Todos los capítulos de ทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวน้อยของบัณฑิตยากจน: Capítulo 1 - Capítulo 7

“หลบไปรถเบรคแตก!! หลบบบ” เสียงตะโกนโวยวายบนถนนในชนบท ทำคนที่กำลังจับจ่ายซื้อของหนีกันจ้าละหวั่น จิงหว่านหรงที่ทำงานเป็นหน่วยรบพิเศษในเขตหยางชุน มองชาวบ้านที่หนีตายอลม่าน ก่อนสายตาจะปะทะเข้ากับร่างผอมแห้งของชายชราที่นั่งขายผักเหี่ยวๆแล้วเบิกตากว้าง“ช่วยเขา!! ช่วยเขา!!” แม้ตะโกนสั่งให้ลูกน้องที่อยู่ใกล้ที่สุดช่วย แต่ทุกคนก็ยังอยู่ในอาการตื่นตะหนก เท้าของพวกเขาไม่ขับสักนิด!!พรึบ!!“อัก!!”ปึง!!ทุกอย่างที่เคยวุ่นวายบัดนี้เงียบกริบ คนที่เป็นกำลังสำคัญของกองทัพกำลังใช้สมองสำรวจหาอาการเจ็บปวดจากแรงกระแทกของรถคันนั้น แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไร เธอก็พบเพียงอาการร้อนรุ่มตามลำตัวคล้ายเป็นไข้ มาพร้อมอาการแสบขัดที่ลำคอปึงๆ“คนบ้านสาม!! เหตุใดจึงไม่ลุกมาหุงหาอาหาร ไม่อยากทำก็ไสหัวออกไป!! ข้าชักจะเหลืออดกับพวกแกแล้วจริงๆ” เสียงโวยวายจากที่ใกล้ๆ ทำจิงหว่านหรงพยายามลืมตา แต่ยากลำบากนัก!! ก่อนจะมีความทรงจำบางอย่างไหลบ่าเข้ามาดั่งสายน้ำ“นี่มัน…อะไรกัน!!” ภาพเด็กสาวและเด็กหนุ่มที่โดนจับคลุมถุงชน มีสีหน้าเบื่อหน่ายโชคชะตามากที่สุด หลังแต่งงานก็อยู่กันแบบเงียบเฉียบ คนเป็นสามีแม้ที่บ้านยากจน แต่ยังพอมีแรงหาก

คำพูดของเขาเหมือนคนที่ยอมแพ้ในโชคชะตา แต่ไม่ใช่กับผู้หญิงอย่างหว่านหรง เพราะนางเติบโตมากับครอบครัวทหาร ก่อนจะมาทำงานเป็นหน่วยรบพิเศษ ถูกฝึกมาอย่างโหดเหี้ยม ทั้งสภาพร่างกายและจิตใจจึงเข้มแข็งกว่าคนอื่นๆบุรุษที่อายุเพียง 16 หนาวตรงหน้าฉลาดปราดเปรื่องเรื่องอักษร แต่กับเรื่องทำมาหากินเขาอาจจะต้องเริ่มต้นใหม่ทั้งหมด ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้วนางก็ไร้ทางเลือก เพราะหลักยึดเดียวที่มีของนางในโลกนี้ มีเพียงจิงโม่หยวนผู้เป็นสามีเท่านั้น”กลัวอะไรกันมีข้าอยู่ทั้งคน ถึงแม้ข้าจะเป็นเพียงภรรยาแต่ก็อย่าลืมว่าครอบครัวของข้ายากจนมาตั้งแต่เด็ก การทำมาหากินของข้าไม่ได้ด้อยกว่าผู้ใด พวกเราเริ่มต้นใหม่ได้อยู่แล้ว เพียงแต่ว่าตอนนี้ข้าจะแก้แค้นคนพวกนี้ให้หมดให้สมกับที่ ก่อนหน้ารังแกข้ามานับครั้งไม่ถ้วน!!“แม้จิงโม่หยวน ไม่รู้ว่าว่าคนเป็นภรรยาจะกระทำการสิ่งใด และตอนนี้เขาทำได้เพียงแค่ยืนมองเรือนร่างบอบบางเดินเข้าเดินออกในจวนหลังใหญ่ของพี่ชายใหญ่และพี่ชายคนรอง ระหว่างที่พวกเขาไปหาหมอ”นั่นเจ้าจะกระทำสิ่งใด สิ่งที่เจ้าถืออยู่นั่นมัน… มดแดงมิใช่หรือ!!“ ร่างเล็กที่ปีนขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่อยู่สองสามต้น เดินถือลังมดแดงที

ดวงตากลมโตกรอกล่อกแล่กไปมา ใช้ความคิดในสมองอย่างหนัก จนสุดท้ายก็ยอมพยักหน้า“ก็เพียงแค่เคยเห็นผ่านๆ แต่ข้าไม่เคยได้พกเงินพวกนี้อยู่แล้ว เงินค่าสินสอดที่บ้านท่านมอบให้ ท่านแม่ของข้าก็เอาไปหมด สินเดิมของข้ามีเพียงปิ่นเงินที่อยู่บนหัวที่มารดาของข้ามอบให้ไว้ก็เท่านั้น” จิงโม่หยวนเม้มริมฝีปากแน่น ไม่ใช่ว่าไม่เชื่อ และเขาเองก็เห็นมากับตาว่าตอนที่นางมานางมีเพียงผ้าห่มที่รอยปะชุนเต็มผืน1ผืน และปิ่นปักที่ติดตัวมาเท่านั้น“จากนี้เงินนี่เป็นของเจ้าแล้ว หากเจ้าอยากใช้สิ่งใดก็เอาไปใช้เถิด มีทั้งหมด 300 อีแปะ หรือว่าเจ้าอาจจะเอาไปไว้เป็นทุนรอนในภายภาคหน้าก็ย่อมได้“ เขายืนมันให้นางเก็บเอาไว้”ท่านแม่บอกที่ซ่อนแก่เจ้า นั่นแปลว่าท่านตั้งใจจะมอบมันให้เจ้าแล้ว” ฝ่ามือกนาลูบลงบนหัวนางคล้ายเอ็นดูเหลือแสน ท่าทางอ่อนโยนที่เขาแสดงออก ทำเอาสตรีที่ไม่เคยได้รับการปฏิบัติที่ดีเช่นนี้จากโลกเดิมถึงกับทำตัวไม่ถูกนางกอดกล่องไม้ที่บรรจุเงินเอาไว้แน่น ก่อนจะคิดอะไรบางอย่างออก รีบเอาเงินและทองพวกนั้นยื่นไปให้เค้า“ฝากท่านเอาไว้ก่อนอย่างน้อย คนพวกนี้จะต้องค้นตัวข้าแน่นอน เอ่อ…ท่านมีที่ซ่อนที่ดีกว่านี้หรือไม่” หากคนพวกน

จบคำพูดของหว่านหรง โม่หยวนกลับมีแรงฮึดที่จะสู้ขึ้นมาต่อ ทั้งคู่เดินเข้าไปในบ้านของผู้นำหมู่บ้าน ก่อนจะเอยเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง“ข้าเองก็คิดอยู่ว่าเจ้าจะจัดการเรื่องนี้เช่นไร วันนี้เห็นเจ้าพูดเรื่องนี้เสียที ค่อยสบายใจขึ้นมาหน่อย วางใจเถอะเรื่องนี้ข้าจะจัดการให้” ผู้ใหญ่บ้านสกุลมิ่งผู้นี้เป็นสหายกับบิดาเขามานานแล้ว รู้จักนิสัยของพี่น้องเขาดีและยังเป็นคนไปแจ้งข่าวการตายของพ่อแม่เขาด้วยตัวเอง เขาจึงวางใจหากได้ท่านลุงมิ่งมาช่วยจัดการเรื่องในบ้าน“เช่นนั้นข้ากับหว่านหรงจะไปเชิญท่านลุงผู้นำตระกูล มาช่วยเป็นพยายานอีกแรงขอรับ!!” “ไปเถอะ ข้าต้องเตรียมของบางอย่างไปด้วย แล้วจะไปรอที่ลานบ้านจิง“ ”ขอบคุณขอรับ“ เขาเดินออกมาหลังพูดคุยเสร็จ เห็นคนเป็นภรรยาอย่างหว่านหรงกำลังนั่งเท้าคางมองเด็กวัย2หนาวอยู่ที่หน้าประตูก็นึกแปลกใจ จึงเดินเข้าไปถาม”เหตุใด เจ้าจึงมองเด็กเช่นนั้น“ นางมองเฉยๆไม่ได้หยอกล้อ และไม่ได้กลั่นแกล้ง ส่วนเด็กน้อยนั่น น่าจะเป็นหลานของท่านลุงมิ่งกัดหมั่นโถวไปด้วยจ้องหน้านางไปด้วยเช่นกัน”ข้าแค่สงสัย เด็กวัยนี้…เหตุใดจึงไม่ถูกเลี้ยงดูอย่างดี“ หากเป็นหลานของนางที่อยู่โลกเดิม ปู่ย