LOGIN“หากไม่สงสารตัวเจ้าเองก็จงสงสารภรรยาของเจ้าเถิด นางมิควรได้ใช้ชีวิตปกติเฉกเช่นคนอื่นงั้นหรือ” คำพูดของสตรีสูงอายุผู้นั้นทำชายหนุ่มอย่างจิงโม่หยวนฉุกคิด เขาไม่ใช่คนตัวเปล่าเล่าเปลือย มีภรรยาแล้ว และควรปกป้องนาง
“ขอบพระคุณท่านยายกุ่ยขอรับ เช่นนั้นข้าต้องขอตัวไปหาท่านลุงผู้ใหญ่บ้านเสียก่อน” เขาเดินจูงมือนางให้ตามไป เส้นทางในหมู่บ้านนั้นไม่ได้เป็นถนนราบเรียบ เป็นเพียงดินแห้ง มีหลุมบ่อบ้าง คาดการณ์ว่าอาจเกิดจากฝนตกและพายุที่เพิ่งผ่านพ้น บางช่วงบางตอนยังมีดินโคลน เละจนเดินผ่านแทบไม่ไหว มือหนากุมมือนางเอาไว้แน่นหนัก ประคองไว้ตลอดทางเพราะกลัวว่านางจะล้มหรือลื่นไถลจนเจ็บตัว “เจ้าจับมือข้าแน่นเกินไปเกินไปแล้ว” เมื่อเห็นว่าตอนนี้เขามีจุดมุ่งหมายอะไร และคงคิดวกวนจนลืมตัว นางจึงต้องเอ่ยเบาๆ เพื่อดึงสติ ด้วยเกรงว่าจิงโม่หยวนจะคิดมากจนเกินไป “ทางด้านหน้านี้ทั้งลาดและชัน แถมยังลื่นจากฝนตกหนัก ข้าจับเจ้าเอาไว้ย่อมดีกว่า” นางมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาและอ่อนเยาว์ หวนนึกถึงในช่วงชีวิตของโลกเดิม นางไม่เคยได้ใช้ชีวิตเฉกเช่นวัยรุ่นธรรมดาทั่วไป เพราะถูกบิดาบังคับให้เข้ารับการฝึกทหารอย่างแข็งขัน ตั้งแต่อายุเพียง 18 ปี หลังจากเข้ารับราชการมีตำแหน่งทางการทหาร นางยังฝึกเข้าร่วมกับหน่วยรบพิเศษ ใช้เวลาฝึกนานกว่า 10 เดือนต่อปี ยามถึงพักนางก็ใช้เวลาทั้งหมดไปเรียนรู้การทำอาหาร เพาะปลูกผักไร้สารพิษ หรือที่ชาวบ้านเรียกกันว่าผักไฮโดรโปนิกส์ บางทีก็ไปเรียนรู้วิถีชีวิตที่เงียบสงบในป่า การทะลุมิติมาที่นี่อาจมีความเครียดบ้างแต่พยายามมีสติให้มากที่สุด และในตอนนี้นางกลายเป็นเพียงสตรีที่ไร้ที่พึ่ง มีเพียงสามีที่กำลังถูกญาติพี่น้องชิงดีชิงเด่น เห็นทีว่าต้องปรับเปลี่ยนการใช้ชีวิตแบบเดิมให้มากหน่อย อยู่ในโลกนี้ไม่ต้องดิ้นรนทำภารกิจที่เสี่ยงต่อชีวิต และนางตั้งใจเอาไว้ว่า จะใช้ชีวิตที่นี่ให้ดีที่สุดอย่างน้อยต้องไม่ลำบาก และไม่มีผู้ใดมารังแกได้ “เจ้ากำลังคิดเรื่องจะต่อกรกับพี่ใหญ่และพี่รองใช่หรือไม่” เหมือนนางกำลังมานั่งอยู่ในใจของเขาเอ่ยถามขึ้นมาอย่างตรงจุด “แน่นอนอยู่แล้วตลอดระยะเวลา 16 ปีมานี้ตั้งแต่ข้าลืมตามาดูโลก พ่อกับแม่มักสอนให้พวกเรารักกันและช่วยเหลือกันเสมอ แม้ข้าจะเป็นน้องเล็กแต่ก่อนตอนที่พี่ชายยังไม่แต่งงาน พวกเขาเลี้ยงดูข้าเหมือนสหายคนนึง แต่เมื่อเวลาพัดผ่านกาลเวลาก็คงจะทำให้คนเปลี่ยนไปแล้วกระมัง” นางชื่นชมในความเข้มแข็งนี้ จากที่ความทรงจำในร่างเดิม นางได้เห็นว่าแม้ตัวเขาเองจะไม่ปรารถนาที่จะไปอยู่ไกลบ้านเพื่อเล่าเรียนศึกษา แต่เขามักจะบอกคนอื่นและเตือนตัวเองเสมอว่า เขาเพียงต้องการให้ชีวิตของคนในบ้านจิงมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น รวมถึงพี่ชายทั้งสองคนก็อยู่ในอนาคตของเขาด้วย “จริงๆคนเราสามารถมีความปราณีต่อกันได้ เพียงแต่ว่า…พวกเขาไม่ปรารถนาที่จะเห็นเจ้าได้ดีกว่าก็เท่านั้นเอง สายใยความเป็นพี่น้องคงจะมีอยู่บ้าง ท่านห่วงใยเขาได้ เห็นใจเขาได้ แต่จะยอมอ่อนน้อมให้พวกเขารังแกและเหยียบย่ำเช่นนี้ไม่ได้” นางชะงักเท้าหยุดอยู่บริเวณหน้าบ้านที่มีป้ายตัวหนังสือตัวใหญ่เขียนว่า…ที่ทำการผู้ใหญ่บ้านสกุลมิ่ง ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ภายภาคหน้าหากท่านได้เป็นข้าราชการระดับสูง การพิจารณาทุกอย่างรอบตัว ย่อมต้องพิจารณาอย่างอย่างตรงไปตรงมา อย่างน้อยน้อยต้องซื่อสัตย์ต่อความเป็นจริงตรงหน้า วันหน้าหากพวกเขาสำนึกได้ท่านให้อภัยก็ไม่สาย แต่สำหรับวันนี้ไม่ใช่!!” จิงโม่หยวนพยักน่ารับ เพราะว่าตัวเขาเองก็ทบทวนมาแล้วตลอดทาง ทั้งผู้ใหญ่บ้านที่เป็นคนไปบอกข่าวแก่เขาก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟังแล้ว ว่าภรรยาที่ถูกวางตัวให้แต่งงานเข้ามาดูแลพ่อแม่สามี และดูแลเขา ถูกพี่ชายและพี่สะใภ้กระทำการใดมาบ้าง “เจ้าวางใจเถอะ ต่อจากนี้การปกป้องเจ้าให้เป็นหน้าที่ของข้าเอง วันหน้าหากพวกเขายังกล้ารังแกเจ้าอยู่ข้าจะออกหน้าปกป้องเจ้าแน่นอน” นางยกยิ้มอย่างดีใจที่เขาไม่แย่อย่างที่คิด ไม่ต้องให้นางเปลืองแรงสั่งสอนมากนัก “เจ้าเองก็วางใจข้าไม่ใช่หว่านหรงคนเดิม หากครานี้รังแกข้ามา ข้าจะตอบโต้กับให้ถึงน้ำถึงเนื้อเลยทีเดียว!!”พระสุระเสียงก้องกังวาล ยามนี้นับว่าเป็รการประชุมขุนนางครั้งแีกในรอย1เดือนหลังจากเกิดเรื่อง“กระหม่อมอยู่พ่ะย่ะค่ะ” จิ่งโม่หยวนก้าวออกมาด้วยท่าทางนิ่งสงบ สองมือประสานและคุกเจ่าลงรอรับพระบัญชา“เจ้าทำสิ่งที่ขุนนางนับร้อยคนทำไม่ได้” พระองค์ทรงลุกขึ้น“เจ้าซื่อสัตย์ กล้าหาญ และไม่เกรงกลัวอำนาจ“ ขุนนางทั้งท้องพระโรงพร้อมใจกันคุกเข่าเมื่อทรงเสด็จลงมาช้าๆ“กระหม่อมมิกล้ารับความดีความชอบทั้งหมดพ่ะย่ะค่ะ” จิ่งโม่หยวนมิได้ทะนงตน เขารู้จักการวางตัวเสมอ“ไม่ต้องถ่อมตัวหรอกหน่า ความสามารถเจ้ามากมายเพียงนี้ สอบขุนนางได้เพียง1ขวบปี เต้าช่วยราชสำนักและราษฏรไปไม่น้อย” องค์จักรพรรดิทรงแย้มพระสรวล“กงกง ออกราชโองการตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แต่งตั้งจิ่งโม่หยวนเป็น ผู้ตรวจการแผ่นดิน มีอำนาจตรวจสอบคดีทุจริตและการใช้อำนาจโดยมิชอบทั่วแว่นแคว้น ขึ้นตรงต่อราชสำนัก ไม่ต้องขึ้นกับกรมใด” เสียงประกาศดังทั่วท้องพระโรง“ขอบพระทัยฝ่าบาท!” จิ่งโม่หยวนก้มศีรษะอย่างคนสำนึกรู้ ทุกคนต่างยินดีกับเขาด้วยใจจริง แต่สิ่งที่เขานึกถึงในเวลานั้นกลับมิใช่ตำแหน่งหรืออำนาจ หากเป็นสตรีผู้หนึ่งที่กำลังรอเขาอยู่ที่บ้าน เพราะเวลานับเดือนม
เพียงเท่านั้นความโกลหลเกิดขึ้นทันทีตึก ตึก ตึก“สกัดจับจดหมายจากม้าเร็วได้ เป็นการเจรจาให้ไปปล้นเสบียงหลวง ส่งจากเผยซีผู้นี้ถึงใต้เท้าหลี่หยางชิน บุตรชายเสนาบดีหลี่ขอรับ!” เสียงรายงานดังก้องทั่วโรงน้ำชา ใบหน้าของเผยซีซีดเผือดในทันที“มะ…ไม่จริง!” จิ่งโม่หยวนวางมือบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา ดวงตาที่ก่อนหน้านี้ยังแฝงด้วยความหยิ่งผยองของพ่อค้ากลับเย็นเยียบลงจนทำให้ผู้คนโดยรอบไม่กล้าสบตา“ไม่จริงหรือ?” เขาหยิบจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมา คลี่ออกช้าๆ“ในเมื่อไม่จริง เหตุใดจึงมีตราประทับส่วนตัวของหลี่หยางชิน?” เผยซีทรุดลงกับพื้นทันที“ใต้เท้า…ข้าไม่รู้! ข้าเพียงทำตามคำสั่ง ข้าไม่รู้จริงๆ!”“เมื่อครู่เจ้ายังเรียกข้าว่าพี่ชายอยู่เลย”จิ่งโม่หยวนยิ้มบาง“เหตุใดบัดนี้จึงเรียกข้าว่าใต้เท้าเสียแล้ว?”เผยซีตัวสั่นเทา เพราะเพียงประโยคเดียวก็ทำให้ทุกอย่างกระจ่างคนที่นั่งเต็มโรงน้ำชามิใช่ลูกค้า หากแต่เป็นองครักษ์เงาของราชสำนักทั้งหมด!“จับตัว!” สิ้นคำสั่ง ชายฉกรรจ์นับสิบพลันพุ่งเข้าควบคุมตัวเผยซีและคนของโรงน้ำชาอย่างรวดเร็วเสียงอาวุธกระทบพื้นดังระงม“อย่าหนี!”“ค้นทุกห้อง! เอาบัญชีมาให้หมด!” เพียงไม่ถึงหนึ่งชั่วยา
องค์จักรพรรดิทรงขมวดพระพักตร์ด้วยความครุ่นคิด ก่อนจะพยักพระพักตร์ตรัสอนุญาต "ดี!! ถ้าเช่นนั้น ให้จิ่งโม่หยวนเดินทางไปสะสางคดีนี้ด้วยตนเอง หากพบว่าบริสุทธิ์ จะได้เป็นการพิสูจน์ความสัตย์ซื่อ แต่หากมีความผิดจริง จักต้องได้รับโทษตามกฎหมายอย่างไร้ความปรานี!"ข่าวการเดินทางลงใต้เพื่อตรวจสอบคลังเสบียงชายแดนของจิ่งโม่หยวนแพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็ว ฝ่ายอัครเสนาบดีหลี่ต่างยิ้มเยาะด้วยความได้ใจ โดยหารู้ไม่ว่า... ก้าวแรกที่จิ่งโม่หยวนก้าวออกจากนครหลวง หาใช่การเดินเข้าสู่ความตายไม่ หากแต่เป็นจุดเริ่มต้นของการขุดรากถอนโคนอิทธิพลชั่วช้าที่ฝังรากลึกในราชสำนักมาอย่างยาวนานในคืนก่อนออกเดินทาง ภายในห้องนอนอันเงียบสงบ จิ่งโม่หยวนสวมกอดหว่านหรงไว้แนบแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความอาลัยและคำมั่นสัญญา "หรงเอ๋อร์ดูแลตัวเองและลูกในท้องให้ดี ข้าสัญญาว่าจะรีบสะสางคดีนี้ให้เสร็จสิ้น แล้วกลับมาสู่อ้อมอกของเจ้าโดยเร็วที่สุด" หว่านหรงซบหน้าลงกับอกแกร่งของสามี นางแย้มรอยยิ้มอ่อนโยนแต่เด็ดเดี่ยว "ท่านเองก็จงระวังตัวให้ดี ทุกฝีก้าวที่ชายแดนมีตาข่ายดักรออยู่ แต่ข้าเชื่อมั่นว่า ด้วยปัญญาและความฉลาดเฉลียวของท่าน ท่านจะสามาร
ในยามเย็นวันเดียวกัน ณ เรือนพักตระกูลจิ่ง งานฉลองความสำเร็จถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ เสียงหัวเราะ รอยยิ้ม และความปีติยินดีอบอวลไปทั่วทุกมุมห้อง จิ่งโม่หยวนในชุดจอหงวนสง่างามเดินตรงเข้าไปโอบกอด หว่านหรง ภรรยาอันเป็นที่รักไว้ในอ้อมแขนอย่างแนบแน่น"หว่านหรงตำแหน่งจอหงวนอันดับหนึ่งนี้ ครึ่งหนึ่งเป็นของเจ้า ผู้เป็นดั่งดวงใจและปัญญาอันล้ำเลิศของข้า" จิ่งโม่หยวนกระซิบถ้อยคำรักใคร่ข้างหูหว่านหรงแย้มยิ้มอย่างมีความสุข นางลูบหน้าท้องน้อยที่เริ่มนูนขึ้นเล็กน้อยด้วยความอบอุ่นหัวใจ อนาคตอันสดใส เกียรติยศ และความสงบสุขได้หลอมรวมกันเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์แบบที่สุด ท่ามกลางเสียงอวยพรของทุกคนในตระกูลจิ่งที่ก้องกังวานต้อนรับรุ่งอรุณแห่งความสุขตลอดไปแม้ตำแหน่งจอหงวนอันดับหนึ่งจะถูกประดับไว้บนบ่าของ จิ่งโม่หยวน ท่ามกลางเสียงแซ่ซ้องสรรเสริญจากทั่วสารทิศ และตระกูลจิ่งจะผ่านพ้นวิกฤตครั้งใหญ่มาได้ด้วยความเฉลียวฉลาดของ หว่านหรง ทว่าในราชสำนักอันกว้างใหญ่แห่งต้าฉิน คลื่นใต้น้ำระลอกใหม่กลับเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบและน่าสะพรึงกลัวยามค่ำคืน ณ ห้องหนังสือลับภายในจวนอัครเสนาบดีเก่า แสงเทียนสลัวสาดส่องกระทบใบห
รุ่งอรุณวันถัดมา บรรยากาศรอบพระราชวังหลวงเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดและขรึมขลัง บรรดาบัณฑิตและขุนนางหนุ่มผู้มีชื่อเสียงจากทั่วสารทิศต่างทยอยเดินเข้าสู่ "ท้องพระโรงสอบหลวง" สถานที่ชี้ชะตาอนาคตของขุนนางในราชสำนัก ทุกคนต่างถือหีบใส่กระดาษพู่กันและตำราอนุญาตตามกฎระเบียบอย่างเคร่งครัดใต้เท้าเผิง ยืนกอดอกมองดูจิ่งโม่หยวนเดินเข้ามาด้วยสายตาเหยียดยิ้มและแฝงไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์เพทุบาย 'ไอ้เด็กหนุ่มจิ่งโม่หยวน วันนี้คือจุดจบของอนาคตเจ้า เตรียมตัวรับข้อหาทุจริตและถูกเนรเทศออกจากราชสำนักได้เลย!ปึง!! ปึง!! ปึง!!”เปิดข้อสอบ!!“เมื่อเสียงกลองประกาศเริ่มต้นการสอบดังขึ้น บัณฑิตทุกคนต่างก้มหน้าก้มตาเขียนคำตอบลงบนกระดาษสาแผ่นใหญ่ตามโจทย์ข้อสอบหลวงอันยากยิ่ง ภายในห้องสอบเงียบสงบได้ยินเพียงเสียงพู่กันกระทบกระดาษแผ่วเบา“เป็นจริงดั่งหว่านหรงว่า เรื่องค้าทาสแบถูกกฏหมายจริงๆ” เมื่อเห็รหัวข้อ เขานึกขอบคุณภรรยาที่รัก ที่ฉลาดปราดเปรื่องจนเขาอยากให้นางมาเรียนด้วยกันเสียให้รู้แล้วรู้รอดผ่านไปราวสองชั่วยาม ใต้เท้าเผิงที่ทำหน้าที่เป็นหนึ่งในขุนนางผู้ตรวจการณ์เดินตรวจแถวมาหยุดลงที่โต๊ะสอบของจิ่งโม่หยวน ทันใดนั้น
ความฉลาดเฉลียวและมุมมองอันกว้างไกลของหว่านหรงมักจะช่วยชี้แนะแนวคิดที่เป็นประโยชน์ให้แก่สามีอยู่เสมอ ทำให้บทความและข้อสอบของเขาโดดเด่นเหนือขุนนางคนอื่นๆทว่า ความสำเร็จและความโดดเด่นของจิ่งโม่หยวนกลับกลายเป็น "หนามยอกอก" ของใครหลายคนในกรมอาญา โดยเฉพาะ "ใต้เท้าเผิง" ขุนนางรุ่นพี่ผู้มีอำนาจและหมายตาตำแหน่งจอหงวนรวมถึงตำแหน่งเสนาบดีกรมอาญามานานหลายปีภายในห้องทำงานส่วนตัวที่อับทึบ ใต้เท้าเผิงนั่งหน้าดำคร่ำเครียดจ้องมองรายชื่อผู้มีสิทธิ์สอบคัดเลือก โดยมีชื่อของจิ่งโม่หยวนอยู่เป็นอันดับต้นๆ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความริษยาและเคียดแค้น"เจ้าเด็กจิ่งโม่หยวนนี่มันช่างบังอาจนัก! อายุยังน้อยแต่กลับสร้างผลงานจนเป็นที่โปรดปรานขององค์จักรพรรดิ หากปล่อยให้มันสอบผ่านจอหงวนในครั้งนี้ ตำแหน่งขุนนางใหญ่ในอนาคตก็คงไม่พ้นมือมันแน่!" ใต้เท้าเผิงกัดฟันกรอด ทุบโต๊ะเสียงดังด้วยความเจ็บใจที่ปรึกษาข้างกายรีบก้มตัวกระซิบด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ว่า "เรียนใต้เท้า หากเราจะรอให้มันสอบแพ้ด้วยความสามารถคงเป็นไปไม่ได้ เพราะฝีมือของมันเป็นที่ประจักษ์ แต่... ถ้าหากเราใช้แผนสกปรก ทำให้มัน 'พลาดพลั้ง' ในสนามสอบล่ะขอรับ?""แผน







