ไร้ที่พึ่งพิง

สายตาหวานกวาดตามองคนทั้งสี่ที่เดินออกไปก่อนจะเข็นเขี้ยวฟันใส่ด้านหลัง จิงหว่านหรงชูกำปั้นขึ้นมา ก่อนจะกระดกนิ้วกลางให้คนพวกนั้นอย่างหยาบคาย แต่สะใจเป็นบ้า!!

“ลองกลับมาอีกทีสิพวกแกได้กระอักเลือดแน่!!” นางหันหลังกลับมามองบุรุที่ยืนอยู่นิ่ง คล้ายทำสิ่งใดไม่ถูก ใบหน้าเล็กเอียงคอมองเขาอย่างพิจารณา ก่อนจะหรี่ตาลงและยกมือขึ้นเท้าสะเอว

“อ่า ท่านเป็นสามีข้า คนที่กำลังถูก..พี่สะใภ้ไล่ออกจากบ้านงั้นสินะ!!” ท่าทางเงอะงะของบุรุษที่ทำอะไรไม่ถูก ทำนางทดท้อ

“ไล่มาก็ไล่กลับเซ่!! ยืนบื้อให้เขาทำฝ่ายเดียวทำไม หากเจ้าไม่กล้า ข้าออกหน้าให้เอง!!” นางตบมือลงอกปุๆ ไร้ท่าทางหวาดกลัวดั่งเช่นในอดีต จิงโม่หยวนทำตัวไม่ถูกกับท่าทางที่เปลี่ยนไปเช่นนี้

“ข้า เอ่ออ พึ่งกลับมาหน่ะ หมายถึงว่าก่อนหน้านี้ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก เจ้า…ไม่ได้ป่วยแล้วงั้นหรือ?” เขามองนางอย่างสำรวจตรวจตา แต่นางกลับยกสองมือขึ้นมาและหมุนตัวให้เขาดูอย่างถี่ถ้วน

“ไม่แล้วล่ะข้าเหนื่อยที่จะป่วยแล้ว ตอนที่เจ้าไม่อยู่ข้าถูกคนพวกนี้ใช้งานจนใจแทบขาด อีกนิดเดียวแทบจะตายตามพ่อแม่เจ้าไปอยู่แล้ว!!” แม้จะงงตัวเองที่สามารถพูดคำโบราณได้คล่องปาก แต่นางคิดว่านี่มันก็ดีอยู่แล้ว

การทะลุมิติมาที่นี่แม้จะเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อ แต่อย่างน้อยๆก็เหมือนนางถูกส่งให้มาทำภารกิจช่วยเหลือลูกชายคนเล็กและภรรยาที่ถูกกลั่นแกล้งจากพี่ชายคนโตและคนกลางมากกว่า เท่านั้นไม่พอประตูมิติที่ปรากฏตรงหน้านี้ ทำนางมั่นใจว่ามีนางคนเดียวที่เห็น และนางอยากเข้าไปสำรวจเหลือเกิน!!

“เมื่อครู่พี่สะใภ้ของท่านพูดว่าจะไล่พวกเราออก เราไปแน่!! ข้าจะไปสร้างตัวที่อื่น เพียงแต่ว่าก่อนที่จะไปข้าต้องได้สั่งสอนพวกเขาเสียก่อน” จิงโม่หยวน เลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ

แม้ไม่ได้สนิทกับภรรยามากนัก เพราะหลังจากแต่งงานได้เพียงหนึ่งวันเขาก็ต้องเดินทางเข้าไปศึกษาต่อที่หอศึกษาในเมืองหลวง แต่เพราะหมู่บ้านอยู่ไม่ไกลกัน มีหลายหนที่เขาและนางได้เจอกันบ้าง

แต่ท่าทางของนางในยามที่เจอกันไม่ได้มีท่าทีดุดันและพร้อมรบอย่างที่สตรีตรงหน้ากำลังแสดงออกอยู่ในตอนนี้

“เช่นนั้นเจ้าอาจจะลำบาก หากคนพวกนั้นร่วมมือกันทำร้ายเจ้า เจ้าจะสู้ได้จริงๆหรือ หว่านหรง…ต้องขอโทษเจ้าด้วยจริงๆที่ข้าทำให้เจ้าต้องมาติดอยู่กับข้าเช่นนี้ การแต่งงานของเราหากเจ้าอยากเลือกเส้นทางใหม่ข้าก็ยินดีที่จะหย่าให้ เพราะจริงๆแล้วมันก็ไม่ได้เกิดจากความรักตั้งแต่ทีแรก“

นางพิจารณาสามีที่ดูใสซื่อตรงหน้าก่อนจะถอนหายใจและดึงเขาเข้ามาในห้องเก็บฟืน ที่ตอนนี้ใช้เป็นที่หลับนอนของนางแทบแล้ว!!

”จิงโม่หยวน หลายปีมานี้เจ้าเป็นลูกคนเล็กก็จริง ถูกพ่อแม่รักมากก็จริง แต่รู้หรือไม่การที่เจ้าถูกพ่อแม่รักมากเช่นนี้พี่ๆที่ถูกบรรดาเมียเป่าหู ย่อมรังเกียจเจ้าเป็นธรรมดา“ นางพูดอย่างตรงไปตรงมาไม่มีอ้อมค้อม และถ้าหากว่าใครจะมาได้ยินนางก็ไม่กลัว

เพราะภาพในความทรงจำที่นางเห็น พ่อแม่รักลูกคนเล็กมากกว่าใครทั้งหมด เพราะเขาฉลาด ศึกษาตำรามาตั้งแต่อายุเพียงเจ็ดหนาว สอนอะไรก็เข้าหัวไปหมด!! แถมยังเก่งด้วยตัวเองอีกด้วย

ผู้ใหญ่บ้านก็เห็นดีด้วยที่คนบ้านจิง จะส่งบุตรชายคนเล็กให้ถึงฝั่งฝัน จนถึงขั้นได้เป็นบัณฑิต สอบจอหงวนและรับราชการในเมืองหลวง แน่นอนว่าการชื่นชมนี้ย่อมทำให้พี่ชายและพี่รองรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ

อีกทั้ง…ทั้งคู่ยังได้ภรรยาที่ไม่ดี จึงยิ่งไม่ถูกใจน้องชายกว่าเดิม พี่ชายที่ได้รับการใส่สีตีไข่จากเมีย ยอมำม่ถูกใจน้องชายคนเล็ก

เมื่อไร้บารมีพ่อแม่คุ้มครอง สมบัติทั้งหมดพวกเค้าแบ่งกันเรียบร้อยแล้ว รอเวลาเพียงให้น้องชายคนเล็กกลับมา และจะหาทางบีบออกจากบ้านใหญ่ เป็นแผนที่ชั่วช้าพอสมควร!!

”สมบัติพวกนี้ข้าก็ไม่ได้มุ่งหวังอยู่แล้ว จากนี้อาจจะลำบากสักหน่อย เพราะข้าเองก็จะยังไม่ได้สอบบัณฑิต ยังอยู่ในขั้นตอนที่เรียนรู้ แต่หลังจากนี้อาจจะต้องเว้นระยะเพราะค่าเล่าเรียนแพงเกินไป ไม่มีท่านพ่อท่านแม่แล้ว ข้าก็ควรจะต้องทำมาหาเลี้ยงชีพตนเอง“