บทที่ 2 คนที่กลับมาในวันที่ไม่ควรกลับ

บทที่ 2 คนที่กลับมาในวันที่ไม่ควรกลับ

-----------------------------------------------------------------------------------

“พาฉันไปหาเขา เดี๋ยวนี้!”

เอเลนาก้าวเข้ามาหาดาเมียน แหวนเปื้อนเลือดในมือถูกกำแน่นจนขอบโลหะกดเจ็บฝ่ามือ แต่เธอไม่สนใจ

“ตอนนี้ไม่ได้”

“ทำไม นายจับเขาขังไว้ที่ไหน”

“ลูกาไม่ได้ถูกขัง”

“งั้นก็คงออกไปเดินเล่นสินะ!” เธอประชด “นายคิดว่าฉันเป็นคนโง่หรือไง”

ดาเมียนเหลือบมองนาฬิกา ก่อนหันไปทางประตู

ท่าทางนั้นทำให้เอเลนายิ่งโมโห

“ฉันกำลังพูดกับนายอยู่นะ!”

“ผมได้ยิน”

“แล้วจะมองนาฬิกาหาอะไร!”

“เพราะเรากำลังเสียเวลา”

เอเลนาอ้าปากค้าง

ผู้ชายคนนี้หายไปสิบปี พอกลับมาก็ยังมีความสามารถพิเศษในการทำให้เธออยากเอาอะไรสักอย่างฟาดหัวเหมือนเดิม!

“ดี งั้นฉันจะไม่เสียเวลาคุยกับนายแล้ว”

เธอคว้ากระเป๋าถือจากโต๊ะเครื่องแป้งแล้วเดินตรงไปที่ประตู แต่ยังไม่ทันถึง ดาเมียนก็ขยับเข้ามาขวาง

“หลีก!”

“ฟังผมก่อน”

“นายมีเวลาสิบวินาที”

ดาเมียนหยิบโทรศัพท์อีกเครื่องออกจากกระเป๋าสูท เปิดภาพจากกล้องวงจรปิดแล้วส่งให้

“คนพวกนี้กำลังจะเข้ามาในงานแต่งของคุณ”

เอเลนามองหน้าจอ ชายสามคนในชุดพนักงานจัดเลี้ยงกำลังเข็นรถอุปกรณ์ผ่านทางเดินด้านหลังห้องจัดงาน

“แล้ว?”

“ดูรองเท้า”

เธอขยายภาพ ชายสองคนสวมรองเท้าบู๊ตพื้นหนา ต่างจากพนักงานคนอื่นที่เธอเห็นมาตั้งแต่เช้า

“พนักงานใหม่อาจยังไม่ได้รองเท้าก็ได้”

“งั้นดูนี่”

ภาพถัดไปทำให้เอเลนาหุบปาก

ชายคนหนึ่งกำลังยกชายผ้าคลุมรถเข็นขึ้น ใต้ผ้ามีวัตถุสีดำทรงยาวซ่อนอยู่

“ปืน?”

“อย่างน้อยสองกระบอก”

“แล้วรู้ได้ยังไงว่ามาหาฉัน”

ดาเมียนเลื่อนไปอีกภาพ ชายคนเดิมยืนอยู่หน้าแผนผังงานแต่ง นิ้วชี้ตรงตำแหน่งห้องพักเจ้าสาว

เอเลนาเงยหน้าขึ้น

“พวกมันอยู่ที่ไหน”

“ชั้นล่าง คนของผมกำลังจับตาดูอยู่”

“ทำไมไม่จับ!”

“เพราะมีแขกของคุณอยู่เต็มโรงแรม ถ้าเกิดยิงกันขึ้นมา คุณอยากให้ผมรับผิดชอบชีวิตคนพวกนั้นยังไง”

เธอกัดริมฝีปาก แม้ไม่อยากยอมรับ แต่ครั้งนี้เขามีเหตุผล

โซเฟียซึ่งยืนฟังอยู่นานรีบเข้ามาหาลูกสาว

“เอเลนา เราต้องออกไปเดี๋ยวนี้!”

“แล้วแขกล่ะคะแม่”

ดาเมียนเก็บโทรศัพท์ “ผมจัดการไว้แล้ว”

“จัดการอะไร”

“ทางออกฝั่งตะวันตกปลอดภัย รถเตรียมพร้อมอยู่ด้านหลัง คนของโรงแรมจะพาแขกออกโดยแจ้งว่าเกิดปัญหาระบบไฟ ส่วนตำรวจ ผมกำลังติดต่อหน่วยที่ไว้ใจได้”

เอเลนาจ้องหน้าเขา

“นายเตรียมทุกอย่างไว้หมดแล้ว?”

“เกือบหมด”

“รวมถึงตัดสินใจแทนฉันด้วย?”

ดาเมียนถอนหายใจ “ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเถียงเรื่องนี้”

“สำหรับนาย เคยมีเวลาไหนเหมาะบ้างล่ะ!”

เขาเงียบไปทันที

เอเลนารู้ตัวว่าตัวเองหลุดพูดถึงเรื่องเมื่อสิบปีก่อน แต่เธอไม่คิดจะถอนคำพูด

“เรื่องบอกแขก ฉันจะทำเอง”

“ผมให้ผู้จัดการโรงแรมจัดการได้”

“พวกเขามางานแต่งฉัน ไม่ใช่งานของนาย”

“เอเลนา”

“ถ้านายยังจะเถียง ฉันจะเดินออกไปตอนนี้เลย”

ดาเมียนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกมือขึ้นเหมือนยอมแพ้

“ห้านาที”

“สิบ”

“เจ็ด”

“นายจะต่อรองแม้กระทั่งตอนนี้เลยใช่ไหม”

“เหลือหกนาทีห้าสิบวินาทีแล้ว”

เอเลนาถลึงตา ก่อนหันไปหาแม่

“แม่ไปรอที่ทางออกก่อนนะคะ”

“แล้วลูกล่ะ”

“หนูจะตามไป”

เธอหันกลับมาอีกครั้ง ดาเมียนกำลังเปิดประตู ชายร่างใหญ่สองคนในชุดสูทยืนรออยู่ด้านนอก คนหนึ่งแตะหูฟัง ส่วนอีกคนมองปลายทางเดินตลอดเวลา

ภาพตรงหน้าทำให้เอเลนานึกถึงโรงอาหารของมหาวิทยาลัยในเจนีวาขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

สมัยนั้นผู้คุ้มกันของดาเมียนชอบยืนประกบหลังเก้าอี้ จนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้โต๊ะของเขา วันแรกที่เธอไปนั่งด้วย เอเลนา หันไปถามชายสองคนนั้นว่าทำไมไม่กินข้าว

พวกเขาไม่ตอบ เธอจึงชี้ไปยังโต๊ะว่าง

“ไปนั่งตรงโน้นเถอะค่ะ ฉันกินข้าวไม่ลงถ้ามีคนยืนจ้อง”

ผู้คุ้มกันหันไปมองเจ้านายทันที ดาเมียนถอนหายใจ

“ทำตามที่เธอบอก”

พอทั้งคู่เดินออกไป เธอก็หยิบมันฝรั่งทอดจากจานเขามากินหน้าตาเฉย

“รู้ไหมว่าไม่มีใครกล้าสั่งคนของผม”

“แล้วนายจะให้ฉันคืนมันฝรั่งไหม”

เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหลุดหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะของเขาในวันนั้นยังอยู่ในความทรงจำ แต่ผู้ชายตรงหน้าตอนนี้กลับไม่เหลือเค้าของเด็กหนุ่มคนนั้นเลย

“ผมจะให้คนสองคนไปกับคุณ”

เสียงดาเมียนดึงเธอกลับสู่ปัจจุบัน

“ห่างฉันสามเมตร”

“สอง”

“สาม”

“สองครึ่ง”

เอเลนากอดอก “นายนี่มัน...”

“เหลือหกนาที”

“รู้แล้ว!”

เธอเดินผ่านเขาไปอย่างหงุดหงิด ก่อนจะได้ยินเสียงทุ้มดังตามหลัง

“เอเลนา”

เธอหันกลับมา

“อย่าออกนอกเส้นทางที่ผมตรวจไว้”

“ฉันไม่ใช่เด็ก”

“ผมรู้”

“แน่ใจ?”

“คุณไม่เคยทำตัวเหมือนเด็ก”

เอเลนาชะงัก ไม่คิดว่าจะได้ยินคำตอบแบบนั้น แต่ยังไม่ทันพูดอะไร ดาเมียนก็หันไปสั่งงานลูกน้องต่อเสียแล้ว

น่าหมั่นไส้ชะมัด!

เมื่อเดินมาถึงห้องจัดเลี้ยง เอเลนาก็แทบอยากหมุนตัวกลับ แขกหลายสิบคนหันมามองเธอทันที เสียงพูดคุยค่อย ๆ เบาลง ก่อนมีใครบางคนถามว่าเจ้าบ่าวไปไหน

เธอมองผ่านผู้คนไปยังเวที ดอกไม้สีขาวประดับอยู่ทั่วห้อง เค้กแต่งงานตั้งอยู่ข้างโต๊ะรับรอง ทุกอย่างเป็นไปตามที่เธอกับลูกาเลือกไว้ ยกเว้นอย่างเดียว

ไม่มีลูกา

เอเลนาสูดลมหายใจ ก่อนเดินขึ้นไปรับไมโครโฟนจากผู้จัดงาน

“ขอโทษทุกคนด้วยนะคะ ตอนนี้เกิดเหตุด้านความปลอดภัยขึ้น ทางโรงแรมจำเป็นต้องพาทุกคนออกทางฝั่งตะวันตก ขอให้ทำตามคำแนะนำของเจ้าหน้าที่และอย่าใช้ลิฟต์ค่ะ”

เกิดเสียงฮือฮาขึ้นทันที

“เกิดอะไรขึ้น”

“แล้วงานแต่งล่ะ”

“ลูกาอยู่ไหน!”

เอเลนากำไมโครโฟนแน่นขึ้น คำถามสุดท้ายมาจากแขกคนหนึ่งที่เธอจำได้ว่าเป็นเพื่อนร่วมงานของลูกา

“ตอนนี้ฉันยังตอบเรื่องลูกาไม่ได้ค่ะ แต่ขอให้ทุกคนออกจากโรงแรมก่อน”

“แปลว่าเขาหนีงานแต่งจริง ๆ เหรอ”

คำถามจากใครบางคนทำให้เธอหน้าชา เอเลนาหันไปมองต้นเสียงทันที

“ลูกาไม่ได้หนี!”

เสียงของเธอดังกว่าที่ตั้งใจจนทั้งห้องเงียบกริบ เธอเม้มริมฝีปาก พยายามควบคุมตัวเองอีกครั้ง

“ขอโทษค่ะ แต่ตอนนี้มีเรื่องสำคัญกว่านั้น ขอให้ทุกคนออกไปก่อนนะคะ”

ระหว่างที่แขกเริ่มเดินทยอยออก ผู้หญิงคนหนึ่งยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายภาพเธอบนเวที เอเลนาเห็นแล้วแทบอยากเดินลงไปแย่งโทรศัพท์มาโยนทิ้ง วันนี้เธอควรจะได้ถ่ายรูปคู่กับเจ้าบ่าว ไม่ใช่ถูกถ่ายภาพตอนกำลังอธิบายว่าทำไมงานแต่งตัวเองถึงล่ม!

เธอเบือนหน้าหนี ก่อนสายตาจะสะดุดกับดาเมียนซึ่งยืนอยู่ด้านหลังสุดของห้อง เขาไม่ได้เข้ามาแทรกแซงหรือพูดแทนเธอ แต่คนของเขากระจายอยู่ตามประตูทุกจุด

ดาเมียนยกมือแตะหูฟังแล้วพูดอะไรบางอย่าง ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเธอ เอเลนาไม่รู้ว่าเขาพูดอะไร แต่เมื่อเธอลงจากเวที ผู้คุ้มกันสองคนก็ขยับเข้ามาใกล้ทันที

“คุณมาริโนครับ ทางนี้”

“ฉันต้องโทรหาแม่ก่อน”

เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา โซเฟียรับสายแทบจะทันที

“แม่อยู่ไหนคะ”

“ถึงทางออกแล้วลูก แม่กำลังรอ”

“ไม่ต้องรอค่ะ ออกไปก่อนเลย”

“แล้วลูกล่ะ!”

เอเลนาหันกลับไปมองห้องจัดเลี้ยงอีกครั้ง

“หนูยังมีเรื่องต้องจัดการ”

“เรื่องอะไร”

เธอกำแหวนในมือแน่นขึ้น

“หนูจะไปหาลูกา”

หลังวางสาย เอเลนาเดินกลับไปหาดาเมียนทันที เขาเหลือบมองนาฬิกา

“เจ็ดนาทีพอดี”

“นายจับเวลา?”

“คุณตกลงไว้”

“ภูมิใจมากไหม”

มุมปากดาเมียนขยับนิดหนึ่ง แต่ก่อนเขาจะตอบ เสียงรายงานจากวิทยุของลูกน้องก็ดังขึ้น

“ชั้นล่างเคลียร์แล้วครับ ผู้ต้องสงสัยหนึ่งคนออกทางครัว อีกสองคนทิ้งอุปกรณ์แล้วหลบหนี”

สีหน้าดาเมียนเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที

“ตรวจทางออกซ้ำ อย่าให้มีใครตามรถออกไป”

เขาหันกลับมาหาเธอ

“ไปกันได้แล้ว”

“ไปหาลูกา”

“ผมจะพาคุณไปที่ปลอดภัยก่อน”

เอเลนาหัวเราะออกมาอย่างเหลืออด

“นายมีคำตอบอื่นอีกไหม”

“มี”

“อะไร”

“ถ้าคุณยอมขึ้นรถ ผมจะอธิบายทุกอย่างระหว่างทาง”

“ฉันไม่ต้องการคำอธิบาย ฉันต้องการเจอเจ้าบ่าวของฉัน!”

ดาเมียนนิ่งไป

เอเลนามองหน้าเขาอย่างไม่ยอมแพ้ ก่อนเอ่ยถามสิ่งที่ติดค้างอยู่ในใจตั้งแต่เขาปรากฏตัว

“นายเกี่ยวข้องอะไรกับลูกา”

เขาไม่ตอบ

“รู้จักกันมานานแค่ไหน”

“นานกว่าที่คุณคิด”

“เขาทำงานให้นาย?”

คราวนี้ดาเมียนสบตาเธอ

“เคย”

เอเลนารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างจุกอยู่ในลำคอ

“แล้วทำไมเขาถึงมาเจอฉัน”

ดาเมียนเงียบไป

เธอก้าวเข้าไปใกล้อีกนิด

“ตอบมาสิ!”

ห้องจัดเลี้ยงที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยแขก ตอนนี้เหลือเพียงพนักงานไม่กี่คนกำลังเก็บแก้วและดอกไม้ที่เธอเป็นคนเลือกสำหรับงานแต่ง

ดาเมียนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เอเลนาเย็นวาบไปทั้งตัว

“ลูกาไม่ได้พบคุณโดยบังเอิญ”

เธอขมวดคิ้ว

“หมายความว่ายังไง”

ดาเมียนมองเธอตรง ๆ

“ผมเป็นคนส่งเขาไปหาคุณ”