MasukShare
บทที่ 3 เจ้าบ่าวที่ถูกส่งมา
Tanggal publikasi:
2026-10-09 17:26:26-------------------------------------------
“นายพูดว่าอะไรนะ!”
เอเลนาจ้องหน้าดาเมียน อยากให้เขาพูดประโยคเมื่อครู่ออกมาอีกครั้ง เพราะบางทีเธออาจได้ยินผิดไปเอง
“ผมเป็นคนส่งลูกาไปหาคุณ”
ไม่ผิด!
เอเลนาหัวเราะออกมาทั้งที่ไม่มีอะไรน่าขำเลยสักนิด
“เก่งนี่ หายไปสิบปี พอกลับมาก็ทำลายงานแต่งฉัน แถมยังบอกว่าเจ้าบ่าวเป็นคนที่นายส่งมาอีก มีอะไรจะทำให้ฉันประหลาดใจมากกว่านี้ไหม”
“มี”
คำตอบของเขาทำเอาเธอแทบสำลัก
“ดาเมียน!”
“แต่ผมไม่คิดว่าคุณอยากฟังตรงนี้”
เขาเหลือบมองพนักงานที่กำลังเก็บโต๊ะอยู่ไม่ไกล ก่อนหันไปสั่งผู้คุ้มกันสองคนให้ตรวจพื้นที่ชั้นนี้อีกครั้ง
เอเลนายืนเท้าเอว มองผู้ชายตรงหน้าด้วยความเหลือเชื่อ
“นี่นายกำลังจะเดินหนีฉันอีกแล้วใช่ไหม”
“ผมไม่ได้จะหนี”
“งั้นก็ตอบมา!”
“ตรงนี้ไม่ปลอดภัย”
“คำนี้อีกแล้ว!”
เธอชี้หน้าเขาอย่างเหลืออด
“รู้ไหมว่าฉันเบื่ออะไรที่สุด เบื่อผู้ชายที่คิดว่าตัวเองฉลาดจนสามารถตัดสินใจแทนคนอื่นได้ทุกเรื่อง!”
ดาเมียนมองนิ้วที่แทบจะจิ้มหน้าเขา ก่อนเลื่อนสายตากลับมาหาเจ้าของ
“คุณยังไม่เปลี่ยนเลย”
“อย่ามาชวนรำลึกความหลัง ฉันกำลังโกรธ!”
“ผมรู้”
“ดี งั้นตอบคำถามมา”
เธอยื่นมือออกไปตรงหน้า
“หลักฐาน”
“อะไร”
“หลักฐานว่าลูกายังมีชีวิต ฉันจะไม่ไปไหนกับนายทั้งนั้นจนกว่าจะได้เห็นเขา”
คราวนี้ดาเมียนไม่ได้เถียง เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา กดเชื่อมต่อผ่านระบบเข้ารหัส ก่อนยื่นหน้าจอให้เธอ
ภาพห้องสีขาวปรากฏขึ้น มีเตียงหนึ่งหลัง และบนเตียงนั้น...
“ลูกา!”
เอเลนาแทบกระชากโทรศัพท์จากมือดาเมียน
ลูกานอนพิงหมอน ใบหน้าซีด มีรอยช้ำตรงมุมปาก พลาสเตอร์ปิดแผลข้างขมับ ส่วนแขนซ้ายพันผ้าตั้งแต่ข้อมือถึงข้อศอก สภาพเขาทำให้เธออยากร้องไห้
“ลูกา ได้ยินฉันไหม!”
คนบนเตียงหันมาทางกล้อง
“เอเลนา?”
แค่ได้ยินเสียงเขา ความโกรธทั้งหมดที่อัดแน่นอยู่เมื่อครู่ก็ถูกความโล่งใจเข้ามาแทนที่
“พระเจ้า นายยังอยู่จริง ๆ ด้วย!”
ลูกาพยายามยิ้ม แต่กลับนิ่วหน้าเสียก่อน
“ผมไม่เป็นไร”
“สภาพอย่างนั้นยังจะบอกว่าไม่เป็นไรอีก!”
“แค่ดูแย่นิดหน่อย”
“นิดหน่อยบ้านนายสิ!”
ลูกาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะต้องหยุดเพราะเจ็บ
เอเลนาเม้มริมฝีปาก เธอรู้จักผู้ชายคนนี้ดี ต่อให้ไข้ขึ้นจนแทบลุกไม่ไหว เขาก็ยังบอกว่าไม่เป็นไรเพราะกลัวเธอเสียงาน
แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ไข้หวัด!
“เกิดอะไรขึ้นกับนาย ทำไมถึงไปอยู่ที่นั่น แล้วใครทำร้ายนาย”
“เอเลนา ฟังผมก่อน”
“ฉันฟังอยู่”
ลูกาเหลือบมองไปทางด้านข้าง
เพียงแค่นั้น เอเลนาก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
“มีใครอยู่ตรงนั้น”
“คุณต้องระวัง”
“ระวังอะไร”
“อย่าเพิ่งเชื่อ”
ภาพบนหน้าจอกระตุก ก่อนเสียงจะขาดหาย
“ลูกา?”
หน้าจอดับลง!
“เฮ้! ลูกา!”
เอเลนากดโทรศัพท์ซ้ำอย่างร้อนรน ก่อนหันขวับมาหาดาเมียน
“ต่อสายใหม่!”
เขารับโทรศัพท์กลับไป ตรวจหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง
“ฝั่งนั้นตัดสัญญาณ”
“ฝั่งไหน!”
“สถานที่ที่เขาพักรักษาตัว”
“ใครอยู่กับเขา”
“แพทย์กับคนของผม”
“แล้วเมื่อกี้เขากำลังจะบอกอะไร”
“ผมไม่รู้”
เอเลนาหัวเราะอย่างไม่อยากเชื่อ
“บังเอิญดีนะ พอเขาจะพูดอะไรสำคัญ สัญญาณก็ขาดทันที”
ดาเมียนสบตาเธอ
“คุณคิดว่าผมสั่งให้ตัด?”
“แล้วฉันควรคิดยังไง”
“คิดอะไรก็ได้ แต่อย่าเพิ่งตัดสินก่อนรู้ทั้งหมด”
“นายกำลังพูดเรื่องการตัดสินก่อนรู้ทั้งหมดกับฉันเนี่ยนะ”
ดาเมียนเงียบไป
เอเลนาอยากพูดต่อ แต่พอหันไปเห็นดอกไม้บนโต๊ะจัดเลี้ยง ความรู้สึกบางอย่างก็จุกขึ้นมาในอก เมื่อเช้าเธอยังคิดว่าดอกไม้พวกนี้สวยอยู่เลย ตอนนี้มันกลับดูน่าหงุดหงิดพอ ๆ กับผู้ชายตรงหน้า
“ไปห้องข้างใน” ดาเมียนพูด “ผมจะตอบคำถามคุณ”
“ตอบทุกคำถาม?”
“เท่าที่ตอบได้”
“นายกำลังจะทำให้ฉันเปลี่ยนใจ”
“งั้นผมจะพยายามตอบให้มากที่สุด”
เอเลนาจ้องเขาอีกครู่หนึ่ง ก่อนเดินนำไปยังห้องรับรองด้านข้าง อย่างน้อยเธอก็เห็นแล้วว่าลูกายังมีชีวิต ส่วนเรื่องอื่น...
วันนี้เธอจะต้องได้คำตอบ!
ทันทีที่เข้าห้อง เอเลนาก็ปิดประตูแล้วหันกลับมา
“เริ่มได้”
ดาเมียนมองเก้าอี้
“คุณไม่คิดจะนั่งก่อน?”
“นายอยากนั่งก็นั่งสิ”
เขาถอนหายใจ ก่อนเดินไปพิงขอบโต๊ะ
“ลูกาเคยทำงานให้วาเลนเต อยู่ฝ่ายตรวจสอบภายใน”
“วาเลนเตมีฝ่ายตรวจสอบภายในด้วยเหรอ”
“คุณคิดว่าผมทำธุรกิจแบบไหน”
“อยากให้ตอบจริง ๆ ไหม”
มุมปากเขาขยับนิดหนึ่ง
“เอาเป็นว่าลูกาตรวจเส้นทางเงิน บริษัทบังหน้า และรายการซื้อขายที่ผิดปกติ รวมถึงตรวจคนของวาเลนเตเองด้วย”
“นานแค่ไหน”
“หกปี”
เอเลนาหยุดนิ่ง หกปี... ขณะที่เธอกับลูกาคบกันมาเพียงสองปีครึ่ง
“ตอนที่ฉันรู้จักเขา เขายังทำงานให้นายอยู่?”
“ใช่”
เธอรู้สึกเหมือนถูกตบหน้า
ร้านกาแฟในบ่ายวันนั้นผุดขึ้นมาในความทรงจำ เอกสารกองใหญ่หล่นกระจายเพราะมีคนเดินชน ลูกาซึ่งนั่งอยู่โต๊ะข้าง ๆ รีบลุกมาช่วยเก็บ เขาขอโทษแทนคนที่เดินชนทั้งที่ตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิดด้วยซ้ำ
เธอจำได้ว่าตอนนั้นเขาเสนอจะเลี้ยงกาแฟ
เอเลนาหัวเราะ เพราะไม่เคยเจอผู้ชายที่อยากรับผิดชอบความผิดของคนอื่นมาก่อน จากกาแฟแก้วนั้นกลายเป็นมื้อค่ำ จากมื้อค่ำกลายเป็นการออกเดต ก่อนที่ผู้ชายคนนี้จะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเธอ
แล้วทั้งหมดนั่นคืออะไร!
“นายสั่งให้เขาจีบฉันเหรอ”
“เปล่า”
“แต่สั่งให้เข้าหาฉัน?”
“ใช่”
เอเลนาหัวเราะออกมา
“แล้วมันต่างกันตรงไหน”
“ผมส่งเขาไปดูแลคุณ ไม่ได้สั่งให้เขาเป็นแฟนคุณ”
“โอ้ งั้นฉันควรขอบคุณนายไหมล่ะ ที่ส่งผู้ชายดี ๆ มาให้ถึงที่!”
“เอเลนา”
“อะไร หรือว่านายจะบอกว่าบังเอิญลูกาตกหลุมรักฉันเอง”
ดาเมียนมองเธอนิ่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เธอหยุดหัวเราะ
“ผมไม่เคยสั่งให้เขารักคุณ”
เอเลนาอ้าปากเตรียมสวน แต่กลับพูดไม่ออก
เมื่อคืนลูกายังโทรมาย้ำให้เธอรีบนอน เขาจำได้ว่าเธอชอบกาแฟแบบไหน รู้ว่าเธอเกลียดการถูกปลุกเช้าวันหยุด และไม่เคยบ่นสักคำเวลาเธอเลื่อนนัดเพราะต้องตามข่าวด่วน
เรื่องพวกนั้นเป็นคำสั่งด้วยหรือเปล่า
แล้วคำว่ารักที่เขาพูดล่ะ
สองปีครึ่งที่ผ่านมา มีสักวันไหมที่ลูกาอยู่กับเธอเพราะอยากอยู่จริง ๆ ไม่ใช่เพราะต้องรายงานใครบางคน
เธอก้มมองแหวนในมือ จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนไม่รู้จักเจ้าของมันอีกแล้ว
“แล้วนายส่งเขามาทำไม”
“เพื่อดูแลคุณ”
“จากอะไร”
“ตอนนั้นผมยังไม่รู้”
เอเลนาเงยหน้าขึ้นทันที
“เดี๋ยวนะ นายยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันมีอันตรายอะไร แต่กลับส่งคนมาคอยตามฉัน?”
“ใช่”
“โดยไม่บอกฉันสักคำ?”
“ใช่”
เธอยกมือกุมขมับ
“นายนี่มันเหลือเชื่อจริง ๆ!”
ดาเมียนไม่เถียง
ยิ่งเห็นเขาทำหน้านิ่ง เอเลนายิ่งอยากเอาแหวนในมือขว้างใส่ แต่เธอไม่ทำ เพราะมันยังเป็นแหวนของลูกา และเธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเจ้าของแหวนทำอะไรผิดไปบ้าง
“เอาละ” เธอสูดลมหายใจ “แล้ววันนี้ทำไมลูกาถึงหายตัวไปจากงานแต่ง”
ดาเมียนมองเธอตรง ๆ
“เขาขโมยข้อมูลของวาเลนเต”
“ข้อมูลอะไร”
“ข้อมูลที่ไม่ควรอยู่ในมือเขาคนเดียว”
“นายเลยจับเขามาซ้อม?”
“ผมไม่ได้ทำร้ายเขา”
“งั้นแผลบนหน้าเขาคงเกิดจากเดินชนประตูสินะ”
“คนที่ตามข้อมูลชุดเดียวกันทำ”
เอเลนานิ่งไป
“ใคร”
ดาเมียนไม่ตอบ
เธอหัวเราะอย่างหมดความอดทน
“กำแพงมาอีกแล้ว!”
“บางเรื่องคุณยังไม่ควรรู้”
“นายจะพูดประโยคนี้ไปถึงเมื่อไร”
“จนกว่าผมจะแน่ใจว่าการบอกคุณจะไม่ทำให้คุณตาย”
ความเงียบเข้าปกคลุมทั้งห้อง เอเลนามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินเข้าไปใกล้
“ฟังนะดาเมียน ฉันเป็นนักข่าว ฉันเคยถูกขู่ เคยถูกตาม และเคยได้รับคำเตือนให้อยู่ห่างจากเรื่องที่กำลังสืบมานับครั้งไม่ถ้วน แต่รู้ไหมว่าฉันเกลียดอะไรที่สุด”
เขามองเธอ
“คนที่อ้างว่าทำเพื่อความปลอดภัยของฉัน แล้วปิดปากไม่ให้ฉันรู้อะไรเลย!”
“เรื่องนี้มีคนตายเพราะรู้มากเกินไป”
“แล้วถ้าฉันไม่รู้ ฉันจะปลอดภัยขึ้นมาอย่างนั้นเหรอ”
ดาเมียนนิ่งไป
เอเลนาแบมือออก
“เอาข้อมูลมา”
“เอเลนา...”
“ฉันจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย ถ้านายไม่ยอมบอก ฉันจะไปหาคำตอบเอง แล้วคราวนี้ก็ไม่ต้องส่งใครมาตามฉันอีก!”
ดาเมียนมองเธออยู่นาน ก่อนถอนหายใจ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเอกสารบางอย่าง เขายื่นหน้าจอให้เธอ มีเพียงหน้าปกกับชื่อไฟล์
“นี่คือข้อมูลที่ลูกาเอาออกไป”
เอเลนารับมาดู
“ข้างในมีอะไร”
“หลักฐาน”
“ของใคร”
“หลายคน”
เธอเงยหน้าขึ้น
“รวมถึงวาเลนเต?”
ดาเมียนสบตาเธอ
“รวม”
คราวนี้เอเลนาไม่รีบถามต่อ หากหลักฐานชุดนี้เล่นงานวาเลนเตได้ด้วย ก็แปลว่าลูกาไม่ได้แค่ขโมยข้อมูลจากนายจ้าง แต่กำลังถือของที่อาจทำให้ใครบางคนต้องพังพินาศ และคนถือปืนสามคนในโรงแรมวันนี้ก็คงไม่ได้มาเพราะอยากร่วมงานแต่ง!
“ลูกาเสี่ยงชีวิตเพราะแฟ้มนี้?”
“ใช่”
“แล้วคนที่ตามฆ่าเขาก็ต้องการมัน?”
“มีโอกาสสูง”
เอเลนาก้มมองชื่อไฟล์อีกครั้ง
“มันคืออะไร”
ดาเมียนสบตาเธอ ก่อนตอบช้า ๆ
“แฟ้มออร์ฟิอุส”
Bab terbaru
รักร้ายของดาเมียน บทที่ 6 ภรรยาตามกฎหมาย
บทที่ 6 ภรรยาตามกฎหมาย * * * --------------------------------* * *“คุณเอเลนา มาริโน ยืนยันว่าลงนามโดยสมัครใจใช่ไหมครับ”เอเลนามองเจ้าหน้าที่ทะเบียน ก่อนหันไปมองผู้ชายที่นั่งอยู่ข้าง ๆดาเมียน วาเลนเตคนที่ทำให้เธอต้องยกเลิกงานแต่งเมื่อวาน และวันนี้กลับกลายมาเป็นคนที่กำลังจะแต่งงานกับเธอเสียเอง!ถ้ามีใครเล่าเรื่องนี้ให้ฟังเมื่อสัปดาห์ก่อน เธอคงหัวเราะใส่หน้าแล้วบอกให้เลิกแต่งนิยายได้แล้ว“คุณมาริโนครับ”เจ้าหน้าที่เรียกซ้ำ“ขอโทษค่ะ เมื่อกี้ถามว่าอะไรนะคะ”“ผมถามว่าคุณสมัครใจจดทะเบียนสมรสกับคุณวาเลนเตหรือไม่”เอเลนาหันไปมองดาเมียนอีกครั้งเขานั่งนิ่งอยู่ในชุดสูทสีดำ สีหน้าไม่บ่งบอกความรู้สึกอะไรทั้งนั้น ราวกับวันนี้เขาเพียงมาลงนามซื้อกิจการสักแห่งน่าหมั่นไส้ชะมัด!“สมัครใจค่ะ”“ไม่มีผู้ใดข่มขู่ บังคับ หรือกดดันใช่ไหมครับ”“ถ้าพูดตามตรง...”คราวนี้ดาเมียนหันมามองเอเลนาเกือบหลุดยิ้มเมื่อเห็นคิ้วของเขาขยับเล็กน้อย“ไม่มีค่ะ”เธอตอบเจ้าหน้าที่ ก่อนก้มมองเอกสารตรงหน้าคำว่าสมัครใจทำให้เธอนึกถึงงานแต่งเมื่อวานขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งดอกไม้สีขาว ชุดเจ้าสาวที่ใช้เวลาเลือกอยู่หลายเดือน และลูกาซ
รักร้ายของดาเมียน บทที่ 5 ข้อเสนอสามสิบวัน
บทที่ 5 ข้อเสนอสามสิบวัน * * *--------------------------* * *“แต่งงานกับผม”เอเลนาถึงกับสำลักกาแฟเธอค่อย ๆ วางแก้วลง ก่อนมองหน้าผู้ชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แล้วหัวเราะออกมา“พูดอีกทีซิ”ดาเมียนเลื่อนซองเอกสารสีดำมาตรงหน้าเธอ“ผมต้องการให้คุณแต่งงานกับผม สามสิบวัน”รอยยิ้มของเอเลนาหายไปทันที“นายเสียสติไปแล้วเหรอ!”สี่ทุ่มครึ่งแล้ว เธอควรได้อยู่กับลูกาในห้องพักที่ทั้งคู่จองไว้สำหรับคืนแต่งงาน แต่ความจริงกลับตรงกันข้าม ชุดเจ้าสาวถูกถอดทิ้งตั้งแต่ช่วงบ่าย เค้กยังไม่ได้ตัด ส่วนเจ้าบ่าวของเธอนอนบาดเจ็บอยู่ที่ไหนสักแห่งภายใต้การดูแลของผู้ชายตรงหน้าและตอนนี้ผู้ชายคนนั้นกำลังขอเธอแต่งงาน!“นี่นายคิดจะทำอะไรกันแน่”“เปิดดูก่อน”“ถ้าเป็นเอกสารรับรองว่าฉันจะไม่เอาเรื่องนาย ฉีกทิ้งได้เลย”“ไม่ใช่”เอเลนาดึงซองมาเปิดอย่างหงุดหงิด แต่ทันทีที่เห็นข้อความบนกระดาษ เธอก็ต้องอ่านซ้ำเพื่อให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาดข้อตกลงการสมรส“โอ้โฮ!” เธอเงยหน้าขึ้น “ถึงขั้นให้ทนายร่างไว้เรียบร้อย เลยเหรอ”“ผมต้องการให้คุณพิจารณา”“วันนี้ฉันเกือบแต่งงานกับผู้ชายอีกคน!”“ผมจำได้”น้ำเสียงดาเมียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย
รักร้ายของดาเมียน บทที่ 4 แฟ้มที่ทำให้คนตาย
บทที่ 4 แฟ้มที่ทำให้คนตาย --------------------------------------------------------------“เปิดมัน”เอเลนาวางโทรศัพท์ของดาเมียนลงบนโต๊ะกลางห้องรับรอง ก่อนเลื่อนเก้าอี้มานั่งตรงข้ามเขาชื่อไฟล์บนหน้าจอยังคงเด่นหราออร์ฟิอุส ORPHEUS“ผมบอกแล้วว่ายังไม่ใช่เวลา”“แล้วเวลาไหนล่ะ” เธอเงยหน้าขึ้น “หลังจากเจ้าบ่าวฉันถูกฆ่า หรือหลังจากมีคนถือปืนบุกเข้ามาถึงห้องนอนฉันสำเร็จ”“เอเลนา”“อย่าเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงแบบนั้น!”ดาเมียนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนดึงเก้าอี้ออกมานั่งฝั่งตรงข้าม“ถ้าคุณเห็นข้อมูลบางอย่างในนี้ คุณจะถอนตัวไม่ได้ง่าย ๆ”เอเลนาถึงกับหัวเราะ“นี่นายคิดว่าฉันยังถอนตัวได้อีกเหรอ เจ้าบ่าวฉันหายตัวไปในวันแต่งงาน มีคนตามฆ่าเขา แล้วนายยังจะมาถามว่าฉันอยากถอนตัวหรือเปล่า!”เธอเอื้อมมือแตะชื่อไฟล์ทันที ช่องใส่รหัสปรากฏขึ้น“ปลดล็อก”“ผมยังไม่อนุญาต”เอเลนาเงยหน้าขึ้นช้า ๆ“เมื่อกี้นายพูดว่าอะไรนะ”ดาเมียนดูเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าเลือกใช้คำผิด แต่ก็สายเกินไปแล้ว“ไม่อนุญาต?” เธอทวน “เยี่ยม! งั้นฉันจะโทรหานักข่าวทุกคนที่รู้จัก บอกว่าดาเมียน วาเลนเตกำลังกักตัวคู่หมั้นของฉันเอาไว้ แถมยังมีแฟ้ม
รักร้ายของดาเมียน บทที่ 3 เจ้าบ่าวที่ถูกส่งมา
บทที่ 3 เจ้าบ่าวที่ถูกส่งมา -------------------------------------------“นายพูดว่าอะไรนะ!”เอเลนาจ้องหน้าดาเมียน อยากให้เขาพูดประโยคเมื่อครู่ออกมาอีกครั้ง เพราะบางทีเธออาจได้ยินผิดไปเอง“ผมเป็นคนส่งลูกาไปหาคุณ”ไม่ผิด!เอเลนาหัวเราะออกมาทั้งที่ไม่มีอะไรน่าขำเลยสักนิด“เก่งนี่ หายไปสิบปี พอกลับมาก็ทำลายงานแต่งฉัน แถมยังบอกว่าเจ้าบ่าวเป็นคนที่นายส่งมาอีก มีอะไรจะทำให้ฉันประหลาดใจมากกว่านี้ไหม”“มี”คำตอบของเขาทำเอาเธอแทบสำลัก“ดาเมียน!”“แต่ผมไม่คิดว่าคุณอยากฟังตรงนี้”เขาเหลือบมองพนักงานที่กำลังเก็บโต๊ะอยู่ไม่ไกล ก่อนหันไปสั่งผู้คุ้มกันสองคนให้ตรวจพื้นที่ชั้นนี้อีกครั้งเอเลนายืนเท้าเอว มองผู้ชายตรงหน้าด้วยความเหลือเชื่อ“นี่นายกำลังจะเดินหนีฉันอีกแล้วใช่ไหม”“ผมไม่ได้จะหนี”“งั้นก็ตอบมา!”“ตรงนี้ไม่ปลอดภัย”“คำนี้อีกแล้ว!”เธอชี้หน้าเขาอย่างเหลืออด“รู้ไหมว่าฉันเบื่ออะไรที่สุด เบื่อผู้ชายที่คิดว่าตัวเองฉลาดจนสามารถตัดสินใจแทนคนอื่นได้ทุกเรื่อง!”ดาเมียนมองนิ้วที่แทบจะจิ้มหน้าเขา ก่อนเลื่อนสายตากลับมาหาเจ้าของ“คุณยังไม่เปลี่ยนเลย”“อย่ามาชวนรำลึกความหลัง ฉันกำลังโกรธ!”“ผมรู้”“ดี งั
รักร้ายของดาเมียน บทที่ 2 คนที่กลับมาในวันที่ไม่ควรกลับ
บทที่ 2 คนที่กลับมาในวันที่ไม่ควรกลับ-----------------------------------------------------------------------------------“พาฉันไปหาเขา เดี๋ยวนี้!”เอเลนาก้าวเข้ามาหาดาเมียน แหวนเปื้อนเลือดในมือถูกกำแน่นจนขอบโลหะกดเจ็บฝ่ามือ แต่เธอไม่สนใจ“ตอนนี้ไม่ได้”“ทำไม นายจับเขาขังไว้ที่ไหน”“ลูกาไม่ได้ถูกขัง”“งั้นก็คงออกไปเดินเล่นสินะ!” เธอประชด “นายคิดว่าฉันเป็นคนโง่หรือไง”ดาเมียนเหลือบมองนาฬิกา ก่อนหันไปทางประตูท่าทางนั้นทำให้เอเลนายิ่งโมโห“ฉันกำลังพูดกับนายอยู่นะ!”“ผมได้ยิน”“แล้วจะมองนาฬิกาหาอะไร!”“เพราะเรากำลังเสียเวลา”เอเลนาอ้าปากค้างผู้ชายคนนี้หายไปสิบปี พอกลับมาก็ยังมีความสามารถพิเศษในการทำให้เธออยากเอาอะไรสักอย่างฟาดหัวเหมือนเดิม!“ดี งั้นฉันจะไม่เสียเวลาคุยกับนายแล้ว”เธอคว้ากระเป๋าถือจากโต๊ะเครื่องแป้งแล้วเดินตรงไปที่ประตู แต่ยังไม่ทันถึง ดาเมียนก็ขยับเข้ามาขวาง“หลีก!”“ฟังผมก่อน”“นายมีเวลาสิบวินาที”ดาเมียนหยิบโทรศัพท์อีกเครื่องออกจากกระเป๋าสูท เปิดภาพจากกล้องวงจรปิดแล้วส่งให้“คนพวกนี้กำลังจะเข้ามาในงานแต่งของคุณ”เอเลนามองหน้าจอ ชายสามคนในชุดพนักงานจัดเลี้ยงกำลังเข็นรถอ
รักร้ายของดาเมียน บทที่ 1 แหวนเปื้อนเลือด
บทที่ 1 แหวนเปื้อนเลือด --------------------------------“เอเลนา...โทรหาลูกาติดไหมลูก”เสียงของแม่ดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม ขณะช่างแต่งหน้ากำลังจะเติมลิปสติกให้เจ้าสาวเอเลนายกมือห้าม ก่อนกดโทรออกอีกครั้งไม่สามารถติดต่อหมายเลขปลายทางได้เธอแทบอยากขว้างโทรศัพท์ทิ้ง“เป็นยังไงบ้างลูก”“เหมือนเดิมค่ะ”สิบเอ็ดโมงสามสิบสองนาที อีกยี่สิบแปดนาทีพิธีแต่งงานจะเริ่มขึ้น แต่เจ้าบ่าวของเธอกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย!“เขาอาจมีธุระกะทันหันก็ได้” โซเฟียพยายามปลอบ ทั้งที่ตัวเองเดินวนรอบห้องจนช่างแต่งหน้าต้องขยับหลบเป็นครั้งที่สอง “หรือรถเสีย แม่ว่าให้คนออกไปดูตามทางดีไหม”“ถ้ารถเสีย เขาก็ต้องโทรมาสิคะ”เอเลนาเปิดข้อความล่าสุดอีกครั้งพรุ่งนี้เจอกันที่งานแต่งนะ เจ้าสาวของผมส่งมาตอนห้าทุ่มสิบแปดนาที พร้อมภาพกาแฟสองแก้วจากร้านประจำ แก้วหนึ่งเป็นของลูกา อีกแก้วเป็นกาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลของเธอตลอดสองปีครึ่งที่คบกัน ลูกาไม่เคยลืมเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธอ เขารู้ว่าเธอจะปวดหัวถ้าทำงานจนลืมกินข้าว และยอมมานั่งรอหน้าห้องข่าวจนเกือบตีสองในคืนที่เธอต้องตามข่าวสำคัญเมื่อคืนเขายังโทรมาย้ำให้เธอรีบนอน“พรุ่งนี้ห้าม
Anda juga akan menyukai
เสพติดหัวใจมาเฟีย
มดตัวจี๊ด12.3K Dibacaอดีตรักร้ายของคุณชายมาเฟีย
นัวร์เนีย8.6K Dibacaรัก•เจ็บ•ลึก(เพื่อนพี่ชาย)
Philipnana11.0K DibacaIt’s Bad! แย่แล้ว…เพื่อนสนิทฉันเป็นมาเฟีย
6RICH 14.0K DibacaYAKUZA VS MAFIA สิ้นลายพยศรัก
นัวร์เนีย561 DibacaBAD GUYS พิษรัก มาเฟียแฟนเก่า
ยี่สิบห้าเมษา ฯ.136 Dibacaเรื่องสั้นอีโรติกจบในตอน V.2 เล่มที่1
เหมือนแพ29 Dibacaรักลนไฟ
นามปากกา โฉมงามสุดสวย673 Dibaca
