All Chapters of นัดดูตัวผิด ดันได้คู่ปรับแฟนเก่าเป็นสามี: Chapter 21 - Chapter 30

จี้เจ๋อซิวโทรหาผู้ช่วย “เซินหางพักอยู่ที่ไหน?”ไม่นานนัก ผู้ช่วยก็ส่งตำแหน่งที่ตั้งอย่างละเอียดมาให้เมื่อเขาเห็นสัญลักษณ์โรงพยาบาลบนแผนที่ ก็ขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อครู่นี้ซางหว่านกำลังดูแลไอ้หนุ่มนามสกุลเซินนั่นอยู่ที่โรงพยาบาลเหรอ?แต่ฟังดูแล้วก็ไม่น่าจะใช่จี้เจ๋อซิวขับรถตรงไปทันที วันนี้ถ้าไม่ได้เจอซางหว่าน เขาจะไม่มีวันยอมเลิกราเด็ดขาดส่วนเซินหางนั้นกำลังใช้ชีวิตอย่างสุขสบายอยู่ในห้องพักผู้ป่วยส่วนตัวของเขาหญิงสาวยิ้มหวานอย่างน่ารัก “คุณชายเซินคะ อ้าปากสิ เดี๋ยวฉันป้อนองุ่นให้นะคะ”ชายหนุ่มอ้าปากอย่างเกียจคร้าน รอให้หญิงสาวป้อนอาหารให้ไอ้ผู้ชายที่ซ้อมเขาคนนั้นลงมือโหดเหี้ยมฉิบหาย!ตอนนี้นอกจากปากแล้ว เขาก็แทบขยับส่วนไหนของร่างกายไม่ได้อีก หมอบอกว่าเขาซี่โครงหักไปหลายซี่แค่พลิกตัวครั้งเดียวก็เจ็บระบมไปทั่วทั้งร่างแล้วที่น่าโมโหที่สุดก็คือ เซินหางส่งคนไปขอตรวจสอบกล้องวงจรปิด แต่คลับแห่งนั้นกลับบอกว่ากล้องวงจรปิดเสียเขาส่งคนไปสืบอยู่หลายวัน แต่ก็ยังไม่ได้เรื่องอะไรเลยคนเดียวที่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใครก็คือนกน้อยในกรงทองของจี้เจ๋อซิว!เซินหางตั้งใจว่ารอใ

ผ่านไปสักพักใหญ่กว่าเวินเยว่หรูสงบจิตใจได้ “หวานหว่าน แกรู้จักคุณชายเสิ่นด้วยเหรอ?”ซางหว่านยิ้มมุมปากอย่างไม่ใส่ใจ “วันนั้นหนูไปนัดดูตัวแล้วดันนั่งผิดโต๊ะ ก็เลยจับพลัดจับผลูไปจดทะเบียนสมรสกับคุณชายเสิ่นจนได้แต่งงานกันค่ะ”เธอไม่ได้กลัวว่าเวินเยว่หรูจะไม่เชื่อ เพราะในโทรศัพท์ยังมีรูปถ่ายทะเบียนสมรสของพวกเขาอยู่“วางใจได้ค่ะ เรื่องนี้หนูไม่ปลอมแปลงขึ้นมาหรอก ต่อให้ปลอมขึ้นมา สุดท้ายก็ต้องถูกจับได้อยู่ดีไม่ใช่เหรอคะ?”เวินเยว่หรูรับโทรศัพท์มา ก่อนจะขยายภาพทะเบียนสมรสนั้นให้ใหญ่ขึ้นแล้วใหญ่ขึ้นอีก วันที่ระบุอยู่บนนั้นเป็นวันเดียวกับที่เธอจัดนัดดูตัวให้ลูกสาวจริง ๆส่วนช่องคู่สมรสบนทะเบียนสมรสก็ปรากฏชื่อของเสิ่นจั๋วเหนียนอย่างชัดเจนจนถึงตอนนี้เวินเยว่หรูก็ยังรู้สึกเหมือนทุกอย่างไม่ใช่เรื่องจริงลูกสาวของเธอไม่ได้แต่งงานเข้าตระกูลเซิน แต่กลับเป็นตระกูลเสิ่น!ต่อให้มีตระกูลเซินสักร้อยตระกูล ก็ยังเทียบตระกูลเสิ่นไม่ได้เลยเธอรีบเผยรอยยิ้มออกมาทันที และเปลี่ยนท่าทีเป็นคนละคน “หวานหว่าน เมื่อครู่แม่ผิดเอง แม่ไม่ควรลงไม้ลงมือกับลูกเลย แม่ก็แค่เป็นห่วงลูกเท่านั้นเอง”“พรุ่งนี้แม่จะโอนห

ซางหว่านไปดำเนินการโอนหุ้นกับเวินเยว่หรูตั้งแต่เช้าตรู่เธอถือสัญญาไว้ในมือ ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ“ขอบคุณนะคะ”ตอนนี้ซางหว่านได้กลายเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่เพียงคนเดียวของโรงแรมซิงเยว่แล้วเวินเจ๋อฮั่นเพิ่งกลับจากการเดินทางไปทำงานต่างเมือง ก็ได้ยินว่าเวินเยว่หรูมาที่บริษัท เขาจึงผลักประตูเดินเข้ามา “พี่มาที่บริษัทเหรอ?”“เอ๊ะ แล้วคนนี้เป็นใคร?”เวินเยว่หรูมีสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะแนะนำให้น้องชายรู้จัก “เจ๋อฮั่นจำไม่ได้แล้วเหรอ? นี่หวานหว่าน ลูกสาวพี่เอง”ซางหว่านไม่ได้สนิทสนมกับเวินเยว่หรูอยู่แล้ว จึงห่างเหินกับคนในตระกูลเวินไปด้วยแม้แต่ลุงคนนี้ ซางหว่านก็เคยพบเขาเพียงครั้งเดียวตอนอายุเจ็ดขวบเท่านั้นเวินเจ๋อฮั่นชะงักไปครู่หนึ่ง “ฮ่า ๆ ที่แท้ก็หวานหว่านนี่เอง โตเป็นสาวแล้วเปลี่ยนไปมากจริง ๆ ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลยนะหวานหว่าน คิดถึงลุงบ้างไหม?”ซางหว่านขมวดคิ้วเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น คิดไม่ถึงเลยว่าผ่านมาหลายปี ลุงรองของเธอจะกลายเป็นคนประจบประแจงชวนสะอิดสะเอียนขนาดนี้“ลุงรองคะ เมื่อกี้แม่เพิ่งโอนหุ้นมาเป็นชื่อหนูเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้หนูจะกลับเข้ามาทำงานที่บริษัท ต่อไปคง

วันรุ่งขึ้น ซางหว่านสะพายกระเป๋าแล้วขับรถคันใหม่ของเธอไปที่บริษัทตอนที่ห่าวเวยลงจากรถ เขาก็เห็นซางหว่านเพิ่งจอดรถเสร็จพอดีX3 ก็ไม่ใช่รถหรูอะไรนักหนาจากนั้นห่าวเวยก็ไม่ได้ให้ความสำคัญกับซางหว่านมากนักเขายังจำได้ว่าเมื่อก่อนพี่สาวของประธานเวินเคยพาเด็กสาวคนหนึ่งมาที่บริษัทด้วยตัวเองคนนั้นสิถึงจะเป็นเจ้าหญิงตัวจริง ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าล้วนแผ่กลิ่นอายของคนร่ำรวยออกมาส่วนคนนี้น่ะเหรอ เทียบกับคนนั้นแล้วยังห่างชั้นกันอีกไกลซางหว่านไม่รู้เลยว่าห่าวเวยกำลังคิดอะไรอยู่ตำแหน่งผู้อำนวยการมีเลขานุการส่วนตัวประจำตำแหน่ง ซางหว่านจึงส่งยิ้มให้เลขานุการของตัวเอง “เสี่ยวหลิน ช่วยแจ้งทุกคนหน่อยนะว่าบ่ายสองโมง ฝ่ายบุคคลจะมีประชุม”“รบกวนด้วยนะ แล้วก็พวกเธอมีกลุ่มแชตสำหรับทำงานกันใช่ไหม? รบกวนดึงฉันเข้ากลุ่มด้วยนะ”เสี่ยวหลินรู้สึกตกใจเล็กน้อย “ไม่รบกวนเลยค่ะ ไม่รบกวนเลย ผู้อำนวยการซางเกรงใจเกินไปแล้วค่ะ”เดิมทีเรื่องเหล่านี้ควรเป็นหน้าที่ของห่าวเวย แต่เห็นได้ชัดว่าเขามองเธอเป็นคู่แข่ง จึงไม่มีทางช่วยจัดการเรื่องพวกนี้ให้เธอแน่นอนเพียงแต่ห่าวเวยได้ตั้งกลุ่มแชตเล็ก ๆ ขึ้นมาเป็นการส่ว

วันรุ่งขึ้น เวินเจ๋อฮั่นก็เรียกซางหว่านไปพบที่ห้องทำงาน“หวานหว่าน เมื่อวานลุงได้ยินมาว่าเธอมีเรื่องขัดแย้งกับห่าวเวยนิดหน่อยเหรอ?”ซางหว่านยิ้มอย่างอ่อนโยน “เขาไปฟ้องลุงรองเหรอคะ?”เวินเจ๋อฮั่นคิดไม่ถึงว่าหลานสาวคนนี้จะถามออกมาตรง ๆ ขนาดนี้ จึงรู้สึกปรับตัวไม่ทันเล็กน้อย “เปล่าหรอก ลุงแค่ได้ยินคนอื่นพูดมาน่ะ”“ถึงแม้ฝ่ายบุคคลจะไม่ค่อยมีงานยุ่งมากนัก แต่หวานหว่าน เธอก็ต้องใส่ใจเรื่องความสามัคคีภายในแผนกด้วยนะ”“ถึงยังไงเธอก็ถูกส่งเข้ามารับตำแหน่งโดยตรง คนอื่นจะมีความคิดเห็นบ้างก็เป็นเรื่องปกติ”ทว่าซางหว่านกลับไม่ยอมอ่อนข้อ “ลุงรองคะ ข้อแรก ถ้าเขาไปฟ้องลุงจริง ๆ ก็เท่ากับว่าเขารายงานข้ามสายบังคับบัญชา ซึ่งเป็นเรื่องที่หลายบริษัทถือเป็นข้อห้ามอย่างมากโดยเฉพาะบริษัทต่างชาติ ข้อสอง ถ้าเขาไม่ได้ไปฟ้อง ก็แสดงว่าการจัดการของหนูไม่ได้มีปัญหาอะไรเลย”“ลุงรองคะ ที่นี่คือบริษัท บริษัทไม่ได้ขาดแคลนคนที่มีความคิดเป็นของตัวเอง แต่สิ่งที่บริษัทต้องการคือคนที่ยอมรับการบริหารจัดการและปฏิบัติตามกฎระเบียบไม่ใช่เหรอคะ?”เวินเจ๋อฮั่นดูเหมือนจะคาดไม่ถึงว่าคำพูดเหล่านี้จะออกมาจากปากหลานสาววัยยี่สิบห