ตอนที่ 2

โซเฟียคิดไม่ผิดเลย

ความเกลียดชังที่เอเดรียนมีต่อฉันเริ่มต้นขึ้นเร็วกว่าในชาติแรกเสียอีก

วันที่สามในโรงเรียนใหม่ เด็กผู้ชายกลุ่มหนึ่งมาดักต้อนฉันไว้ในห้องน้ำหญิง คนหนึ่งกระชากผมฉันแล้วกดหน้าลงไปในอ่างที่มีน้ำเย็นเฉียบขังอยู่ ขณะที่คนอื่น ๆ หัวเราะเยาะและส่งเสียงเชียร์สะใจ

กว่าพวกมันจะยอมกระชากหัวฉันขึ้นมา หน้าอกของฉันก็เจ็บแปลบไปหมดจากการต้องกลั้นหายใจแทบขาดใจ

ฉันเกาะขอบอ่างล้างหน้าแน่นพลางไอสำลัก น้ำเปียกโชกหยดจากเส้นผมและไหลลงมาตามใบหน้า

เอเดรียนยืนอยู่ตรงหน้า มองลงมาที่ฉันอย่างเย็นชา

"อยากเข้ามาอยู่ในตระกูลแบล็กวูดตัวสั่นไม่ใช่เหรอ ตอนนี้ก็ได้เข้ามาสมใจแล้วนี่ มีความสุขดีไหมล่ะ"

ในชาติแรก เขาเคยบอกฉันว่าไม่มีอะไรที่เขารังเกียจไปมากกว่าพวกเด็กบ้านรวยที่เอาชื่อเสียงวงศ์ตระกูลมารังแกคนอื่น

ทว่าตอนนี้ ตัวเขาเองกลับมายืนดูเฉย ๆ ปล่อยให้หน้าของฉันถูกกดลงในอ่างล้างหน้า

ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือ ในชาติก่อนเขาตัดสินใจว่าฉันมีค่าพอที่จะปกป้อง

ส่วนชาตินี้ เขาปักใจเชื่อไปแล้วว่าฉันเป็นผู้หญิงหน้าเงินที่หาทางแทรกตัวเข้ามาเกาะครอบครัวของเขา

ทันใดนั้น สายตาของเขาก็เบนข้ามตัวฉันไปมองด้านหลัง

โซเฟียกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นทางเดิน ในมือถือผ้าขี้ริ้วเช็ดพื้นอยู่

ใครคนหนึ่งแถวนั้นพูดอธิบายขึ้นมา "แม่บุญธรรมของเธอรับผิดชอบทำความสะอาดชั้นนี้ ได้ยินว่าโซเฟียอยู่ช่วยแม่หลังเลิกเรียนทุกวันเลยนะ"

เอเดรียนขมวดคิ้วมุ่น

"เธอต้องทำอะไรแบบนี้ด้วยเหรอ"

โซเฟียเงยหน้าขึ้นทำทีเหมือนเพิ่งสังเกตเห็นพวกเรา ก่อนจะลุกขึ้นยืน

มือของเธอแดงก่ำจากน้ำเย็นจัด แต่น้ำเสียงที่ตอบกลับยังคงสงบนิ่ง

"แม่ฉันรับผิดชอบชั้นนี้ค่ะ ถ้าทำความสะอาดไม่เรียบร้อย พวกเขาจะหักค่าจ้างแม่"

เอเดรียนเหลือบมองมือคู่นั้นของเธอ

"ยอมให้ตัวเองหนาวทรมานขนาดนี้เพื่อเงินแค่นิดเดียวเนี่ยนะ"

"สำหรับคุณมันอาจจะดูเล็กน้อย" เธอเอ่ย "แต่สำหรับครอบครัวของฉัน นั่นคือค่าครองชีพตั้งหลายวันนะคะ"

ฉันแทบจะหลุดหัวเราะออกมา

เอเดรียนเกลียดคนที่มองว่าเงินของตระกูลแบล็กวูดเป็นสิ่งที่มีสิทธิ์ได้ไปอย่างง่ายดาย

ยิ่งโซเฟียปฏิเสธเขามากเท่าไร เขาก็ยิ่งอยากหยิบยื่นให้เธอมากขึ้นเท่านั้น

ฉันเคยพูดประโยคที่แทบจะเหมือนกันนี้มาแล้วในชาติแรก

ตรงโถงทางเดินแห่งนี้นี่เอง

ในตอนนั้น ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเอเดรียนอยู่แถวนั้น

และยิ่งไม่รู้เลยว่า นั่นคือจังหวะแรกที่เขาเริ่มหันมาสนใจฉัน

แต่โซเฟียรู้

เธอจำได้ว่าฉันเคยทำงานตรงไหน

เธอจำได้ว่าความรู้สึกที่เอเดรียนมีต่อฉันเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่เมื่อไร

ครั้งนี้เธอจึงเลือกสถานที่เดิมและท่องคำพูดเดิมซ้ำรอยทุกประการ

เธอเชื่อฝังหัวว่า หากเธอแสดงละครตามรอยชีวิตของฉันได้แนบเนียนพอ เธอจะได้จุดจบที่สวยงามแบบเดียวกัน

และเอเดรียนก็ติดกับเข้าเต็มเปา

เขาหยิบผ้าขี้ริ้วออกจากมือเธอ แล้วเอาเสื้อโค้ตของตัวเองคลุมลงบนไหล่ของเธอ

"เธอจะกลับบ้านยังไง"

"ปั่นจักรยานค่ะ"

"อากาศแบบนี้น่ะนะ ฉันจะให้คนขับรถไปส่ง"

คราวนี้ โซเฟียไม่ได้ปฏิเสธ

ขณะเดินผ่านฉัน เธอช้อนสายตาขึ้นแล้วส่งยิ้มบาง ๆ เย้ยหยันในจังหวะที่ไม่มีใครมองเห็น

รอยยิ้มนั้นบอกทุกสิ่งทุกอย่างชัดเจน

เธอคิดว่าตัวเองทำสำเร็จแล้ว

เอเดรียนกำลังเริ่มชอบเธอเหมือนที่เคยชอบฉันในชาติก่อน

ฉันทำเป็นมองไม่เห็น

หลังจากพวกนั้นพากันออกไป ฉันจึงค่อย ๆ ยันตัวขึ้นตรงข้างอ่างล้างหน้า

ผ้าขนหนูสะอาดผืนหนึ่งยื่นเข้ามาตรงหน้าฉัน

"นี่"

ฉันเงยหน้าขึ้นมอง

เธอคือหัวหน้าห้องของเรา เอ็มม่า คาร์เตอร์

เธอเป็นเด็กเรียนดี พูดน้อย และมักสวมเสื้อแขนยาวตลอดเวลาไม่ว่าอากาศจะอบอ้าวแค่ไหน

ในชาติแรก เธอก็เคยยื่นผ้าขนหนูให้ฉันแบบนี้หลังจากที่ฉันโดนรังแกเหมือนกัน

ตอนนั้นเราไม่ได้สนิทกันเลย

หลังจากนั้นเราแทบไม่ได้คุยกันอีก

และต่อมา เธอก็กระโดดลงมาจากดาดฟ้าของโรงเรียน

เรื่องของเธอถูกพวกนักเรียนซุบซิบนินทากันไปหลายวัน

บางคนว่าพ่อของเธอติดเหล้าและผีพนันเข้าสิง

บางคนก็บอกว่าแขนขวาของเธอถูกหักไปตั้งแต่ก่อนที่เธอจะตายเสียอีก

ในตอนนั้น สิ่งเดียวที่ฉันรู้สึกคือความเวทนาสงสาร

คราวนี้เมื่อได้พบเธออีกครั้ง ฉันไม่อยากยืนดูเฉย ๆ แล้วปล่อยให้โศกนาฏกรรมเดิมเกิดขึ้นซ้ำรอย

"ขอบใจนะ"

ฉันรับผ้าขนหนูมา

เอ็มม่าพยักหน้ารับแล้วหันหลังเตรียมจะเดินออกไป แต่ฉันเรียกเธอไว้ก่อน

"เดี๋ยวก่อน โรงอาหารไปทางไหนเหรอ"

เธอหันกลับมามองฉันด้วยแววตาประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด

"ฉันเพิ่งย้ายมาใหม่ ยังไม่ค่อยรู้ทางน่ะ" ฉันเช็ดน้ำออกจากผม "แถมตอนนี้หิวจนตาลายไปหมดแล้วด้วย"

เธอเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับมา

"ตามมาสิ"

ที่โรงอาหาร ฉันจงใจสั่งอาหารเย็นมาสองชุด

ตอนแรกเอ็มม่าปฏิเสธ ฉันเลยบอกเธอว่าสั่งมาเยอะเกินไปและยังไงก็กินไม่หมดจนต้องทิ้งอยู่ดี

เธอจ้องมองฉันอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะยอมนั่งลงในที่สุด

ระหว่างที่กินข้าว แขนเสื้อของเธอร่นขึ้นเล็กน้อย

มีรอยฟกช้ำสีเหลืองจาง ๆ ปรากฏอยู่รอบข้อมือของเธอ

ฉันไม่ได้เอ่ยปากถามเรื่องนั้น

ฉันรอจนกระทั่งเธอกินข้าวเกือบเสร็จแล้วจึงค่อยเปิดปากพูด

"เธอเก่งเลขใช่ไหม ช่วยติวให้ฉันหน่อยสิ ฉันจะจ่ายค่าจ้างให้"

เธอเงยหน้าขึ้นมองฉัน

"เธอต้องให้ติวด้วยเหรอ"

ฉันพยักหน้า

เอ็มม่านิ่งเงียบไปพักใหญ่

เธอคงเข้าใจดีว่าฉันกำลังพยายามจะทำอะไร

แต่ท้ายที่สุด เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธ

ฉันรู้ว่าคนอย่างเธอไม่มีวันยอมรับเงินบริจาคหรือความสงสาร

ดังนั้นฉันจึงต้องหาวิธีที่เธอสามารถรับเงินไปได้โดยไม่ต้องรู้สึกเป็นหนี้บุญคุณใคร

อย่างน้อยในชาตินี้ ฉันก็อยากให้เธอพอมีเงินเก็บของตัวเองบ้าง

เผื่อว่าสิ่งนี้จะช่วยให้เธอมีทางเลือกเพิ่มขึ้นมาอีกสักทางยามคับขัน

เย็นวันนั้น คฤหาสน์แบล็กวูดเงียบสงบเมื่อฉันกลับถึงบ้าน

นายแบล็กวูดยังไม่กลับจากที่ทำงาน

ส่วนนางแบล็กวูดมีนัดไปงานเลี้ยงอาหารค่ำ

เอเดรียนเองก็ยังไม่กลับบ้านเหมือนกัน

ฉันรู้ดีว่าเขาอยู่ที่ไหน

ในชาติแรก วันนี้นี่เองคือวันที่เขาขับรถไปส่งฉันที่บ้านของครอบครัวมิลเลอร์เป็นครั้งแรก

พ่อแม่บุญธรรมของฉันรีบกุลีกุจอชวนเขาให้อยู่กินข้าวเย็นด้วยกัน

โต๊ะอาหารตัวเล็ก กับข้าวธรรมดา ๆ ทว่าทุกคนกลับนั่งล้อมวงคุยเล่นและหัวเราะอย่างมีความสุข

สำหรับเอเดรียนที่เติบโตมาในคฤหาสน์แบล็กวูดอันเหินห่าง บรรยากาศแบบนั้นมันช่างแปลกใหม่เหลือเกิน

หลังจากนั้น เขาเคยบอกฉันอยู่บ่อย ๆ ว่า "บ้านเธออาจจะไม่มีเงิน แต่ก็ให้ความรู้สึกอบอุ่นเหมือนครอบครัวจริงๆ"

แน่นอนว่าโซเฟียก็จำประโยคนั้นได้แม่นเหมือนกัน

ดังนั้นคราวนี้ เธอจึงไม่รอช้าที่จะพาเอเดรียนกลับไปที่บ้านของเธอทันที

สิ่งที่เธอไม่เคยล่วงรู้เลยก็คือ ความอบอุ่นของครอบครัวมิลเลอร์นั้นมีเงื่อนไขผูกมัดอยู่เสมอ

ในชาติแรก พอฉันอายุครบสิบแปดปี ฉันบอกพวกเขาไปตรง ๆ ว่าฉันไม่อยากแต่งงานกับเอเดรียน

คืนนั้นเอง นางมิลเลอร์ขังฉันไว้ในห้องทันที

นายมิลเลอร์ยึดโทรศัพท์ของฉันไป

และพอฉันพยายามจะหนีออกจากบ้าน เขาก็กระชากตัวฉันกลับมาจากบันได

วินาทีนั้นแหละที่ฉันเข้าใจกระจ่างแจ้ง

พวกเขาไม่ได้ชอบเอเดรียนเพราะเขาดีกับฉัน

พวกเขาชอบเพราะเขา "รวย" ต่างหาก

หน้าจอโทรศัพท์ของฉันสว่างวาบขึ้น

โซเฟียส่งรูปถ่ายรูปหนึ่งมาให้

ในรูปนั้น เอเดรียนนั่งอยู่ข้างเธอตรงโต๊ะอาหารแคบ ๆ ของครอบครัวมิลเลอร์

สองสามีภรรยามิลเลอร์กำลังส่งยิ้มให้อย่างอบอุ่น

เสื้อโค้ตของเอเดรียนยังคงคลุมอยู่บนไหล่ของโซเฟีย และเธอก็ดูมีความสุขจนล้นปรี่

มีเพียงแคปชันสั้น ๆ ส่งมาคู่กัน

นี่แหละคือความรู้สึกของครอบครัวที่แท้จริง

ฉันจ้องมองภาพนั้นอยู่สองสามวินาทีก่อนจะกดปิดหน้าจอไป

เธอคิดว่าตัวเองตัดสินใจเลือกทางที่ถูกต้องที่สุดแล้ว

ทว่าสิ่งที่เธอทำลงไปจริง ๆ ก็แค่เดินก้าวขาเข้าไปในครอบครัวที่เธอไม่เคยรู้จักธาตุแท้ของพวกเขาเลยสักนิด