ตอนที่ 3

ตลอดช่วงหลายสัปดาห์ต่อมา เอเดรียนไม่เคยหยุดตามราวีฉันเลย

ข้าวกลางวันของฉันถูกโยนทิ้งถังขยะ ซากแมงมุมตายโผล่มาอยู่ในล็อกเกอร์ มีคนเอาบุหรี่มาจี้ชุดกระโปรงตัวใหม่ของฉันจนเป็นรูพรุน

มีอยู่ครั้งหนึ่ง ฉันเงยหน้าขึ้นไปเห็นเอเดรียนยืนพิงผนังอยู่สุดปลายทางเดิน

เขาขยับปากพูดแบบไม่ออกเสียงสองคำส่งมาให้

"สมน้ำหน้า"

เขาคงกำลังรอให้ฉันร้องไห้ออกมาล่ะสิ

หรือไม่ก็วิ่งแจ้นกลับบ้านไปฟ้องคุณและคุณนายแบล็กวูด

ทว่าฉันไม่ทำทั้งสองอย่าง

อะไรที่พังไปแล้วฉันก็แค่โยนทิ้งลงถัง แล้วเดินกลับเข้าห้องเรียนตามปกติ

ท่าทีนิ่งเฉยแบบนั้นกลับยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดหนักเข้าไปอีก

"เธอคิดจะเสแสร้งแกล้งทำไปถึงเมื่อไหร่"

"เสแสร้งอะไรเหรอ"

เขาไม่ตอบ

เอเดรียนเติบโตมาท่ามกลางคนที่หวังจะกอบโกยผลประโยชน์จากตระกูลแบล็กวูด ดังนั้นจึงไม่มีสิ่งใดที่เขาจะขยะแขยงไปมากกว่าคนที่พยายามเข้าหาครอบครัวของเขาเพื่อหวังเงินทองหรือยกระดับฐานะ

ในชาติแรก เหตุผลข้อหนึ่งที่ทำให้เขาชอบฉันก็เพราะฉันไม่เคยเอ่ยปากขออะไรจากเขาเลยสักอย่าง

ซึ่งโซเฟียเองก็จำจุดนี้ได้ขึ้นใจเหมือนกัน

หลังจากได้รับโอกาสในชีวิตที่สอง ฉันถึงได้ตระหนักว่าสิ่งที่มีค่าที่สุดที่ตระกูลแบล็กวูดมอบให้ฉันได้ ไม่ใช่เสื้อผ้าแบรนด์เนม เครื่องประดับหรูหรา หรือรถยนต์ราคาแพง

แต่มันคือ "เวลา" ต่างหาก

ในชาติก่อน ทุกช่วงบ่ายฉันต้องคอยช่วยนางมิลเลอร์ทำงาน พอกลับถึงบ้านก็ต้องคอยหวาดผวาว่านายมิลเลอร์จะมารื้อค้นกระเป๋าเป้เพื่อขโมยเงิน

ทว่าในชาตินี้ ฉันไม่ต้องออกไปทำงานงกๆ

ไม่ต้องมานั่งพะวงว่ามื้อต่อไปจะมีข้าวกินหรือเปล่า

ตระกูลแบล็กวูดรับฉันมาเลี้ยงเพียงเพราะการมีลูกสาวบุญธรรมเป็นเด็กกำพร้ามันช่วยเสริมภาพลักษณ์ที่ดีให้แก่วงศ์ตระกูล

ซึ่งฉันเองก็ไม่เคยคิดจะมองพวกเขาเป็นครอบครัวแท้ ๆ อยู่แล้วเช่นกัน

ในเมื่อพวกเขาพร้อมจะมอบการศึกษาที่ดีที่สุดและเวลาว่างทั้งหมดที่ฉันต้องการ ฉันก็จะฉวยใช้ประโยชน์จากทั้งสองสิ่งนี้ให้เต็มที่

เมื่อถึงวันที่ฉันเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ฉันตั้งใจว่าจะยืนหยัดเป็นคนที่ไม่มีใครหน้าไหนสามารถบงการได้อีกต่อไป

โซเฟียกลับทำตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง

เธอยังคงใส่เสื้อผ้าเก่า ๆ ซอมซ่อ และอยู่ช่วยนางมิลเลอร์ทำความสะอาดหลังเลิกเรียน ทุกครั้งที่เอเดรียนอยู่แถวนั้น เธอจะจงใจทำให้เขาได้ยินว่าเธอเหนื่อยสายตัวแทบขาดเพียงใด และเธอเป็นคนที่ไม่เคยปริปากบ่นอย่างไรบ้าง

แต่พอถึงคราวที่ต้องลงแรงพยายามด้วยตัวเองจริง ๆ เธอกลับไม่ใส่ใจ

เธอโดดคาบติวพิเศษ

ผลการเรียนของเธอตกต่ำลงฮวบฮาบ จนโควตาตัวแทนเข้าแข่งขันที่อาจารย์เคยเสนอชื่อให้ตกไปเป็นของคนอื่น

เธอมองว่าเรื่องพวกนั้นเป็นสิ่งที่ค่อยมาชดเชยทีหลังก็ได้

เพราะสำหรับเธอแล้ว ขอเพียงแค่เอเดรียนหลงรักเธอ เรื่องอื่นก็ไม่มีอะไรสลักสำคัญอีกต่อไป

เธอเฝ้ารอใครสักคนมาช่วยกอบกู้เธอ

แต่ฉันต้องการทำให้มั่นใจว่า ตนเองจะไม่มีวันต้องพึ่งพาให้ใครหน้าไหนมาช่วยชีวิตอีก

และนั่นคือความแตกต่างระหว่างเราสองคน

เมื่อทางโรงเรียนเริ่มเตรียมงานแสดงศิลปะและวัฒนธรรมประจำปี ฉันได้รับหน้าที่เป็นผู้ดูแลการซ้อมของทีมเต้น

โซเฟียก็ลงชื่อเข้าร่วมด้วยเช่นกัน

ทว่าจากการนัดซ้อมมากกว่าสามสิบครั้ง เธอโผล่หัวมาซ้อมแค่นับครั้งได้

จนกระทั่งถึงวันซ้อมใหญ่ เธอก็ยังจำแม้กระทั่งการแปรแถวพื้นฐานไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

ครูผู้ฝึกสอนเต้นจึงบอกให้ฉันสรุปรายชื่อผู้แสดงขั้นสุดท้าย

ฉันขีดฆ่าชื่อของโซเฟียทิ้งทันที

เด็กสาวอีกหลายคนในทีมจำเป็นต้องพึ่งพาการแสดงครั้งนี้เพื่อยื่นขอทุนการศึกษาด้านศิลปะ

ฉันไม่มีทางยอมให้การขาดซ้อมแบบไม่รับผิดชอบของโซเฟียมาทำลายอนาคตของคนอื่นเด็ดขาด

บ่ายวันรุ่งขึ้น ขณะเดินผ่านห้องซ้อม ฉันเห็นโซเฟียนั่งร้องไห้น้ำตานองหน้าอยู่ด้านนอก

เอเดรียนยืนอยู่ตรงหน้าเธอ

"เกิดอะไรขึ้น"

"ฉันถูกตัดชื่อออกจากการแสดงค่ะ"

"ใครตัดชื่อเธอ"

โซเฟียนิ่งเงียบไม่ยอมตอบ

แต่เอเดรียนก็เดาออกได้ทันที

"ยัยนั่นใช่ไหม"

เธอกัดริมฝีปากแน่น

"อย่าไปว่าเธอเลยนะคะ เธออาจจะมีเหตุผลของเธอก็ได้"

แล้วเธอก็หลุบสายตาลงต่ำ

"ฉันไม่อยากให้เธอต้องถูกลงโทษเพราะฉันเลยค่ะ"

ยิ่งเธอทำเป็นออกโรงปกป้องฉันมากเท่าไร เอเดรียนก็ยิ่งเดือดดาลมากขึ้นเท่านั้น

ในชาติแรก ผู้หญิงประเภทนี้นี่แหละที่มักจะสั่นคลอนหัวใจของเขาได้มากที่สุดเสมอ

เด็กสาวผู้น่าสงสารที่แม้ตัวเองจะเจ็บปวด แต่ก็ยังนึกถึงจิตใจของคนอื่นก่อนเสมอ

โซเฟียอึกอักอยู่นานสองนานก่อนจะยอมเอ่ยปาก

"เธอบอกว่า... ฉันไม่มีปัญญาจ่ายค่าชุดค่ะ"

สีหน้าของเอเดรียนพลันบึ้งตึงเคร่งเครียด

โซเฟียแสร้งพูดต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"เธอบอกว่าแม่ของฉันเป็นแค่พนักงานทำความสะอาด ส่วนพ่อก็เป็นแค่ภารโรง คนอย่างฉันไม่มีหน้าจะมายืนอยู่บนเวทีเดียวกันกับเธอหรอก"

ชั่วขณะหนึ่ง ฉันถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก

ฉันไม่เคยพูดเรื่องพรรค์นั้นเลยสักคำ

แต่เอเดรียนไม่คิดแม้แต่จะหันมาถามความจริงจากปากฉัน

"ค่าชุดมันเท่าไหร่กัน"

โซเฟียรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน

"อย่าเลยค่ะ ฉันไม่อยากกลายเป็นคนที่คอยเกาะคุณ พึ่งพาคุณไปซะทุกเรื่อง เพียงเพราะว่าเรารู้จักกันหรอกนะคะ"

ฉันเองก็เคยพูดคำพูดพวกนั้นมาแล้วเหมือนกัน

ในชาติที่แล้ว

แววตาและสีหน้าของเอเดรียนอ่อนโยนลงอย่างสิ้นเชิง

"ฉันจะออกค่าชุดให้เอง"

ก่อนที่น้ำเสียงของเขาจะแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเฉียบ

"ส่วนยัยนั่น... ฉันจะจัดการเอง"

โซเฟียนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสร้งเอ่ยเสริมขึ้นมาว่า

"ตอนนี้เธอเป็นคนของตระกูลแบล็กวูดแล้วนะคะ"

"ครอบครัวของคุณบริจาคเงินให้โครงการต่าง ๆ ในโรงเรียนนี้ตั้งครึ่งหนึ่ง ถึงพวกอาจารย์จะรู้ว่าเธอกลั่นแกล้งฉัน พวกเขาก็คงกลัวจนไม่กล้าทำอะไรเธอหรอกค่ะ"

วินาทีนั้นเองที่ฉันตาสว่างว่าเธอกำลังวางแผนอะไรอยู่

เธอไม่ได้ต้องการแค่ให้เอเดรียนเกลียดฉันเท่านั้น

แต่เธอจงใจสร้างบทบาทให้ตัวเองเป็นเด็กสาวผู้น่าสงสารที่ถูกคนรวยรังแก

และผลักให้ฉันกลายเป็นลูกสาวเศรษฐีตระกูลแบล็กวูดผู้นิสัยเสีย ที่ใช้อำนาจบารมีของวงศ์ตระกูลมาแย่งชิงโอกาสของคนอื่น

จู่ ๆ ผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนอยู่แถวนั้นก็ส่งเสียงขึ้นมา

"เดี๋ยวก่อนนะคะ"

เธอมีบัตรประจำตัวผู้สื่อข่าวหนีบอยู่ตรงเสื้อแจ็กเก็ต

"เธอกำลังจะบอกว่า เธอถูกถอดชื่อออกจากการแสดงเพราะครอบครัวของเธอย่ากจนงั้นเหรอคะ"

โซเฟียชะงักแข็งค้างไปเสี้ยววินาที

ทว่าเอเดรียนกลับก้าวออกมารับหน้าแทนก่อนที่เธอจะได้ตอบ

"ใช่ครับ"

นักข่าวหันไปมองเขา

"แล้วคุณกำลังหมายถึงลูกสาวบุญธรรมของตระกูลแบล็กวูดใช่ไหมคะ"

"ใช่"

เขาตอบโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

แต่เดิมโซเฟียแค่ตั้งใจจะแสดงละครตบตาเอเดรียนเท่านั้น

ทว่าตอนนี้ สถานการณ์มันเริ่มบานปลายจนเกินกว่าที่เธอจะควบคุมได้เสียแล้ว

ไม่นานหลังจากนั้น ฉันก็ถูกเรียกตัวเข้าไปในห้องประชุมของโรงเรียน

ครูใหญ่รออยู่ที่นั่นแล้ว

ร่วมด้วยอาจารย์อีกหลายคน นักข่าวสองสามคน และผู้ปกครองของทั้งสองฝ่าย

คุณและคุณนายแบล็กวูดเดินทางมาถึงเป็นกลุ่มสุดท้าย

คำแรกที่หลุดออกจากปากนายแบล็กวูดไม่ใช่คำว่า

"มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น"

แต่กลับเป็นคำว่า

"ทำไมถึงมีนักข่าวมาอยู่ที่นี่"

ซึ่งฉันไม่ได้ประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย

พวกเขาไม่เคยใส่ใจอะไรในตัวฉันอยู่แล้ว

สิ่งที่พวกเขาสนมีเพียงชื่อเสียงของตระกูลแบล็กวูดเท่านั้น

ทันทีที่การพูดคุยเริ่มต้นขึ้น นักข่าวคนหนึ่งก็หันไมค์ตรงมาที่ฉันทันที

"โซเฟีย มิลเลอร์ อ้างว่าคุณถอดชื่อเธอออกจากการแสดงเพราะฐานะทางการเงินของครอบครัวเธอ"

"เรื่องนี้เป็นความจริงหรือไม่คะ"

โซเฟียนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามขอบตาแดงก่ำ

นักข่าวซักต่อ

"เธอยังบอกอีกว่า นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่คุณใช้อำนาจบารมีของตระกูลแบล็กวูดมารังแกเธอ"

ฉันเหลือบสายตาไปมองเอเดรียน

"นายก็เชื่อเธอด้วยเหรอ"

เขาตอบกลับทันทีโดยไม่ลังเล

"เธอไม่มีทางกุเรื่องแบบนี้ขึ้นมาโกหกหรอก"

"ทำไมนายถึงมั่นใจนักล่ะ"

สีหน้าของเขายังคงเย็นชาดุจน้ำแข็ง

"เพราะเธอไม่ได้มีนิสัยเหมือนเธอไงล่ะ"

"เธอไม่เคยอยากได้เงินของตระกูลแบล็กวูด เธอเกลียดการติดหนี้บุญคุณใคร เธอช่วยงานที่บ้านทุกวันโดยไม่เคยปริปากบ่น และแม้กระทั่งตอนที่มีคนทำร้ายเธอ เธอก็ยังนึกถึงจิตใจของคนอื่นก่อนเสมอ"

"เธอพึ่งพาตัวเองมาตลอด"

"คนแบบนั้นไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องแต่งเรื่องพรรค์นี้ขึ้นมาหลอกใคร"

ฉันจ้องมองเขาและในที่สุดก็เข้าใจทุกอย่างแจ่มแจ้ง

มันไม่ใช่ว่าเอเดรียนรู้จักตัวตนของโซเฟียดีอะไรเลย

เขาแค่ปักใจเชื่อในภาพลวงตาของเธอแบบที่เขาอยากจะเห็นเท่านั้นเอง

ฉันแค่นยิ้มออกมา

"นายเคยเห็นสิ่งเหล่านั้นด้วยตาตัวเองจริง ๆ สักครั้งไหมล่ะ"

"หรือนายเห็นแค่สิ่งที่นายอยากจะเชื่อกันแน่"

ใบหน้าของเขาพลันบึ้งตึงมืดมนลงทันตา

นักข่าวยื่นเครื่องบันทึกเสียงเข้ามาจ่อตรงหน้าฉัน

"เราต้องการแค่คำตอบจากคุณค่ะ"

ฉันกำลังจะอ้าปากตอบ ทว่าประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกเสียก่อน

เอ็มม่า คาร์เตอร์ ยืนอยู่ตรงนั้น ในมือถือแฟ้มเอกสารปึกหนึ่ง

อาจารย์คนหนึ่งขมวดคิ้วทักขึ้น

"เอ็มม่า มีธุระอะไรถึงมาที่นี่"

นักข่าวเหลือบมองเสื้อผ้าธรรมดา ๆ มอมแมมของเธอ

"หนูมาเพื่อยืนยันว่าโซเฟียถูกกลั่นแกล้งด้วยอีกคนใช่ไหมจ๊ะ"

เอ็มม่าก้าวเดินเข้ามาที่โต๊ะแล้ววางเอกสารทั้งหมดลง

จากนั้นเธอก็หันไปสบตากับเอเดรียน

"เมื่อกี้คุณเพิ่งพูดว่าคุณรู้จักเธอดีใช่ไหม"

เธอเปิดแฟ้มออก

"ถ้าอย่างนั้น คุณก็น่าจะดูไอ้นี่หน่อยนะ"