ตอนที่ 1

ทันทีที่ผู้อำนวยการสถานสงเคราะห์แนะนำครอบครัวอุปถัมภ์ทั้งสองเสร็จสิ้น โซเฟียก็ไม่เปิดโอกาสให้ใครได้ทันตั้งตัวแม้แต่น้อย

เธอพุ่งตรงเข้าไปในอ้อมกอดของนางมิลเลอร์ทันที

"แม่คะ พาหนูกลับบ้านนะ หนูอยากเป็นลูกสาวของแม่ค่ะ"

นางมิลเลอร์ชะงักนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะกอดตอบด้วยความตื้นตันใจอย่างเห็นได้ชัด

นายมิลเลอร์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ส่งยิ้มให้

เขาทำงานเป็นภารโรงซ่อมบำรุงในโรงเรียน ส่วนภรรยาเป็นพนักงานทำความสะอาด ทั้งคู่แต่งกายมาอย่างประณีตที่สุดสำหรับโอกาสนี้ ทว่าร่องรอยของการทำงานหนักแรมปีก็ยังคงฟ้องผ่านรอยเปื่อยตรงข้อมือเสื้อและความหยาบกร้านของฝ่ามือ

ตรงข้ามห้องนั้น นายแบล็กวูดสวมสูทสั่งตัดราคาแพง ส่วนนางแบล็กวูดก็ดูไร้ที่ติตั้งแต่หัวจรดเท้า

ทายาทเพียงคนเดียวของพวกเขาอย่างเอเดรียน ยืนพิงอยู่ริมหน้าต่างด้วยท่าทีไม่แยแสเรื่องการรับเลี้ยงเด็กเลยแม้แต่น้อย

ในชาติแรก โซเฟียเลือกตระกูลแบล็กวูดอย่างไม่ลังเล

แต่คราวนี้ เธอกลับเกาะติดนางมิลเลอร์ราวกับว่าชีวิตธรรมดาซอมซ่อแบบนั้นคือทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอเฝ้าปรารถนามาตลอด

ผู้อำนวยการมองด้วยความประหลาดใจ

"โซเฟีย หนูแน่ใจแล้วเหรอจ๊ะ"

"แน่ใจค่ะ"

เธอตอบกลับทันควัน

จากนั้นเธอก็มองข้ามไหล่นางมิลเลอร์มาที่ฉัน

แววตาของเธอแทบไม่อาจซ่อนประกายแห่งชัยชนะเอาไว้ได้

ฉันรู้ดีว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

ถ้าเธอชิงเลือกครอบครัวมิลเลอร์ก่อน ฉันก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องไปกับตระกูลแบล็กวูด

แล้วก็เป็นไปตามคาด นางแบล็กวูดหันมาหาฉันในไม่ช้า

"แล้วหนูล่ะจ๊ะ"

ฉันสบตากับโซเฟีย

"หนูขอไปกับตระกูลแบล็กวูดค่ะ"

ในที่สุดเอเดรียนก็ยอมเหลือบสายตาขึ้นมอง

สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ฉันเพียงไม่กี่วินาที

ในแววตานั้นไม่มีความยินดีต้อนรับอยู่เลยแม้แต่นิดเดียว

ซึ่งฉันไม่สนใจหรอก

ในชาติแรก ฉันเคยเห็นยามที่เขาอ่อนโยนที่สุดมาแล้ว

และฉันก็ตายลงหลังจากหลงเชื่อไปว่าความอ่อนโยนนั้นคือความสุขที่แท้จริง

การที่คราวนี้เขาจะชอบหรือไม่ชอบฉัน จึงไม่มีความหมายอะไรอีกต่อไป

หลังจากจัดการเอกสารเสร็จสิ้น พวกเราทุกคนก็เดินออกจากสถานสงเคราะห์พร้อมกัน

โซเฟียคล้องแขนนางมิลเลอร์พลางทำตัวสนิทสนมราวกับผูกพันกันมานาน เธอเอ่ยถามนายมิลเลอร์เรื่องงานที่โรงเรียน และกระตือรือร้นที่จะบอกว่าเธอทำอาหารเป็น ทำความสะอาดบ้านได้ พร้อมจะช่วยแบ่งเบาทุกอย่างที่พวกเขาต้องการ

คู่สามีภรรยามิลเลอร์เอ็นดูเธอจนเห็นได้ชัด

นางมิลเลอร์ลูบผมเธอพลางพร่ำบอกไม่หยุดว่าเธอเป็นเด็กดีแค่ไหน

รอยยิ้มของโซเฟียยิ่งกว้างขึ้น

เธอคงคิดว่านี่คือทุกสิ่งที่ฉันเคยได้รับในชาติที่แล้ว

ครอบครัวที่ยากจนแต่อบอุ่นเปี่ยมด้วยความรัก

ช่วงเวลาหลายปีแห่งการตรากตรำทำงานหนัก

จากนั้นเอเดรียนก็สังเกตเห็นฉัน ตกหลุมรักฉัน และแต่งงานกับฉันในบั้นปลาย

สิ่งที่เธอไม่เคยล่วงรู้เลยก็คือ ชีวิตกับครอบครัวมิลเลอร์ไม่ได้อบอุ่นสวยงามเหมือนที่เธอวาดฝันไว้เลยแม้แต่น้อย

เมื่อใดก็ตามที่นายมิลเลอร์เมาหัวราน้ำ เขาจะรื้อค้นกระเป๋าเป้ของฉันเพื่อหาเศษเงิน

เช็คทุนการศึกษาทุกใบที่ฉันได้รับ ล้วนต้องแอบซ่อนไว้ให้มิดชิดก่อนจะเหยียบย่างเข้าบ้าน

ท่าทีของพวกเขานั้นเพิ่งจะเปลี่ยนไปก็ตอนที่เอเดรียนเริ่มตามจีบฉันเท่านั้น

ทันทีที่ตระหนักได้ว่าเขาอาจจะแต่งงานกับฉันจริง ๆ พวกเขาก็พลันกระตือรือร้นและใส่ใจใน "อนาคต" ของฉันขึ้นมาทันที

โซเฟียไม่เคยเห็นเบื้องหลังเหล่านั้นเลย

เธอเห็นเพียงภาพที่เอเดรียนขับรถหรูมาส่งฉันที่หน้าบ้าน

เห็นรอยยิ้มประจบประแจงของคู่สามีภรรยามิลเลอร์ขณะเอ่ยชวนเขาเข้ามารับประทานอาหารเย็นข้างใน

และท้ายที่สุด ก็เห็นแค่งานวิวาห์สุดอลังการ

เธอคิดว่าความยากจนข้นแค้นเป็นเพียงบทเริ่มต้นอันขรุขระของนิยายรักโรแมนติก

เป็นเพียงสิ่งที่เธอแค่อดทนฟันฝ่าไปให้ได้ จนกว่าจะมีเจ้าชายขี่ม้าขาวมาช่วยกอบกู้เธอออกไป

เมื่อพวกเราเดินมาถึงลานจอดรถ จู่ ๆ โซเฟียก็ปล่อยแขนนางมิลเลอร์แล้วเดินตรงรี่เข้ามาหาฉัน

เธอลดเสียงลงกระซิบ

"พี่สาว คราวนี้ฉันจะได้เป็นนางเอกแล้วนะ"

ว่าแล้วเธอก็หันหลังวิ่งกลับไปขึ้นรถบุโรทั่งของครอบครัวมิลเลอร์

คนขับรถของตระกูลแบล็กวูดเปิดประตูค้างไว้รอฉันอยู่แล้ว

เอเดรียนยืนอยู่อีกฟากของตัวรถ เขามองฉันด้วยสายตาเย็นชา

"ตระกูลแบล็กวูดส่งเสียเลี้ยงดูเธอได้" เขาเอ่ยขึ้น "แต่อย่าริอ่านสำคัญตัวผิดคิดว่านั่นจะทำให้เธอกลายเป็นคนของตระกูลแบล็กวูดจริงๆ"

เขาเคยเตือนโซเฟียด้วยประโยคเดียวกันนี้เป๊ะ ๆ ในชาติแรก

เอเดรียนเกลียดคนที่เข้าหาครอบครัวของเขาเพื่อหวังเงินทองหรือสถานะทางสังคมเข้ากระดูกดำ

ฉันก้าวขึ้นรถไปโดยไม่ตอบอะไรเขาสักคำ

เมื่อมองผ่านกระจกหน้าต่างออกไป ฉันเห็นโซเฟียกำลังหัวเราะอย่างมีความสุขร่วมกับสองสามีภรรยามิลเลอร์

เธอคิดว่าการที่ฉันถูกบีบให้ต้องเข้าตระกูลแบล็กวูด แปลว่าฉันได้รับช่วงต่อฝันร้ายที่เธอเคยเผชิญในชาติก่อน

ทว่าตั้งแต่แรกเริ่ม ฉันไม่เคยคิดจะฝากชีวิตหรือมองตระกูลแบล็กวูดเป็นบ้านอยู่แล้ว