นัดดูตัวผิด ดันได้คู่ปรับแฟนเก่าเป็นสามี のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

“หวานหว่าน อาเล็กของฉันมีแฟนแล้ว!”เมื่อซางหว่านตื่นขึ้นมา กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อก็ลอยอบอวลอยู่รอบจมูกเธอเพิ่งผ่านการผ่าตัดไส้ติ่งมา ก่อนเข้าห้องผ่าตัด เธอได้ส่งข้อความไปหาแฟนหนุ่มอย่างจี้เจ๋อซิว แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีการตอบกลับใด ๆ ราวกับข้อความนั้นจมหายไปในทะเลในตอนนั้นเอง จี้อวี่ถงเพื่อนสนิทของเธอก็โทรเข้ามาพอดีนิ้วมือของซางหว่านที่กำโทรศัพท์อยู่ซีดขาวลงเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความร้อนตัว “เธอรู้แล้วเหรอ?”“เอ๊ะ? เธอก็รู้เหมือนกันเหรอ?” จี้อวี่ถงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ในทันที “อ๋อ จริงด้วย เธอเป็นเลขาของอาเล็กฉันนี่นา เธอจะรู้ก็ไม่แปลก ไม่คิดเลยจริง ๆ ว่าอาเล็กของฉันที่ครองตัวเป็นโสดมาตั้งหลายปี ที่แท้ก็รอผู้หญิงคนนั้นมาตลอด”ผู้หญิงคนนั้น?ลมหายใจของซางหว่านสะดุดไปชั่วขณะ“แต่ฉันไม่ชอบเจี่ยงอีอีเอาซะเลย” จี้อวี่ถงบ่นอย่างหงุดหงิด “ยัยนั่นทั้งเรื่องมากทั้งชอบเสแสร้ง แถมยังชอบดัดเสียงตอนพูดอีก ไม่รู้จริง ๆ ว่าอาเล็กของฉันไปชอบอะไรในตัวยัยนั่น”เมื่อครู่นี้ซางหว่านยังคงกังวลว่าความสัมพันธ์ลับ ๆ ของตัวเองจะถูกเปิดเผย แต่พอได้ยินถึงตรงนี้ เธอ

ห้าโมงครึ่ง ซางหว่านเดินออกมาจากสำนักงานทะเบียนสมรสพร้อมกับชายหนุ่ม โดยที่ในมือมีทะเบียนสมรสอยู่ด้วยเธอไม่ได้เปิดดูทะเบียนสมรสด้วยซ้ำ และยัดมันลงในกระเป๋าทันทีแม้จะจดทะเบียนสมรสเรียบร้อยแล้ว แต่เธอก็ยังรู้สึกเหมือนทุกอย่างไม่ใช่เรื่องจริงนี่เธอแต่งงานแล้วเหรอ?มันไม่เร็วเกินไปหน่อยหรือไง…ชายหนุ่มมีรอยยิ้มบาง ๆ ประดับอยู่ที่มุมปาก “ทำไมล่ะ เปลี่ยนใจแล้วเหรอ?”ซางหว่านส่ายหน้า “ไม่มีอะไรให้ต้องเปลี่ยนใจหรอกค่ะ ฉันยังมีธุระ ขอตัวก่อนนะคะ”“เดี๋ยวก่อน” ชายหนุ่มยื่นมือออกมาขวางเธอไว้ “เบอร์โทรศัพท์คุณเบอร์อะไร?”ก็จริงของเขาในเมื่อเป็นสามีภรรยากันแล้ว จะไม่แลกเบอร์โทรศัพท์กันเลยก็คงจะดูไม่เข้าท่าเกินไปหน่อยซางหว่านบอกเบอร์โทรศัพท์ของตัวเองไป จากนั้นชายหนุ่มก็โทรเข้ามาเมื่อครู่นี้เธอไม่ได้ดูชื่อของเขาให้ดี “เซิน...”“จั๋วเหนียน”“จั๋วตัวไหนเหรอคะ?” ซางหว่านยื่นโทรศัพท์ให้เขาเลยปลายนิ้วที่เย็นเล็กน้อยของชายหนุ่มสัมผัสผ่านผิวหนังของเธอ ทำให้เธอรู้สึกเก้ ๆ กัง ๆ เล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อชัดเจนแล้ว ซางหว่านก็พยักหน้า “โอเคค่ะ งั้นเราต่างคนต่างกลับบ้านกันเลยดีไหมคะ?”เธอยังต้

ซางหว่านเพิ่งเปลี่ยนผ้าพันแผลเสร็จและเดินออกจากโรงพยาบาล ก็ได้รับโทรศัพท์จากแมนดี้ที่โทรมาขอความช่วยเหลือด่วน“ฮัลโหล เสี่ยวซาง เธอเปลี่ยนผ้าพันแผลเสร็จหรือยัง? ลูกสาวฉันเป็นไข้น่ะ แต่มีเอกสารฉบับหนึ่งที่ต้องเอาไปให้ประธานจี้เซ็นด่วน ตอนนี้เธอสะดวกกลับมาที่บริษัทเพื่อช่วยเอาเอกสารไปส่งแทนฉันหน่อยไหม? พี่ขอบคุณเธอล่วงหน้าเลยนะ”ในเมื่ออีกฝ่ายพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว ซางหว่านก็ไม่คิดจะปฏิเสธ “ได้ค่ะพี่แมนดี้ เดี๋ยวฉันกลับไปเอาเอกสารที่บริษัทตอนนี้เลย”เมื่อมาถึงหน้าห้องส่วนตัว ซางหว่านที่ถือเอกสารอยู่ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ประตูห้องแง้มเปิดอยู่เล็กน้อย ภายในห้องเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและหัวเราะอย่างสนุกสนาน“น้องอีอี พอเธอกลับมาคราวนี้ พวกเราคงต้องเรียกเธอว่าพี่สะใภ้แล้วล่ะ ก็ใครใช้ให้พี่ชายของพวกเราชอบเธอกันล่ะ!”ชายหนุ่มเอนกายพิงพนักเก้าอี้อย่างสบาย ๆ ยกแขนขึ้นพาดไว้บนพนักเก้าอี้ด้านหลังเจี่ยงอีอีอย่างสนิทสนม แสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจนเจี่ยงอีอีใช้นิ้วจิ้มหน้าท้องของชายหนุ่ม ก่อนจะยกมือปิดหน้าอย่างเขินอาย “บ้าจริง! พี่เจ๋อซิว ดูสิคะ พวกเขาเอาแต่แซวฉันใหญ่เลย!”จี้เจ๋อซิวหลุบตาลงหัวเรา

เมื่อจี้เจ๋อซิวลืมตาขึ้นและเห็นชัดว่าคนตรงหน้าเป็นใคร สีหน้าของเขาก็กลายเป็นเย็นชาทันที “ทำไมถึงเป็นป้าได้?”แม่บ้านชะงักไปเล็กน้อย “แหะ ๆ คุณผู้ชายคะ ก็ต้องเป็นป้าอยู่แล้วสิคะ คุณซางไปทำงานต่างจังหวัดยังไม่กลับมาเลยค่ะ ป้าได้ยินเสียงก็รู้ทันทีว่าคุณผู้ชายกลับมาแล้ว”“คุณผู้ชายดื่มเหล้ามา เดี๋ยวป้าไปต้มชาแก้เมาค้างให้นะคะ”“ไม่ต้องแล้วครับป้า” จี้เจ๋อซิวเอ่ยขัดอย่างหงุดหงิด “ป้ากลับไปนอนเถอะ ผมจะขึ้นข้างบนแล้ว”แม่บ้านเบ้ปากเล็กน้อย เธอรู้ดีว่าคุณผู้ชายยอมดื่มแต่ชาแก้เมาค้างที่คุณซางต้มให้เท่านั้นแต่ชาแก้เมาค้างก็รสชาติเหมือนกันหมดไม่ใช่หรือไง เธอเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าคุณผู้ชายมีนิสัยประหลาดอะไรแบบนี้จี้เจ๋อซิวยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดหน้าต่างแชตกับซางหว่านในประวัติการสนทนาของทั้งสองคน ส่วนใหญ่ล้วนเป็นซางหว่านที่ส่งข้อความมา ส่วนเขาอ่านแล้วก็ไม่ตอบเขาเม้มริมฝีปากบาง ก่อนจะพิมพ์ข้อความลงไปว่า : เธออยู่ไหน?แต่ไม่นานนัก ด้วยความรู้สึกไม่พอใจที่ยังคุกรุ่นอยู่ เขาก็ค่อย ๆ ลบตัวอักษรเหล่านั้นออกทีละตัว จากนั้นก็ปิดเครื่องแล้วโยนโทรศัพท์ออกไปไกล ๆ เสี

เวินเยว่หรูขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกลำบากใจอยู่บ้างเธอรู้ดีว่าซางหว่านยืนกรานจะเอาลี่หยวนให้ได้ จึงพยายามอดทนเกลี้ยกล่อมต่อไป “อีอี วิลล่าที่มีทิวทัศน์สวย ๆ ยังมีอีกตั้งมากมาย วันหลังแม่จะพาลูกไปเลือกหลังใหม่เองนะ แม่ไม่ได้มีเจตนาอื่นหรอก แค่อยากมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูกเท่านั้น”รอยยิ้มบนใบหน้าของเจี่ยงอีอีจางลง “แม่คะ พี่สาวไปพูดอะไรกับแม่หรือเปล่า?”“แม่คะ หนูไม่ไปไหนทั้งนั้น หนูจะเอาลี่หยวน”เวินเยว่หรูมีสีหน้าลำบากใจ ก่อนจะเอ่ยปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “หวานหว่านมาขอลี่หยวนจากแม่ เพราะถึงยังไงวิลล่าหลังนั้นก็เป็นสิ่งที่พ่อของเธอทิ้งไว้ให้ อีอี ที่นั่นทั้งเก่าทั้งทรุดโทรม ยกให้เธอไปก็ไม่ได้เสียหายอะไรหรอก”เด็กหนุ่มที่กำลังเดินลงมาจากชั้นสองได้ยินดังนั้นก็แค่นเสียงหึ “แม่ครับ พี่สาวคนนี้ของผมกลายเป็นคนโลภมากขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”“ตั้งนานไม่ขอ ดันมาขอเอาตอนที่พี่อีอีกลับประเทศพอดี!”“ผมบอกไปตั้งนานแล้วว่าเธอเป็นคนเจ้าเล่ห์คิดอะไรซับซ้อน แม่ควรอยู่ห่าง ๆ เธอไว้”เจี่ยงฮ่าวเป็นลูกที่เวินเยว่หรูมีกับสามีใหม่ เขาสนิทสนมกับเจี่ยงอีอีมากกว่า และไม่ชอบพี่สาวที่ใช้นามสกุลอื่นค