Mag-log inหลังจากออกจากโรงพยาบาล ฉันก็ไม่เคยเอ่ยปากถามถึงโซเฟียกับเอเดรียนอีกเลยตอนที่เอ็มม่ามารับฉัน มีเพียงเรื่องเดียวเท่านั้นที่เธอสนใจ"สัปดาห์หน้านัดคุยกับนักลงทุน เธอยังไหวอยู่ไหม"ฉันจ้องหน้าเธอตาค้าง"ถามเรื่องขาฉันก่อนไม่ได้รึไง""หมอบอกแล้วนี่ว่ากระดูกไม่ได้หัก พักแค่สองสัปดาห์ก็หาย""เธอนี่มันไร้หัวใจจริงๆ""ขอบใจที่ชม"ฉันหลุดหัวเราะออกมานี่แหละคือสิ่งที่ฉันต้องการอย่างแท้จริงไม่ใช่คนที่คอยมาบงการหรือตัดสินชีวิตแทนฉันไม่ใช่คนที่เอาแต่ให้คำมั่นสัญญาว่าจะคอยปกป้องแต่เป็นคนที่เข้าใจว่าฉันอยากจะมุ่งหน้าไปทางไหน และพร้อมจะก้าวเดินเคียงข้างไปด้วยกันบริษัทของเราเริ่มทำกำไรได้ในปีที่สามและพอย่างเข้าสู่ปีที่ห้า เราก็เตรียมพร้อมที่จะนำบริษัทเข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ตลอดช่วงเวลาหลายปีเหล่านั้น ฉันตัดขาดเรื่องเงินทองกับตระกูลแบล็กวูดอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาดฉันไม่ได้คิดจะชดใช้คืนทุกบาททุกสตางค์ที่พวกเขาเคยออกเป็นค่าเล่าเรียน เพราะพวกเขาเป็นพ่อแม่บุญธรรม และการส่งเสียเลี้ยงดูย่อมเป็นหน้าที่รับผิดชอบของพวกเขาแต่ทุกเงินลงทุนที่แบล็กวูดแคปปิตอลเคยลงไว้ในบริษัทเรา ทุกทรัพยา
หลังจากเหตุการณ์นั้น เอเดรียนก็สงบเสงี่ยมลงจริงๆไม่ใช่เพราะจู่ ๆ เขากลับใจกลายเป็นคนดีขึ้นมาหรอกแต่เป็นเพราะการสอบสวนเรื่องการกลั่นแกล้งของทางโรงเรียนยังคงดำเนินต่อไปอย่างต่อเนื่องพวกเด็กผู้ชายที่เคยเดินตามก้นเขาทุกฝีก้าวเริ่มตีตัวออกห่าง และเป็นครั้งแรกที่นายแบล็กวูดเอ่ยปากเตือนเอเดรียนอย่างเด็ดขาดจริงจังหากเขาก่อเรื่องอื้อฉาวจนทำให้ชื่อเสียงตระกูลแบล็กวูดต้องมัวหมองอีก บัตรเครดิตทั้งหมดจะถูกระงับ และแผนการไปเรียนต่อต่างประเทศจะถูกยกเลิกทันทีในขณะเดียวกัน ชีวิตของโซเฟียก็มีแต่จะดิ่งลงเหวภาพลักษณ์ที่เธออุตส่าห์ตรากตรำสร้างขึ้นมาเริ่มมีรอยแตกร้าวเธอพร่ำบอกเอเดรียนมาตลอดว่าเธอไม่ต้องการพึ่งพาใคร ไม่ว่าชีวิตจะยากลำบากแค่ไหน เธอก็กัดฟันสู้รับมือได้ด้วยตัวเองทว่าพอผลการเรียนจบประกาศออกมา เธอกลับไม่ได้รับทุนการศึกษาใด ๆ และไม่มีจดหมายตอบรับจากมหาวิทยาลัยที่เธออยากเข้าเลยสักแห่งเดียวคาบติวพิเศษที่เธอโดด การแข่งขันวิชาการที่เธอเมินเฉย หนังสือแนะนำจากอาจารย์ที่เธอโยนทิ้งขว้าง—บัดนี้ ไม่มีสิ่งใดสามารถกอบกู้กลับคืนมาได้อีกแล้วเป็นครั้งแรกที่เธอเริ่มตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก
วันที่ฉันกลับไปโรงเรียนเพื่อรับเอกสารจบการศึกษา ฉันบังเอิญเจอโซเฟียที่โถงทางเดินเธอยืนอยู่ข้างตู้ล็อกเกอร์ หน้าจอโทรศัพท์ยังคงเปิดค้างอยู่ที่คลิปบทสัมภาษณ์ครอบครัวแบล็กวูดในวิดีโอนั้น คุณนายแบล็กวูดโอบแขนรอบไหล่ฉัน ขณะที่นายแบล็กวูดนั่งอยู่ข้าง ๆ คอยตอบคำถามจากพิธีกรพวกเขาถามว่าตระกูลแบล็กวูดอบรมเลี้ยงดูอย่างไร ลูกสาวถึงได้คว้าอันดับหนึ่งของรุ่นและสอบติดวอร์ตันนายแบล็กวูดใช้เวลาพูดเรื่องการศึกษาอยู่ถึงสิบนาทีคุณนายแบล็กวูดยังส่งยิ้มหวานพลางเอ่ยขึ้นว่า"พวกเราอยากให้ลูกมีอิสระเต็มที่ในการทำสิ่งที่ต้องการเสมอค่ะ"ถ้าไม่ติดว่าฉันรู้อยู่แก่ใจว่าพวกไม่เคยแม้แต่จะชายตามองผลการเรียนของฉัน ฉันคงเผลอหลงเชื่อไปด้วยแล้วเหมือนกันตอนท้ายของการสัมภาษณ์ พวกเราสามคนถ่ายรูปร่วมกันที่หน้าโรงเรียนช่างดูเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติเหลือเกินโซเฟียจ้องมองฉันอยู่นาน"เธอทำอะไรลงไปกันแน่""ทำอะไรเหรอ""ทำไมจู่ ๆ พวกเขาถึงดีกับเธอขนาดนี้"เสียงของเธอเบาต่ำ แต่ไม่อาจซ่อนความโกรธแค้นเอาไว้ได้ในชาติแรก เธออยู่กับตระกูลแบล็กวูดมาหลายปี แต่ไม่เคยได้รับการยอมรับและเชิดหน้าชูตาออกสื่อแบบน
ฉันเป็นคนออกเงินค่าชุดการแสดงให้กับทุกคนในทีมเต้นรวมไปถึงชุดของโซเฟียด้วยเอ็มม่าเลื่อนเอกสารรายการสั่งซื้อไปตรงหน้านักข่าว"หนูเองก็ไม่มีปัญญาจ่ายค่าชุดเหมือนกันค่ะ ตอนแรกกะว่าจะถอนตัวออกแล้วด้วย แต่พอเธอรู้เรื่อง เธอก็จ่ายเงินค่าชุดให้คนทั้งทีมเลย เธอไม่เคยเอ่ยปากถามสักคำด้วยซ้ำว่าใครมีหรือไม่มีเงินจ่าย"นักข่าวตรวจดูเอกสารหลักฐาน ก่อนจะตวัดสายตากลับไปมองโซเฟีย"ถ้าอย่างนั้น นอกจากเธอจะไม่ได้ตัดชื่อเธอออกเพราะไม่มีเงินจ่ายค่าชุดแล้ว เธอยังเป็นคนออกเงินค่าชุดให้เธอไปแล้วด้วยใช่ไหมจ๊ะ"โซเฟียรีบโพล่งแก้ตัวทันควัน"ต่อหน้าคนอื่นเธอก็ไม่กล้ารังแกใครหรอกค่ะ! เธอกะจะเล่นงานหนูคนเดียวเพราะเรามาจากบ้านเด็กกำพร้าเดียวกันต่างหาก!""แต่เธอโดนถอดชื่อเพราะขาดซ้อมซ้ำแล้วซ้ำเล่าต่างหาก" เอ็มม่าพูดแทรกขึ้น "ทั้งอาจารย์ ทั้งบันทึกการเช็กชื่อ และคลิปวิดีโอนั่นก็เป็นหลักฐานมัดตัวชัดเจนอยู่แล้ว"โซเฟียถึงกับพูดไม่ออก อับจนหนทางจะเถียงในที่สุดเอเดรียนก็เอ่ยถามขึ้นมา"ทำไมเธอไม่บอกเรื่องพวกนี้ให้ฉันรู้ตั้งแต่แรกล่ะ""ฉัน... ฉันแค่คิดว่าถ้าเธอไม่ได้จงใจแกล้งฉันจริง ๆ เธอก็น่าจะให้โอกาสฉันอีกส
เอ็มม่าวางเอกสารลงบนโต๊ะ"นี่คือบันทึกการเข้าซ้อมของทีมเต้นตลอดสองเดือนที่ผ่านมาค่ะ"ในฐานะหัวหน้าห้อง เธอมีหน้าที่รับผิดชอบในการเช็กชื่อและบันทึกการเข้าซ้อมจากการซ้อมมากกว่าสามสิบครั้ง โซเฟียโผล่หัวมาแค่สองครั้งเท่านั้นเอ็มม่าหันไปจ้องหน้าเธอ"เธอบอกว่าเธอโดนตัดชื่อออกเพราะไม่มีปัญญาจ่ายค่าชุด แต่ความจริงคือเธอแทบจะไม่เคยโผล่มาซ้อมเลยต่างหาก"โซเฟียรีบละล่ำละลักตอบทันที"บางครั้งฉันก็ลืมเซ็นชื่อเข้าซ้อมไงคะ"ครูผู้ฝึกสอนเต้นหยิบใบเช็กชื่อของตัวเองออกมาวางบ้าง"เธอไม่ได้ลืมหรอกค่ะ บันทึกของครูก็แสดงผลตรงกัน โซเฟียขาดซ้อมมาตั้งแต่แรก และการซ้อมรันคิวช่วงโค้งสุดท้ายเธอก็ไม่เคยมาเลยสักครั้ง ครูเคยเตือนเธอแล้วว่าถ้ายังขาดซ้อมเรื่อย ๆ แบบนี้ เธอจะถูกถอดชื่อออก"นักข่าวเปรียบเทียบบันทึกทั้งสองฉบับ"งั้นก็แปลว่าเธอถูกตัดชื่อเพราะเรื่องการเข้าซ้อม ไม่ใช่เพราะฐานะทางการเงินของครอบครัวใช่ไหมคะ""แน่นอนค่ะ ท่าเต้นทั้งหมดยังจำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ไม่มีทางที่จะขึ้นแสดงได้หรอกค่ะ"โซเฟียกัดริมฝีปากแน่น"แต่วันนั้นเธอก็พูดจาแบบนั้นกับฉันจริง ๆ นี่คะ"ในที่สุดเอเดรียนก็ยอมหันไปถามเธอ"เธ
ตลอดช่วงหลายสัปดาห์ต่อมา เอเดรียนไม่เคยหยุดตามราวีฉันเลยข้าวกลางวันของฉันถูกโยนทิ้งถังขยะ ซากแมงมุมตายโผล่มาอยู่ในล็อกเกอร์ มีคนเอาบุหรี่มาจี้ชุดกระโปรงตัวใหม่ของฉันจนเป็นรูพรุนมีอยู่ครั้งหนึ่ง ฉันเงยหน้าขึ้นไปเห็นเอเดรียนยืนพิงผนังอยู่สุดปลายทางเดินเขาขยับปากพูดแบบไม่ออกเสียงสองคำส่งมาให้"สมน้ำหน้า"เขาคงกำลังรอให้ฉันร้องไห้ออกมาล่ะสิหรือไม่ก็วิ่งแจ้นกลับบ้านไปฟ้องคุณและคุณนายแบล็กวูดทว่าฉันไม่ทำทั้งสองอย่างอะไรที่พังไปแล้วฉันก็แค่โยนทิ้งลงถัง แล้วเดินกลับเข้าห้องเรียนตามปกติท่าทีนิ่งเฉยแบบนั้นกลับยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดหนักเข้าไปอีก"เธอคิดจะเสแสร้งแกล้งทำไปถึงเมื่อไหร่""เสแสร้งอะไรเหรอ"เขาไม่ตอบเอเดรียนเติบโตมาท่ามกลางคนที่หวังจะกอบโกยผลประโยชน์จากตระกูลแบล็กวูด ดังนั้นจึงไม่มีสิ่งใดที่เขาจะขยะแขยงไปมากกว่าคนที่พยายามเข้าหาครอบครัวของเขาเพื่อหวังเงินทองหรือยกระดับฐานะในชาติแรก เหตุผลข้อหนึ่งที่ทำให้เขาชอบฉันก็เพราะฉันไม่เคยเอ่ยปากขออะไรจากเขาเลยสักอย่างซึ่งโซเฟียเองก็จำจุดนี้ได้ขึ้นใจเหมือนกันหลังจากได้รับโอกาสในชีวิตที่สอง ฉันถึงได้ตระหนักว่าสิ่งที่มีค่าท







