บทที่ 5 ข้อเสนอสามสิบวัน

บทที่ 5 ข้อเสนอสามสิบวัน

 * * *--------------------------* * *

“แต่งงานกับผม”

เอเลนาถึงกับสำลักกาแฟ

เธอค่อย ๆ วางแก้วลง ก่อนมองหน้าผู้ชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แล้วหัวเราะออกมา

“พูดอีกทีซิ”

ดาเมียนเลื่อนซองเอกสารสีดำมาตรงหน้าเธอ

“ผมต้องการให้คุณแต่งงานกับผม สามสิบวัน”

รอยยิ้มของเอเลนาหายไปทันที

“นายเสียสติไปแล้วเหรอ!”

สี่ทุ่มครึ่งแล้ว เธอควรได้อยู่กับลูกาในห้องพักที่ทั้งคู่จองไว้สำหรับคืนแต่งงาน แต่ความจริงกลับตรงกันข้าม ชุดเจ้าสาวถูกถอดทิ้งตั้งแต่ช่วงบ่าย เค้กยังไม่ได้ตัด ส่วนเจ้าบ่าวของเธอนอนบาดเจ็บอยู่ที่ไหนสักแห่งภายใต้การดูแลของผู้ชายตรงหน้า

และตอนนี้ผู้ชายคนนั้นกำลังขอเธอแต่งงาน!

“นี่นายคิดจะทำอะไรกันแน่”

“เปิดดูก่อน”

“ถ้าเป็นเอกสารรับรองว่าฉันจะไม่เอาเรื่องนาย ฉีกทิ้งได้เลย”

“ไม่ใช่”

เอเลนาดึงซองมาเปิดอย่างหงุดหงิด แต่ทันทีที่เห็นข้อความบนกระดาษ เธอก็ต้องอ่านซ้ำเพื่อให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด

ข้อตกลงการสมรส

“โอ้โฮ!” เธอเงยหน้าขึ้น “ถึงขั้นให้ทนายร่างไว้เรียบร้อย เลยเหรอ”

“ผมต้องการให้คุณพิจารณา”

“วันนี้ฉันเกือบแต่งงานกับผู้ชายอีกคน!”

“ผมจำได้”

น้ำเสียงดาเมียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“ผมอยู่ที่นั่น”

“งั้นก็น่าจะจำได้ด้วยว่าฉันไม่ได้เชิญนายมาเป็นเจ้าบ่าวสำรอง!”

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเลื่อนแก้วน้ำมาให้เธอ

เอเลนามองแก้วใบนั้น แล้วผลักกลับ

“ไม่ต้องมาเอาใจด้วยน้ำ”

“คุณยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่บ่าย”

“แล้วใครทำให้ฉันกินไม่ลง!”

คราวนี้ดาเมียนไม่เถียง

ท่าทางของเขาทำให้เอเลนายิ่งหงุดหงิด เธออยากให้เขาโต้กลับสักคำ จะได้มีข้ออ้างระบายความโมโหที่สะสมมาตลอดทั้งวัน แต่คนตรงหน้ากลับนั่งรอราวกับกำลังเจรจาธุรกิจ

“ฟังเหตุผลก่อน”

“ถ้าฟังแล้วไม่เข้าท่า ฉันเอาแฟ้มฟาดนายได้ไหม”

“ถ้าคุณยังมีแรง”

เอเลนาคว้าแฟ้มขึ้นมาทันที

ดาเมียนยกมือเล็กน้อย “สามสิบวัน หลังจากนั้นคุณยื่นหย่าได้”

“ฟังเหมือนสัญญาเช่าบ้านมากกว่าแต่งงาน”

“คุณกำลังตกเป็นเป้าของออร์ซินี”

“แล้วทะเบียนสมรสกันกระสุนได้หรือไง”

“ไม่ได้”

“ขอบคุณสำหรับคำตอบที่น่าประทับใจ”

“แต่สถานะภรรยาของผมทำให้พวกมันต้องคิดให้ดีก่อนแตะต้องคุณ”

“เพราะถ้าทำอะไรฉัน นายจะเปิดสงคราม?”

“ใช่”

เอเลนาพิงพนักเก้าอี้ มองเขาอย่างเหลือเชื่อ

“สรุปว่านายกำลังเสนอให้ฉันแต่งงานกับมาเฟีย เพื่อป้องกันตัวเองจากมาเฟียอีกกลุ่ม”

“ประมาณนั้น”

“ฟังแล้วอยากตอบตกลงเดี๋ยวนี้เลย!”

ดาเมียนปล่อยคำประชดผ่านไป ก่อนพูดถึงสิ่งที่ทำให้เธอต้องหยุดคิด

“คุณอยากรู้ไม่ใช่เหรอว่าลูกาขโมยอะไรไป”

เอเลนาเงียบ

“เขายังอยู่ในความดูแลของผม ส่วนข้อมูลออร์ฟิอุสอยู่ในระบบวาเลนเต ถ้าคุณอยู่กับผม คุณจะเข้าถึงสิ่งเหล่านั้นได้มากขึ้น”

“แล้วถ้าฉันไม่แต่ง นายจะไม่ให้ฉันเจอลูกา?”

สายตาของเธอแข็งขึ้นทันที

ดาเมียนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง

“ผมไม่ได้พูดอย่างนั้น”

“แต่ก็ยังไม่ยอมพาฉันไปหาเขา”

เขาไม่ตอบ

“รู้ไหมว่าตรงนี้แหละที่ทำให้ข้อเสนอของนายดูเหมือน กับดัก”

เอเลนาปิดแฟ้ม แต่ไม่ได้ผลักคืน เธอเกลียดที่ต้องยอมรับว่าข้อเสนอของเขามีประโยชน์อยู่บ้าง ตำรวจที่รับผิดชอบคดีลูกาอาจเป็นคนของออร์ซินี ส่วนข้อมูลที่เธอต้องการก็อยู่ในมือวาเลนเตแทบทั้งหมด

ถ้าเธอเดินออกไปคืนนี้ พรุ่งนี้อาจต้องเริ่มต้นตามหา

ลูกาใหม่โดยไม่มีอะไรรับประกันว่าจะเข้าถึงเขาได้

แต่ถ้ายอมเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์ของดาเมียน...

“ฉันจะได้เห็นข้อมูลอะไรบ้าง”

“เรื่องลูกา ออร์ฟิอุส และพ่อคุณ เท่าที่ผมเห็นว่า…”

“หยุด!”

เอเลนายกมือห้าม

“ตัดคำว่าเท่าที่นายเห็นสมควรออกไปเลย”

“ผมยังพูดไม่จบ”

“ฉันรู้จักนาย ดาเมียน”

เขามองเธอนิ่ง ก่อนถอนหายใจ

“งั้นคุณต้องการอะไร”

เอเลนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

“ทนาย”

“อะไรนะ”

“ฉันจะให้ทนายตรวจสัญญาทุกหน้า แล้วถ้ามีตรงไหนไม่พอใจ ฉันจะแก้”

“ตามใจคุณ”

“และฉันยังไม่ได้ตอบตกลง”

“ผมรู้”

เธอกดโทรออก ก่อนหันกลับมามองเขาอีกครั้ง

“อีกอย่าง อย่าคิดว่าพอแต่งงานกันแล้ว นายจะมีสิทธิ์เข้ามาจัดการชีวิตฉัน”

ดาเมียนมองแฟ้มที่อยู่ตรงหน้าเธอ

“คุณยังไม่ได้อ่านสัญญาเลย”

“ฉันกำลังเตือนนายล่วงหน้า!”

เช้าวันต่อมา ดาเมียนจึงได้รู้ว่าคำเตือนนั้นหมายความว่าอย่างไร เก้าโมงตรง เขาเดินเข้าสำนักงานทนายที่เอเลนาเลือกเอง โดยมีทนายส่วนตัวติดตามมาด้วย

เอเลนานั่งรออยู่ก่อนแล้ว บนโต๊ะมีสัญญาฉบับเดิมที่เต็มไปด้วยหมึกแดง

เธอเงยหน้าขึ้นทันทีที่เขานั่งลง

“มาเริ่มกันเลย”

ดาเมียนมองเอกสาร

“นี่คุณแก้ทั้งหมด?”

“ยังเหลืออีกหลายหน้า”

ทนายของเขาขยับตัวอย่างไม่สบายใจ

เอเลนายิ้มให้

“ไม่ต้องกังวลค่ะ ฉันอ่านทุกหน้า ไม่ข้ามแม้แต่ตัวหนังสือ เล็ก ๆ”

จากนั้นเธอก็หันมาหาดาเมียน

“ข้อแรก ห้ามตรวจโทรศัพท์ คอมพิวเตอร์ อ***ล หรือบัญชีส่วนตัวของฉัน”

“ตกลง”

“เดี๋ยว ฉันยังอ่านไม่จบ”

“ผมอ่านแล้ว”

“ฉันเพิ่งแก้เมื่อกี้!”

“ก็ยังอ่านทัน”

เอเลนากัดฟัน ก่อนพลิกหน้าถัดไป

“ทีมรักษาความปลอดภัย ฉันเป็นคนเลือก”

“ถ้าคนที่คุณเลือกเป็นสายของออร์ซินี?”

“นายส่งข้อมูลมาให้ฉันตรวจสอบได้ แต่ห้ามปลดใครโดยพลการ”

“ผมขอตรวจประวัติ”

“ได้ แต่ฉันกับทนายต้องได้รับผลตรวจพร้อมกัน”

“ตกลง”

เธอเริ่มรู้สึกว่าการเจรจาอาจง่ายกว่าที่คิด จนกระทั่งมาถึงข้อถัดไป

“ห้ามยุ่งกับงานของฉัน”

ดาเมียนเงยหน้าขึ้นทันที

เอเลนายิ้มกว้าง

“อ้าว เจอข้อที่ไม่ชอบแล้วเหรอ”

“นิยามคำว่ายุ่ง”

“ห้ามใช้อำนาจ เงิน หรืออิทธิพลแทรกแซงเส้นทางอาชีพของฉัน”

“ถ้ามีคนขู่ให้บริษัทไล่คุณออก?”

“ฉันจัดการเอง”

“แล้วถ้าคุณจัดการไม่ได้”

“ฉันก็จะหาวิธีใหม่”

“ถ้ามันไม่สำเร็จ?”

เอเลนาวางปากกาลง

“ดาเมียน นายกำลังจะพูดอะไร”

“ผมอาจแก้ปัญหาให้คุณได้เร็วกว่านั้น”

“ด้วยการซื้อบริษัททิ้ง?”

ทนายของดาเมียนสำลักน้ำ

เจ้าของชื่อกลับมองเธออย่างไม่สะทกสะท้าน

“ก็เป็นทางเลือกหนึ่ง”

“ตัดทางเลือกนั้นทิ้งไปเลย!”

เธอหยิบปากกาเขียนข้อความเพิ่มเติมด้วยตัวเอง ก่อนเลื่อนกระดาษไปตรงหน้าเขา

“ชัดพอไหม”

ดาเมียนอ่านอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเซ็นชื่อย่อกำกับ

“ชัด”

เอเลนามองลายเซ็นอย่างไม่ไว้วางใจนัก แต่ยังไม่ทันพูดอะไร เขาก็ถามขึ้น

“แล้วถ้าคุณเป็นฝ่ายขอให้ผมช่วย?”

“ตอนนั้นค่อยมาคุยกัน”

“ตกลง”

เธอพลิกหน้าถัดไป คราวนี้สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจัง

“เรื่องแม่ฉัน ห้ามใช้แม่เป็นเงื่อนไขให้ฉันทำอะไรทั้งนั้น”

“ผมไม่คิดจะทำ”

“ดี งั้นก็เซ็น”

ดาเมียนเซ็นโดยไม่โต้แย้ง

“ต่อไป ลูกาต้องได้พบแพทย์อิสระที่ฉันเลือก และมีทนายของตัวเอง ฉันต้องได้รับข้อมูลอาการของเขาด้วย”

“ถ้าเขายินยอม”

เอเลนาเงยหน้าขึ้น อย่างน้อยครั้งนี้เขาก็ไม่ได้คิดจะตัดสินใจแทนทุกคน

“ตกลง”

เธอพลิกเอกสารไปยังหน้าที่ติดกระดาษโน้ตสีแดงเอาไว้

“ข้อนี้สำคัญที่สุด ฉันต้องเข้าถึงเอกสารของวาเลนเตที่เกี่ยวข้องกับลูกา ออร์ฟิอุส และการตายของพ่อ”

ทนายฝ่ายดาเมียนรีบแทรก

“เกรงว่าเอกสารบางชุดจะมีข้อจำกัดด้านความลับครับ”

“งั้นฉันไม่แต่ง”

เอเลนาปิดแฟ้มทันที

ทนายทั้งสองฝ่ายหันมองเธอ ส่วนดาเมียนกลับนั่งนิ่ง

“คุณจะไม่ฟังข้อเสนออื่น?”

“ไม่ค่ะ”

เธอหันกลับไปหาเขา

“ฉันไม่ได้จะเอาชีวิตสามสิบวันไปผูกไว้กับวาเลนเต เพื่อรอให้นายเลือกป้อนข้อมูลทีละชิ้น”

“บางอย่างอาจทำให้คุณตกเป็นเป้า”

“ฉันเป็นเป้าตั้งแต่ก่อนเจอนายแล้ว!”

เอเลนานิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนพูดต่อ

“ถ้านายอยากให้ฉันเสี่ยงแต่งงานกับนาย ก็ต้องมีสิ่งที่คุ้มกับความเสี่ยง ไม่อย่างนั้นฉันกลับไปหาทางของฉันเองดีกว่า”

ดาเมียนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปทางทนาย

“เพิ่มสิทธิ์เข้าถึงสามหัวข้อนั้น”

“แต่ว่าคุณวาเลนเต...”

“ผมบอกให้เพิ่ม”

เอเลนารีบยกมือ

“เดี๋ยว เอกสารต้นฉบับนะ ไม่ใช่รายงานสรุปที่ผ่านคนของนายมาแล้ว”

ดาเมียนหันกลับมา

“คุณนี่เรื่องมากขึ้นเยอะ”

“นายเป็นคนขอแต่งงานเอง”

เขาส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนยอมตกลง

การเจรจาดำเนินต่อไปอีกเกือบสองชั่วโมง กว่าจะตรวจครบทุกหน้า ทนายทั้งสองฝ่ายก็มีเอกสารแก้ไขกองอยู่ตรงหน้า ส่วนเอเลนาเริ่มรู้สึกหิวจนอยากกลับไปกินอาหารที่สั่งทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อคืน

แต่เธอยังไม่คิดจะลุก

“เหลืออีกข้อ”

ดาเมียนเงยหน้า

เอเลนาหยิบกระดาษหน้าสุดท้ายมาเขียนข้อความด้วยตัวเอง ก่อนเลื่อนให้เขาอ่าน

เมื่อครบสามสิบวัน เอเลนา มาริโน มีสิทธิ์ยื่นหย่าได้ทันที โดยไม่ต้องได้รับความยินยอมจากดาเมียน วาเลนเต

“ข้อนี้ห้ามแก้”

ทุกคนในห้องเงียบลงทันที

เอเลนามองเขาอย่างไม่หลบสายตา เธอไม่รู้ว่าดาเมียนต้องการอะไรจากการแต่งงานครั้งนี้กันแน่ แต่เธอไม่มีวันยอมให้ตัวเองติดอยู่ในชีวิตของผู้ชายคนหนึ่งเพียงเพราะเขาบอกว่ากำลังปกป้องเธอ

ดาเมียนอ่านประโยคนั้นจนจบ ก่อนหยิบปากกาขึ้นมา

เอเลนาเผลอกลั้นหายใจ

เขาเซ็นชื่อทันที

“ไม่มีปัญหา”

เธอมองลายเซ็นอย่างประหลาดใจ

“ไม่คิดจะต่อรองหน่อยเหรอ”

“คุณเพิ่งบอกว่าห้ามแก้”

“แล้วนายก็ยอมง่าย ๆ?”

ดาเมียนปิดแฟ้ม

“ถ้าผมไม่ยอม คุณก็คงไม่แต่ง”

“ถูกต้อง”

“งั้นผมจะเสียเวลาทำไม”

เอเลนามองเขาอย่างหมั่นไส้ ก่อนเก็บสำเนาสัญญาลงกระเป๋า เมื่อคืนเธอยังคิดว่าข้อเสนอนี้เป็นเรื่องบ้าที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา แต่ตอนนี้เธอเริ่มเห็นทางที่จะใช้ประโยชน์จากมัน

ลูกายังรออยู่ที่ไหนสักแห่ง ออร์ฟิอุสซ่อนความจริงบางอย่างไว้ และเธอจะไม่ยอมให้ใครปิดประตูขวางทางอีก

“พรุ่งนี้กี่โมง”

“เก้าโมง”

“ส่งสถานที่มา”

เอเลนาลุกขึ้น ก่อนนึกอะไรได้จึงหันกลับมา

“แล้วอย่าเข้าใจผิดนะดาเมียน”

“เรื่องอะไร”

เธอยกแฟ้มสัญญาขึ้นเล็กน้อย

“ฉันไม่ได้เลือกนาย”

ดาเมียนมองเธอนิ่ง

“ฉันเลือกสิ่งที่ข้อตกลงนี้จะพาฉันเข้าไปถึงต่างหาก”

คราวนี้เขาไม่ได้พูดอะไร

เอเลนาเดินออกจากห้องประชุม โดยไม่รู้เลยว่าผู้ชายที่นั่งอยู่ด้านหลังยังคงมองประตูบานนั้นอยู่อีกนาน