All Chapters of นัดดูตัวผิด ดันได้คู่ปรับแฟนเก่าเป็นสามี: Chapter 11 - Chapter 20

“ซางหว่าน ทำไมตอนนี้แกถึงกลายเป็นคนแบบนี้ไปแล้ว?”ซางหว่านหัวเราะอย่างเย็นชา “เป็นเพราะเมื่อก่อนหนูมันไร้ประโยชน์เกินไป ถึงได้ถูกแม่ปั่นหัวจนหัวหมุน ตอนนี้หนูแค่ไม่อยากเป็นคนโง่อีกต่อไปแล้ว”ซางหว่านเหมือนได้ยินเสียงของพ่อเลี้ยงดังมาจากปลายสาย แต่สีหน้าของเธอก็ยังคงเรียบเฉยเป็นไปตามคาด วินาทีต่อมา เสียงของเจี่ยงกั๋วเชาก็ดังออกมาจากโทรศัพท์ “หวานหว่าน อาเจี่ยงเองนะ แม่ของหนูอาจจะอารมณ์ร้อนไปหน่อย อาเจี่ยงขอโทษแทนแม่เขาด้วยนะ”“เอาอย่างนี้ดีไหม ในเมื่อเรื่องแต่งงานของหนูกับตระกูลเซินตกลงกันเรียบร้อยแล้ว วันเสาร์นี้เรานัดให้ทั้งสองครอบครัวออกมาเจอกันเพื่อพูดคุยเรื่องแต่งงานของพวกหนู อาเจี่ยงรับปากหนูเลยว่าอะไรที่ควรเป็นของหนู หนูจะได้ครบทุกอย่าง ไม่มีขาดแม้แต่อย่างเดียว”“ได้ค่ะ งั้นเจอกันวันเสาร์นะคะ”หลังจากวางสาย เจี่ยงกั๋วเชาก็มองภรรยาอย่างไม่พอใจ“ทำไมแค่เด็กคนเดียวเธอยังจัดการไม่ได้!”เวินเยว่หรูถึงกับพูดไม่ออก “ฉะ ฉันก็ไม่คิดเหมือนกันว่าตอนนี้หวานหว่านจะกลายเป็นคนแบบนี้ไปแล้ว”เจี่ยงกั๋วเชามีสีหน้าบึ้งตึง “เด็กโตแล้วก็ย่อมมีความคิดซับซ้อนมากขึ้น เป็นเรื่องปกติ”“อย่าเพิ่

“เป็นยังไงบ้างคะ คุณชายเซินถูกใจพี่สาวของฉันไหม?” เจี่ยงอีอีถามด้วยรอยยิ้มทื่อ ๆ“ก็พอใช้ได้นะ” คุณชายเซินเอ่ยอย่างมีนัยยะ “แต่เธอก็ถึงไหนถึงกันเหมือนกันนะ”เจี่ยงอีอียังอยากจะถามอะไรอีกสักหน่อย แต่คิดไม่ถึงว่าวันนี้จี้เจ๋อซิวก็มาเช่นกัน“พี่เจ๋อซิวมาได้ยังไงคะ?” เจี่ยงอีอีรีบกระโดดเข้าไปหา คล้องแขนชายหนุ่มเอาไว้แล้วถามอย่างออดอ้อนจี้เจ๋อซิวกวาดตามองผู้คนในห้องส่วนตัว เมื่อเห็นเซินหาง เขาก็ขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น“พี่มีนัดกินข้าวอยู่ห้องข้าง ๆ เลยแวะมานั่งสักพัก เดี๋ยวก็ไปแล้ว”เจี่ยงอีอีคิดไม่ถึงว่าจี้เจ๋อซิวจะมาด้วย ถ้าอีกเดี๋ยวซางหว่านมาอีกคน เรื่องก็คงจะสนุกยิ่งขึ้นไปอีกเจี่ยงอีอีมองไปทางประตูด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความคาดหวังแต่เธอกลับเห็นจี้อวี่ถงเดินเข้ามาในห้องส่วนตัวเพียงคนเดียวเสียได้จี้อวี่ถงขมวดคิ้ว เมื่อสายตากวาดไปเห็นหญิงสาวที่นั่งอยู่บนโซฟา เธอก็เบ้ปากทันทีทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงมาอยู่ที่นี่ด้วยนะเจี่ยงอีอีรู้สึกผิดหวัง “อวี่ถง เธอมาคนเดียวเหรอ?”“ไหนได้ยินว่าเธอจะมากับเพื่อนสนิทไม่ใช่เหรอ?”คิ้วของจี้เจ๋อซิวขยับเล็กน้อย เขารู้ดีว่าเพื่

กว่าซางหว่านจะได้สติกลับมา เธอก็พบว่าตัวเองตามชายหนุ่มมาถึงคอนโดของเขาแล้วพื้นหินอ่อนสีเทาเย็นเยียบและแข็งกระด้างราวกับกระจกเงา นอกจากโซฟาหนังสีดำกับโคมไฟตั้งพื้นโครงโลหะแล้ว ภายในห้องก็แทบไม่มีข้าวของอื่นที่ไม่จำเป็นเลยด้านนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่จรดพื้นคือแสงไฟระยิบระยับของเมือง ซึ่งเป็นสีสันเพียงอย่างเดียวของห้องทั้งห้องเธอคิดไม่ถึงเลยว่าห้องของคุณชายเจ้าชู้เสเพลจะตกแต่งอย่างเรียบง่ายถึงขนาดนี้ซางหว่านยืนอยู่ภายในห้องของผู้ชายที่ไม่คุ้นเคย แม้ว่าเขาจะเป็นคู่สมรสที่มีชื่ออยู่บนทะเบียนสมรสของเธอก็ตาม แต่เธอก็ยังรู้สึกอึดอัดและทำตัวไม่ถูกอยู่บ้างพวกเขายังไม่ได้สนิทสนมกันถึงขั้นที่จะนอนร่วมเตียงเดียวกันได้“เดี๋ยวฉันกลับบ้านดีกว่าค่ะ” ซางหว่านเอ่ยอ้อมแอ้มเสิ่นจั๋วเหนียนกระชากเนกไทออก ก่อนจะโยนลงบนโซฟาหนังสีดำอย่างไม่ใส่ใจ “ที่รักอย่าดื้อสิ เมื่อกี้เพิ่งออกแรงต่อยคนไปนิดหน่อย ตอนนี้ผมไม่มีแรงจะขับรถไปส่งคุณที่บ้านแล้วนะ”เขามองเธอด้วยสายตาหยอกเย้า “คุณคงไม่ได้คิดว่าผมจะทำอะไรคุณหรอกใช่ไหม?”ใบหน้าของซางหว่านแดงเรื่อขึ้นมาทันที เธอรีบก้มหน้าลง พื้นหินอ่อนที่สะท้อนแสงเย็นเยีย

เขานั่งลง พลางพับแขนเสื้อขึ้น “มาคุยกันหน่อย”ซางหว่านนั่งลงด้วยความอึดอัดใจ ก่อนจะจงใจเลือกที่นั่งที่อยู่ห่างจากเขามากที่สุดเสิ่นจั๋วเหนียนแทบจะหัวเราะออกมาด้วยความโมโห “ทำไม กลัวผมจะทำร้ายคุณเหรอ? ผมไม่ทำร้ายผู้หญิงหรอกนะ”“วันนั้นคุณเป็นคนเข้าห้องส่วนตัวผิดเอง แล้วก็เป็นคุณที่เสนอให้ผมแต่งงานด้วยนี่?”“ทางบ้านผมเร่งให้แต่งงาน ผมก็เลยตอบตกลงคำขอแต่งงานของคุณ แต่ตอนนี้คุณกลับมาขอหย่าแบบนี้มันหมายความว่ายังไง?”ซางหว่านถอนหายใจ “คุณชายเสิ่นคะ วันนั้นฉันไม่ได้ขอคุณแต่งงาน แต่ฉันเข้าใจผิดคิดว่าคุณเป็นคุณชายรองตระกูลเซิน เรื่องทั้งหมดเป็นแค่ความเข้าใจผิดค่ะ และฉันจำเป็นต้องแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับเขาถึงจะได้สิ่งที่ฉันต้องการมา”“เราเพิ่งแต่งงานกันได้แค่สองวันเอง ต่อให้หย่ากันก็คงไม่ส่งผลกระทบอะไรต่อคุณหรอกค่ะ”เสิ่นจั๋วเหนียนกระตุกมุมปากอย่างหยอกเย้า “คุณชายรองตระกูลเซินงั้นเหรอ? ลองทายดูสิว่าเมื่อวานคนที่ลวนลามคุณอยู่ที่หน้าคลับเป็นใคร?”ดวงตากลมโตของซางหว่านเบิกกว้างขึ้นทันที “คุณหมายความว่าผู้ชายคนเมื่อวานคือคุณชายเซินเหรอคะ?”เสิ่นจั๋วเหนียนแค่นเสียงหึเบา ๆ “ก็ใช่น่ะสิ ถ้าเป

ซางหว่านเพิ่งจะรู้ว่าที่แท้กลิ่นหอมเย็นสดชื่นของไม้ซีดาร์ที่ติดอยู่บนตัวเขามาจากกลิ่นแชมพูนั่นเองเสิ่นจั๋วเหนียนมองหญิงสาวที่นั่งเงียบ ๆ อยู่หน้าโต๊ะอาหาร ค่อย ๆ จิบกาแฟทีละน้อย มุมปากของเขาก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มโดยไม่รู้ตัว“อาหารถูกปากไหม? ถ้าไม่ถูกปากก็บอกป้าหลินได้เลย ป้าหลินทำอาหารเป็นแทบทุกอย่าง ฝีมือก็ไม่เลว”ป้าหลินยิ้มพลางตอบรับ “ใช่แล้วค่ะคุณผู้หญิง เรามาเพิ่มเพื่อนกันในไลน์เถอะค่ะ ต่อไปถ้าคุณอยากกินอะไรในแต่ละวันก็ส่งข้อความมาบอกป้าได้เลยนะคะ!”ด้วยเหตุนี้ รายชื่อผู้ติดต่อของซางหว่านจึงมีเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคนหลังจากกินอาหารเสร็จ ซางหว่านก็อยากกลับไปอยู่ในห้องของตัวเองแต่ถ้ากินเสร็จแล้วลุกหนีไปเลยก็ดูจะเสียมารยาทเกินไปหน่อย เธอจึงหยิบหนังสือเกี่ยวกับการบริหารโรงแรมเล่มหนึ่งมานั่งอ่านบนโซฟาแทนเสียงช้อนกระทบจานชาม เสียงเคี้ยวอาหารเบา ๆ รวมถึงเสียงกระดาษเสียดสีกันดังสวบสาบจากการพลิกหน้าหนังสือของเธอที่นั่งขดตัวอ่านอยู่บนโซฟาเสิ่นจั๋วเหนียนใช้ผ้าเช็ดปากซับริมฝีปากอย่างสง่างาม ก่อนจะลุกขึ้นกลับเข้าห้องไปเปลี่ยนเป็นชุดสูทสีขาวในมือของเขาถือเนกไทอยู่สองเส้น เส้นหนึ่งสีเท