ของหวงเกมเดิมพัน

ตึกตึก!!

เสียงฝีเท้ามั่นคงก้าวนำลูกน้องไปทิศห้องทำงานโซนส่วนตัวของบ่อนคาสิโนหรูที่ใหญ่ที่สุดของเมืองหลวง

“คืนนี้มันเข้ามาไหม” ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้อง เจ้าของคาสิโนก็เอ่ยถามถึงเป้าหมาย

“มาครับนาย” ชายฉกรรจ์ที่เป็นลูกน้องตอบเจ้านายหนุ่มทันที

“หึ…ดี!!” เขาเค้นเสียงพอใจในลำคอ

“คืนนี้เอายังไงดีครับ คุณเอเดน” หลุยส์ที่เป็นลูกน้องคนสนิทของเอเดนถามขึ้น

“ปล่อยไปก่อน” เอเดนตอบง่ายๆ

“แต่ถ้าคืนนี้เราปล่อยให้มันได้อีก จะขาดทุนเอานะครับ” หลุยส์เอ่ยเตือนเจ้านาย หลายคืนมานี้ทางเราปล่อยให้มันเล่นชนะนับครั้งไม่ถ้วน

เป็นลูกค้าคนแรกที่ปล่อยให้ได้ใจนานขนาดนี้

“มึงคิดว่าคนอย่างกูจะยอมขาดทุนกับไอ้เด็กเมื่อวานซืนอย่างนั่นเหรอ...”

“...ไม่มีทาง!!” ไม่รอให้ลูกน้องถามเขาก็เอ่ยน้ำเสียงชัดเจน

“ผมรู้ครับ แต่เราปล่อยให้มันได้มาหลายคืนติดแล้วนะครับ”

“อืม กูรู้ แต่กูต้องการให้มันตายใจกว่านี้ก่อน”

“แต่ว่า…”

เอเดนยกมือปราม เอาเป็นว่าเขาจะไม่ประมาทและไม่ต้องการให้หลุยส์พูดต่อ ร่างสูงสาวเท้าจนถึงลิฟต์ชั้นสองไปห้องทำงานตัวเองเพื่อมาดูแลความเรียบร้อยของผับต่อ

สถานที่แห่งนี้เป็นศูนย์รวมธุรกิจสีเทาเหมาะแก่นักท่องเที่ยวที่ชอบความมึนเมาเสียงเพลงหรือลูกค้าจำพวกชอบความเสี่ยงก็มีคาสิโนให้สนุกทั้งวันทั้งคืน

“ทำไมนายถึงเลือกมัน” หลุยส์ถามขึ้นอย่างสงสัยหลังจากเดินตามเข้ามาในห้องทำงานของเจ้านาย

“...” เอเดนเงียบไม่ตอบคำถามกลับนั่งมองจอโน้ตบุ๊กที่มีภาพผู้ชายคนหนึ่งกำลังมีความสุขกับกองเงินที่ได้เพราะเกมส์ของเขาที่วางไว้ตั้งแต่แรก

“ถ้าจะเล่นเกมส์ ผมว่าเปลี่ยนคนเถอะครับ” เป้าหมายดูโง่เกินไป แบบเจ้านายเขาน่าจะเลือกเหยื่อที่สมน้ำสมเนื้อ

“ไม่!! กูเลือกแล้ว” เอเดนยืนยันคำเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนใจได้

“เพราะมันเป็นน้องของคุณพอร์ชเหรอครับ คุณเอเดนถึงอยากเล่นเกมส์กับมัน” หลุยส์ยังคงถามต่อ

“ไม่ใช่เพราะมันเป็นน้องไอ้พอร์ช แต่กูชอบคนใจถึง กล้าได้กล้าเสีย” เอเดนเอ่ยออกมาตามความจริง ยิ่งเป็นผีพนันเขายิ่งชอบ

“ถ้าอย่างนั้น ลูกค้าเรามีอีกเพรียบเลยครับที่ใจถึง”

“แต่กูไม่อยากเปลี่ยน”

“จริงๆ คุณพอร์ชก็เป็นคู่แข่งทางธุรกิจกับคุณพายุไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับนายเลย ผมว่าเราอย่าเข้าไปยุ่งกับตระกูลนี้ดีกว่าครับ” ลูกน้องคนสนิทยังคงเอ่ยเตือนเจ้านายตัวเองต่อ พยายามอย่างที่สุดที่จะเปลี่ยนใจเจ้านายให้ได้

“เพราะไม่เกี่ยวไง กูแค่ต้องการเล่นเกมส์สนุกๆ เฉยๆ”

“แต่ผม...” หลุยส์เป็นลูกน้องที่สนิทที่สุดและกล้าขัดเอเดนทุกอย่างเพราะเขาทั้งคู่โตมาด้วยกัน จึงเป็นได้ทุกสถานะไม่ว่าจะเป็นเจ้านาย ลูกน้อง พี่น้องหรือเพื่อนก็ตาม

“ทำไมมึงขัดกูจังวะ...”

“...ตั้งแต่กูคุมบ่อนเอง กูเล่นเกมส์กับรุ่นพ่อทั้งนั้น นานๆ กูจะได้เล่นรุ่นเดียวกัน มึงเข้าใจไหมไอ้หลุยส์ กูแค่เล่นสนุกๆ ไม่เกี่ยวกับธุรกิจอะไรทั้งนั้น”

“ผมก็ยังไม่เห็นด้วยอยู่ดี” หลุยส์เอ่ยออกไปเสียงอ่อน

“มึงเป็นเมียกูรึไง ทำไมกูต้องตามใจ” เอเดนมองหน้าหลุยส์อย่างเคืองๆ ถ้าขัดอีกรอบ แม่ง! จะสั่งย้ายตำแหน่งเลยคอยดู

“ผมทำตัวเหมือนเมียนายขนาดนั้นเหรอครับ” หลุยส์เลิกคิ้วทำหน้ายียวน

“เออ!!”

ชายหนุ่มที่มีรสนิยมผู้หญิงเท่านั้นถึงกับทำหน้าทำตาไม่ถูก ยอมปิดปากเงียบเป็นครั้งแรก

“มึงไปทำงานได้แล้ว”

“ครับ แล้วนายจะจบเรื่องนี้เมื่อไหร่” ไม่วายหลุยส์ก็ยังมีคำถามมาอีก

“หลังจากคืนนี้ให้มันเป็นหนี้กู…”

“…ยี่สิบล้านแล้วกูจะจบเกมส์กับมัน!!”