Semua Bab ของหวงเกมเดิมพัน: Bab 11 - Bab 20

“ไม่ขาย!!” เสียงเรียบนิ่งเอเดนเอ่ยขึ้นทันทีอย่างไม่ชอบ ก่อนจะหันไปสั่งไข่มุก “ออกไปได้แล้ว”“...” ไข่มุกยังคงยืนนิ่งเหมือนเดิม“ฉันบอกให้ออกไปทำงานไง ยืนนิ่งอยู่ทำไม” เขาบอกไข่มุกซ้ำด้วยแววตาจริงจัง“อ่อ อืม” เมื่อได้สติเธอรีบพยักหน้าแล้วเดินออกจากห้องทันที“หึ...อย่าบอกนะว่าเก็บไว้กินเอง?” ชายคนนั่นยังออกเอ่ยต่อ“ไม่ใช่เด็กอย่างว่า กรุณาให้เกียรติเด็กในร้านผมด้วยเสี่ยเจริญ”“ให้เกียรติ?...เด็กพวกนั่นมีเกียรติด้วยเหรอวะฮ่าๆๆ เวอร์ไปรึเปล่าคุณเอเดน”“ทุกคนต่างก็มีเกียรติเป็นของตัวเองกันทั้งนั้น”“เอาล่ะๆ ผมไม่เถียงดีกว่า...ตอนนี้ผมกำลังอารมณ์ดีไม่อย่าให้เสียบรรยากาศ”เสี่ยเจริญทำหน้าตาระรื่นอย่างชิลๆ พร้อมยกแก้วเหล้าที่ไข่มุกชงตั้งไว้กระดก ถึงจะอายุรุ่นพ่อแล้วแต่ความระยำของผู้ชายคนนี้ไม่มีท่าทีจะลดลงเขาเป็นนักธุรกิจวงการมืดมานานถ้าถามถึงอิทธิพลในไทยก็มีมากพอกับเอเดน แต่ก็ยังคงอยู่ใต้บัญชาเอเดนอยู่ดี และในเวลานี้พวกเขายังจะขยายธุรกิจไปนอกประเทศ โดยมีเอเดนเป็นคนนำทีม..-ห้องไข่มุก-“ง่วงจัง” ไข่มุกบ่นออกมาทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในห้อง ถ้าปกติเวลาตีหนึ่งแบบนี้เธอก็คงนอนหลับปุ๋ยไปนานแล้ว

-สามวันผ่านไป-วันนี้แล้วสินะที่ต้องอยู่ห้องคนเดียว ถึงปกติจะเหมือนอยู่คนเดียวก็ตาม แต่อย่างน้อยก็มีหลุยส์เป็นเพื่อนเล่น“เฮ้อ!” เสียงถอนหายใจดังขึ้น ตอนนี้ไข่มุกนั่งง่อยๆ บนโซฟากลางห้อง“เป็นอะไรไปครับ” หลุยส์เอ่ยถาม“คุณหลุยส์ไม่ไปไม่ได้เหรอ” ไข่มุกทำหน้าอ้อนๆ เพื่อให้เขาไม่ไปทำงานกับเอเดน“ไม่ได้ครับ คุณเอเดนไปไหนผมต้องไปด้วย” เขาตอบกลับมา“เป็นแฟนกันรึไง” แล้วไข่มุกก็บ่นพึมพำคนเดียวอย่างลืมตัวแต่เผลอพูดเสียงดัง“...” เอเดนหันขวับมามองไข่มุกทันทีที่เธอพูดจบ“ไม่ใช่ๆ ครับ” หลุยส์รีบยกมือขึ้นพร้อมปฏิเสธเสียงแข็ง“ทำไมต้องตัวติดตลอดเวลาด้วย”“ไปได้แล้ว เสียเวลา” เอเดนไม่อยากตอบจึงหันมาสั่งหลุยส์ให้เดินตามออกไป“ครับ...เดี๋ยวผมซื้อของมาฝากนะครับ”พึ่บ! เอ่ยจบหลุยส์ก็ยกกระเป๋าตามไปทันที“หลุยส์ อยากลืมของฝากนะ” ไข่มุกวิ่งไปยืนข้างหลุยส์พร้อมเอ่ยเตือนเขาอีกครั้ง“...” หลุยส์ยิ้มออกมาเป็นคำตอบ“จะลากันอีกนานไหม” เอเดนที่กำลังจะเดินพ้นประตูกลับหมุนตัวมองคนพูดมากตาขวาง“ชิ” คนตัวเล็กจึงย่นจมูกใส่กลับไปตึกตึก!ตึกตึก!เอเดนและลูกน้องเดินตามกันออกไป แต่แล้วคนตัวสูงก็หยุดพร้อมเอ่ยอะไรบางอย่าง

ก๊อกๆ ก๊อกๆ“ใครกันมาเคาะประตูดึกดื่น” ตั้งแต่เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ เอเดนพาไข่มุกกลับมาส่งโรงแรมทันที ส่วนเขานั้นออกไปเคลียร์ปัญหาที่เกิดขึ้น ไม่รู้ว่าเป็นฝีมือของใครกัน แต่ถึงเอเดนไม่บอกเธอก็พอจะเดาได้ว่าเหตุการณ์ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ทว่ามันต้องเกี่ยวกับธุรกิจของเขาแน่นอนไข่มุกลุกออกจากเตียงก่อนจะเดินไปเปิดประตูและทันทีที่บานประตูถูกเปิดออกก็พบกับร่างหนาของเอเดนยืนอยู่ก่อนที่จะแทรกตัวเข้ามาในห้อง“คุณเอเดน มีอะไรเปล่า” ไข่มุกจริงจังขึ้นจึงเรียกด้วยคำพูดเป็นทางการ“ไม่เรียกเดนแล้วเหรอ”“เอ่อ ไม่แล้วดีกว่า” เพราะเดาสีหน้าไม่ออกจึงเลือกที่จะเอาตัวรอด“เรียกสิ ฉันอนุญาต”“คะ?” ใบหน้าจิ้มลิ้มงุนงง ไม่อยากเชื่อ“แค่เธอคนเดียวที่ฉันอนุญาต”“เอ่อ คุณเอ…”“เดน” เขาย้ำอีกครั้ง“เดนเข้ามาทำไมอะ” ในเมื่ออนุญาต งั้นเธอไม่เกรงใจแล้วนะ“...” แต่เขาไม่ตอบกลับจ้องหน้าคนตัวเล็กเหมือนมีอะไรบางอย่างและ...เอเดนเอื้อมมือมาลูบไล้ตามแขนก่อนจะกุมมือบางเอาไว้แล้วเอ่ยอะไรออกมา“ฉันอยากตอบแทนเธอ” เสียงนิ่งเรียบพร้อมแววตาที่แฝงความรู้สึกบางอย่าง“ตอบแทน?” ไข่มุกทำหน้าสงสัย ไม่เข้าใจสิ่งที่เขาต้องการจะสื่

“คุณมุกครับ นายให้มาถามว่าอยากไปเที่ยวไหนเป็นพิเศษก่อนกลับไทยไหมครับ” เสียงหลุยส์ถามคนตัวเล็กในขณะที่เธอนั่งเหม่อลอยคิดอะไรเพลินๆ คนเดียวอยู่“ไม่ค่ะ มุกอยากกลับแล้ว” ไข่มุกบอกหลุยส์ไปก่อนจะเห็นใครอีกคนเดินเข้ามา“เป็นไรของเธอ อยากเที่ยวไหนก็บอก” เอเดนเดินเข้ามานั่งไม่ไกลกันนัก“...” ใบหน้าจิ้มลิ้มส่ายหน้าทันที แค่เห็นหน้าเขาไข่มุกก็จุกจนไม่กล้าเอ่ยอะไรออกมาอีกแล้วเธอเป็นแค่เกมหนึ่งในการรักษาผลประโยชน์ก็เท่านั้น…แค่สนุกไม่ผูกพัน“อืม งั้นไปเก็บกระเป๋า...”“...เราจะกลับไทยวันนี้” เมื่อเอเดนเอ่ยบอก ไข่มุกก็ลุกเดินไปเก็บของอย่างไม่ลีลา ท่าทางเหมือนอยากจะกลับจริงๆ ไม่เหมือนตอนขอมาด้วยเลยสักนิด“อ้าว ไหนนายบอกจะอยู่ต่อไง” เสียงหลุยส์ถามเอเดน“ไม่จำเป็นจะต้องอยู่ต่อ” เสียงนิ่งเรียบเอเดนเอ่ยออกมา…หลังจากกลับมาถึงไข่มุกก็เข้าห้องนอนตัวเองทันที เพราะเอเดนสั่งให้เธอหยุดพักหนึ่งวันและนี่ก็ดึกมากแล้วด้วย นอนพักเพื่อร่างกายและความรู้สึกมันจะดีขึ้นแอดดด~และอยู่ๆ เสียงประตูห้องไข่มุกก็เปิดออกก่อนจะมีใครบางคนปรากฎตัว จะเป็นใครไปอีกนอกจากเจ้าของที่นี่“เอเดน” เสียงนิ่งเอ่ยเรียกชื่อเขา“...” เอเดน

ระหว่างที่ร่างสูงใหญ่ของหลุยส์กำลังเดินเข้าไปหาไข่มุกแต่แล้วกลับมีบางอย่างชนเข้าทางด้านหลังทำให้ชายหนุ่มทำใจต้องหันกลับไปมอง“เป็นบ้าอะไรของนาย หยุดเดินทำไมไม่บอกอ่ะ” เสียงใสๆเอ่ยออกมาแต่รับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายคงจะโดนแอลกอฮอล์เริ่มเล่นงาน“นี่เธอเดินมาชนฉันเอง ยังจะหาเรื่องคนอื่นอีก” หลุยส์เอ่ยออกมาไม่สบอารมณ์นัก“เหรอ! งั้นก็หลบดิ” ร่างบางเอามือปัดให้อีกฝ่ายหลบไป“...” หลุยส์มองหญิงสาวตรงหน้าก่อนจะหลบไปด้านข้างเพื่อให้เธอได้เดินออกไป“พูดไม่รู้เรื่องรึไง” แต่แล้วร่างบางดันขยับมาด้านข้างที่หลุยส์ยืนอีกครั้ง“เมาแล้วกลับไปนอนไป!” เมื่อเห็นอีกฝ่ายสติไม่คงที่หลุยส์จึงบอกไล่ออกไป“เมา? นายรึเปล่าที่เมา” ร่างบางเดินเข้าไปหาหลุยส์พร้อมยื่นมือเล็กๆ ตบเบาๆ ที่แก้มสากของชายหนุ่มอย่างถือวิสาสะหลุยส์มองใบหน้าที่ดูยั่วยวนชวนให้มองก่อนจะได้ยินเสียงเรียกจากทางด้านหลัง“วีต้า!” เสียงใสๆ ที่คุ้นหูทำให้เขาหันกลับไปมองและประคองร่างบางไว้ในอ้อมแขนเพราะตอนนี้ดูเหมือนว่าคนในอ้อมแขนเขาเริ่มจะหมดแรงยืน“คุณไข่มุก” เสียงหลุยส์เอ่ยออกมา“อ้าว คุณหลุยส์!” ไข่มุกตกใจเล็กน้อยก่อนจะปรับสีหน้าให้เหมือนเดิมและเดินเข้า