All Chapters of น้องสาวขโมยชีวิตที่สองของฉันไป: Chapter 1 - Chapter 8

โซเฟียคิดไม่ผิดเลยความเกลียดชังที่เอเดรียนมีต่อฉันเริ่มต้นขึ้นเร็วกว่าในชาติแรกเสียอีกวันที่สามในโรงเรียนใหม่ เด็กผู้ชายกลุ่มหนึ่งมาดักต้อนฉันไว้ในห้องน้ำหญิง คนหนึ่งกระชากผมฉันแล้วกดหน้าลงไปในอ่างที่มีน้ำเย็นเฉียบขังอยู่ ขณะที่คนอื่น ๆ หัวเราะเยาะและส่งเสียงเชียร์สะใจกว่าพวกมันจะยอมกระชากหัวฉันขึ้นมา หน้าอกของฉันก็เจ็บแปลบไปหมดจากการต้องกลั้นหายใจแทบขาดใจฉันเกาะขอบอ่างล้างหน้าแน่นพลางไอสำลัก น้ำเปียกโชกหยดจากเส้นผมและไหลลงมาตามใบหน้าเอเดรียนยืนอยู่ตรงหน้า มองลงมาที่ฉันอย่างเย็นชา"อยากเข้ามาอยู่ในตระกูลแบล็กวูดตัวสั่นไม่ใช่เหรอ ตอนนี้ก็ได้เข้ามาสมใจแล้วนี่ มีความสุขดีไหมล่ะ"ในชาติแรก เขาเคยบอกฉันว่าไม่มีอะไรที่เขารังเกียจไปมากกว่าพวกเด็กบ้านรวยที่เอาชื่อเสียงวงศ์ตระกูลมารังแกคนอื่นทว่าตอนนี้ ตัวเขาเองกลับมายืนดูเฉย ๆ ปล่อยให้หน้าของฉันถูกกดลงในอ่างล้างหน้าความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือ ในชาติก่อนเขาตัดสินใจว่าฉันมีค่าพอที่จะปกป้องส่วนชาตินี้ เขาปักใจเชื่อไปแล้วว่าฉันเป็นผู้หญิงหน้าเงินที่หาทางแทรกตัวเข้ามาเกาะครอบครัวของเขาทันใดนั้น สายตาของเขาก็เบนข้ามตัวฉันไปมองด

เอ็มม่าวางเอกสารลงบนโต๊ะ"นี่คือบันทึกการเข้าซ้อมของทีมเต้นตลอดสองเดือนที่ผ่านมาค่ะ"ในฐานะหัวหน้าห้อง เธอมีหน้าที่รับผิดชอบในการเช็กชื่อและบันทึกการเข้าซ้อมจากการซ้อมมากกว่าสามสิบครั้ง โซเฟียโผล่หัวมาแค่สองครั้งเท่านั้นเอ็มม่าหันไปจ้องหน้าเธอ"เธอบอกว่าเธอโดนตัดชื่อออกเพราะไม่มีปัญญาจ่ายค่าชุด แต่ความจริงคือเธอแทบจะไม่เคยโผล่มาซ้อมเลยต่างหาก"โซเฟียรีบละล่ำละลักตอบทันที"บางครั้งฉันก็ลืมเซ็นชื่อเข้าซ้อมไงคะ"ครูผู้ฝึกสอนเต้นหยิบใบเช็กชื่อของตัวเองออกมาวางบ้าง"เธอไม่ได้ลืมหรอกค่ะ บันทึกของครูก็แสดงผลตรงกัน โซเฟียขาดซ้อมมาตั้งแต่แรก และการซ้อมรันคิวช่วงโค้งสุดท้ายเธอก็ไม่เคยมาเลยสักครั้ง ครูเคยเตือนเธอแล้วว่าถ้ายังขาดซ้อมเรื่อย ๆ แบบนี้ เธอจะถูกถอดชื่อออก"นักข่าวเปรียบเทียบบันทึกทั้งสองฉบับ"งั้นก็แปลว่าเธอถูกตัดชื่อเพราะเรื่องการเข้าซ้อม ไม่ใช่เพราะฐานะทางการเงินของครอบครัวใช่ไหมคะ""แน่นอนค่ะ ท่าเต้นทั้งหมดยังจำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ไม่มีทางที่จะขึ้นแสดงได้หรอกค่ะ"โซเฟียกัดริมฝีปากแน่น"แต่วันนั้นเธอก็พูดจาแบบนั้นกับฉันจริง ๆ นี่คะ"ในที่สุดเอเดรียนก็ยอมหันไปถามเธอ"เธ

วันที่ฉันกลับไปโรงเรียนเพื่อรับเอกสารจบการศึกษา ฉันบังเอิญเจอโซเฟียที่โถงทางเดินเธอยืนอยู่ข้างตู้ล็อกเกอร์ หน้าจอโทรศัพท์ยังคงเปิดค้างอยู่ที่คลิปบทสัมภาษณ์ครอบครัวแบล็กวูดในวิดีโอนั้น คุณนายแบล็กวูดโอบแขนรอบไหล่ฉัน ขณะที่นายแบล็กวูดนั่งอยู่ข้าง ๆ คอยตอบคำถามจากพิธีกรพวกเขาถามว่าตระกูลแบล็กวูดอบรมเลี้ยงดูอย่างไร ลูกสาวถึงได้คว้าอันดับหนึ่งของรุ่นและสอบติดวอร์ตันนายแบล็กวูดใช้เวลาพูดเรื่องการศึกษาอยู่ถึงสิบนาทีคุณนายแบล็กวูดยังส่งยิ้มหวานพลางเอ่ยขึ้นว่า"พวกเราอยากให้ลูกมีอิสระเต็มที่ในการทำสิ่งที่ต้องการเสมอค่ะ"ถ้าไม่ติดว่าฉันรู้อยู่แก่ใจว่าพวกไม่เคยแม้แต่จะชายตามองผลการเรียนของฉัน ฉันคงเผลอหลงเชื่อไปด้วยแล้วเหมือนกันตอนท้ายของการสัมภาษณ์ พวกเราสามคนถ่ายรูปร่วมกันที่หน้าโรงเรียนช่างดูเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติเหลือเกินโซเฟียจ้องมองฉันอยู่นาน"เธอทำอะไรลงไปกันแน่""ทำอะไรเหรอ""ทำไมจู่ ๆ พวกเขาถึงดีกับเธอขนาดนี้"เสียงของเธอเบาต่ำ แต่ไม่อาจซ่อนความโกรธแค้นเอาไว้ได้ในชาติแรก เธออยู่กับตระกูลแบล็กวูดมาหลายปี แต่ไม่เคยได้รับการยอมรับและเชิดหน้าชูตาออกสื่อแบบน

หลังจากออกจากโรงพยาบาล ฉันก็ไม่เคยเอ่ยปากถามถึงโซเฟียกับเอเดรียนอีกเลยตอนที่เอ็มม่ามารับฉัน มีเพียงเรื่องเดียวเท่านั้นที่เธอสนใจ"สัปดาห์หน้านัดคุยกับนักลงทุน เธอยังไหวอยู่ไหม"ฉันจ้องหน้าเธอตาค้าง"ถามเรื่องขาฉันก่อนไม่ได้รึไง""หมอบอกแล้วนี่ว่ากระดูกไม่ได้หัก พักแค่สองสัปดาห์ก็หาย""เธอนี่มันไร้หัวใจจริงๆ""ขอบใจที่ชม"ฉันหลุดหัวเราะออกมานี่แหละคือสิ่งที่ฉันต้องการอย่างแท้จริงไม่ใช่คนที่คอยมาบงการหรือตัดสินชีวิตแทนฉันไม่ใช่คนที่เอาแต่ให้คำมั่นสัญญาว่าจะคอยปกป้องแต่เป็นคนที่เข้าใจว่าฉันอยากจะมุ่งหน้าไปทางไหน และพร้อมจะก้าวเดินเคียงข้างไปด้วยกันบริษัทของเราเริ่มทำกำไรได้ในปีที่สามและพอย่างเข้าสู่ปีที่ห้า เราก็เตรียมพร้อมที่จะนำบริษัทเข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ตลอดช่วงเวลาหลายปีเหล่านั้น ฉันตัดขาดเรื่องเงินทองกับตระกูลแบล็กวูดอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาดฉันไม่ได้คิดจะชดใช้คืนทุกบาททุกสตางค์ที่พวกเขาเคยออกเป็นค่าเล่าเรียน เพราะพวกเขาเป็นพ่อแม่บุญธรรม และการส่งเสียเลี้ยงดูย่อมเป็นหน้าที่รับผิดชอบของพวกเขาแต่ทุกเงินลงทุนที่แบล็กวูดแคปปิตอลเคยลงไว้ในบริษัทเรา ทุกทรัพยา