุณเสียงหวาน ส่งสายตาปิ๊งๆ เป็นการกลั่นแกล้ง“เปลี่ยนเป็