Lahat ng Kabanata ng รักร้ายของดาเมียน: Kabanata 1 - Kabanata 8

บทที่ 1 แหวนเปื้อนเลือด --------------------------------“เอเลนา...โทรหาลูกาติดไหมลูก”เสียงของแม่ดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม ขณะช่างแต่งหน้ากำลังจะเติมลิปสติกให้เจ้าสาวเอเลนายกมือห้าม ก่อนกดโทรออกอีกครั้งไม่สามารถติดต่อหมายเลขปลายทางได้เธอแทบอยากขว้างโทรศัพท์ทิ้ง“เป็นยังไงบ้างลูก”“เหมือนเดิมค่ะ”สิบเอ็ดโมงสามสิบสองนาที อีกยี่สิบแปดนาทีพิธีแต่งงานจะเริ่มขึ้น แต่เจ้าบ่าวของเธอกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย!“เขาอาจมีธุระกะทันหันก็ได้” โซเฟียพยายามปลอบ ทั้งที่ตัวเองเดินวนรอบห้องจนช่างแต่งหน้าต้องขยับหลบเป็นครั้งที่สอง “หรือรถเสีย แม่ว่าให้คนออกไปดูตามทางดีไหม”“ถ้ารถเสีย เขาก็ต้องโทรมาสิคะ”เอเลนาเปิดข้อความล่าสุดอีกครั้งพรุ่งนี้เจอกันที่งานแต่งนะ เจ้าสาวของผมส่งมาตอนห้าทุ่มสิบแปดนาที พร้อมภาพกาแฟสองแก้วจากร้านประจำ แก้วหนึ่งเป็นของลูกา อีกแก้วเป็นกาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลของเธอตลอดสองปีครึ่งที่คบกัน ลูกาไม่เคยลืมเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธอ เขารู้ว่าเธอจะปวดหัวถ้าทำงานจนลืมกินข้าว และยอมมานั่งรอหน้าห้องข่าวจนเกือบตีสองในคืนที่เธอต้องตามข่าวสำคัญเมื่อคืนเขายังโทรมาย้ำให้เธอรีบนอน“พรุ่งนี้ห้าม

บทที่ 3 เจ้าบ่าวที่ถูกส่งมา -------------------------------------------“นายพูดว่าอะไรนะ!”เอเลนาจ้องหน้าดาเมียน อยากให้เขาพูดประโยคเมื่อครู่ออกมาอีกครั้ง เพราะบางทีเธออาจได้ยินผิดไปเอง“ผมเป็นคนส่งลูกาไปหาคุณ”ไม่ผิด!เอเลนาหัวเราะออกมาทั้งที่ไม่มีอะไรน่าขำเลยสักนิด“เก่งนี่ หายไปสิบปี พอกลับมาก็ทำลายงานแต่งฉัน แถมยังบอกว่าเจ้าบ่าวเป็นคนที่นายส่งมาอีก มีอะไรจะทำให้ฉันประหลาดใจมากกว่านี้ไหม”“มี”คำตอบของเขาทำเอาเธอแทบสำลัก“ดาเมียน!”“แต่ผมไม่คิดว่าคุณอยากฟังตรงนี้”เขาเหลือบมองพนักงานที่กำลังเก็บโต๊ะอยู่ไม่ไกล ก่อนหันไปสั่งผู้คุ้มกันสองคนให้ตรวจพื้นที่ชั้นนี้อีกครั้งเอเลนายืนเท้าเอว มองผู้ชายตรงหน้าด้วยความเหลือเชื่อ“นี่นายกำลังจะเดินหนีฉันอีกแล้วใช่ไหม”“ผมไม่ได้จะหนี”“งั้นก็ตอบมา!”“ตรงนี้ไม่ปลอดภัย”“คำนี้อีกแล้ว!”เธอชี้หน้าเขาอย่างเหลืออด“รู้ไหมว่าฉันเบื่ออะไรที่สุด เบื่อผู้ชายที่คิดว่าตัวเองฉลาดจนสามารถตัดสินใจแทนคนอื่นได้ทุกเรื่อง!”ดาเมียนมองนิ้วที่แทบจะจิ้มหน้าเขา ก่อนเลื่อนสายตากลับมาหาเจ้าของ“คุณยังไม่เปลี่ยนเลย”“อย่ามาชวนรำลึกความหลัง ฉันกำลังโกรธ!”“ผมรู้”“ดี งั

บทที่ 5 ข้อเสนอสามสิบวัน * * *--------------------------* * *“แต่งงานกับผม”เอเลนาถึงกับสำลักกาแฟเธอค่อย ๆ วางแก้วลง ก่อนมองหน้าผู้ชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แล้วหัวเราะออกมา“พูดอีกทีซิ”ดาเมียนเลื่อนซองเอกสารสีดำมาตรงหน้าเธอ“ผมต้องการให้คุณแต่งงานกับผม สามสิบวัน”รอยยิ้มของเอเลนาหายไปทันที“นายเสียสติไปแล้วเหรอ!”สี่ทุ่มครึ่งแล้ว เธอควรได้อยู่กับลูกาในห้องพักที่ทั้งคู่จองไว้สำหรับคืนแต่งงาน แต่ความจริงกลับตรงกันข้าม ชุดเจ้าสาวถูกถอดทิ้งตั้งแต่ช่วงบ่าย เค้กยังไม่ได้ตัด ส่วนเจ้าบ่าวของเธอนอนบาดเจ็บอยู่ที่ไหนสักแห่งภายใต้การดูแลของผู้ชายตรงหน้าและตอนนี้ผู้ชายคนนั้นกำลังขอเธอแต่งงาน!“นี่นายคิดจะทำอะไรกันแน่”“เปิดดูก่อน”“ถ้าเป็นเอกสารรับรองว่าฉันจะไม่เอาเรื่องนาย ฉีกทิ้งได้เลย”“ไม่ใช่”เอเลนาดึงซองมาเปิดอย่างหงุดหงิด แต่ทันทีที่เห็นข้อความบนกระดาษ เธอก็ต้องอ่านซ้ำเพื่อให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาดข้อตกลงการสมรส“โอ้โฮ!” เธอเงยหน้าขึ้น “ถึงขั้นให้ทนายร่างไว้เรียบร้อย เลยเหรอ”“ผมต้องการให้คุณพิจารณา”“วันนี้ฉันเกือบแต่งงานกับผู้ชายอีกคน!”“ผมจำได้”น้ำเสียงดาเมียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย

บทที่ 7 คืนแรกในคฤหาสน์วาเลนเต“กล้องตัวนั้นถ่ายอะไรอยู่”เอเลนายืนกอดอกอยู่กลางโถงคฤหาสน์วาเลนเต แทนที่จะสนใจโคมไฟระย้าหรือบันไดหินอ่อนที่ทอดขึ้นสู่ชั้นสอง เธอกลับจ้องกล้องวงจรปิดตรงมุมเพดานมาตั้งแต่ก้าวเข้าประตูดาเมียนหันมองตาม“ทางเข้าหลัก”“มันมองเห็นประตูห้องรับแขกด้วย”“ก็ประตูอยู่ตรงนั้น”เอเลนาหันขวับ “ฉันไม่ได้มาถามเรื่องตำแหน่งประตู!”“แล้วคุณถามอะไร”“บ้านนายมีกล้องกี่ตัว”“ชั้นล่างสิบสอง ชั้นสองแปด ด้านนอกสิบหก”เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง“นี่บ้านหรือสถานีตำรวจ”“สถานีตำรวจมีกล้องน้อยกว่านี้”เอเลนามองหน้าเขา ก่อนตัดสินใจว่าไม่คุ้มที่จะเถียง“ในห้องนอนล่ะ”“ไม่มี”“ห้องน้ำ?”ดาเมียนเลิกคิ้ว“นายอย่าทำหน้าแบบนั้น ฉันถามจริง!”“ไม่มีทั้งในห้องนอน ห้องน้ำ และห้องทำงานของคุณ”“ฉันจะตรวจเอง”“เชิญ”คำตอบง่าย ๆ นั่นไม่ได้ทำให้เธอไว้ใจเขาขึ้นมาเลยสักนิด ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหยุดข้างกระเป๋าเดินทางของเธอ“ให้ผมช่วยยกขึ้นไปไหมครับ คุณผู้หญิง”เอเลนาหันไปมองทันทีคุณผู้หญิง?เธอเพิ่งจดทะเบียนสมรสกับดาเมียนได้ไม่ถึงวัน ยังไม่ทันชินกับการมีสามี ก็มีคนเรียกเธอแบบนี้เสียแล้ว“เรียกฉันว่าคุณมาริโ