All Chapters of จากนี้ไปคงไร้รัก: Chapter 1 - Chapter 8

แยกกับเพื่อนสนิทแล้ว ฉันก็ตรงไปร้านอาหารแห่งนั้นทันทีเพิ่งเดินเข้าไปก็เห็นพวกเขานั่งคุยกันอย่างออกรสอยู่ตรงมุมริมหน้าต่างอวี่โจวเอียงตัวคุยกับหญิงสาวที่นั่งฝั่งตรงข้าม“นิทรรศการภาพวาดแนวอิมเพรสชันนิสม์สัปดาห์หน้า ฉันจองตั๋วไว้แล้วนะ ภาพต้นฉบับของโมเนต์ที่เธอบอกว่าอยากดูคราวก่อนก็จะจัดแสดงด้วย”ซูหว่านสังเกตเห็นสายตาของฉัน จึงยิ้มพลางใช้ส้อมสะกิดแขนเขาเบาๆอวี่โจวมองตามสายตาของเธอขึ้นมา รอยยิ้มบนใบหน้าพลันเลือนหาย คิ้วขมวดเข้าหากันจนแทบเป็นปมเขาลุกขึ้นแล้วเดินตรงมาหาฉันอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงแฝงความรำคาญเล็กน้อย“เธอสะกดรอยตามฉันเหรอ ฉันบอกแล้วว่าไม่มีเวลา เธอยังจะตามมาวุ่นวายอะไรอีก ฉันมีธุระสำคัญต้องคุยกับซูหว่าน เธอกลับไปก่อน อย่ามาทำให้ตัวเองขายหน้าอยู่ที่นี่”“รอฉันจัดการธุระเสร็จแล้วค่อยชดเชยวันครบรอบให้ทีหลัง วันนี้เธอก็หาอะไรกินไปเองแล้วกัน”ฉันยังไม่ทันได้พูดอะไร เขาก็หันหลังเดินกลับไปที่โต๊ะแล้ว“หว่านหว่าน พุดดิ้งคาราเมลเป็นเมนูขึ้นชื่อของร้านนี้เลยนะ คราวก่อนเธอบอกว่าชอบกินของหวาน ลองชิมดูไหม”ฉันยืนอยู่กับที่ มองภาพที่ทั้งคู่เอียงศีรษะเข้าหากันพลางช่วยกันเลือกเ

ราวกับฉันเป็นเพียงแม่บ้านที่ใครเรียกใช้เมื่อไรก็ต้องพร้อมทำงานเมื่อนั้นมองดูข้าวของที่กระจัดกระจายเต็มพื้น ความอึดอัดก็จุกแน่นอยู่ในอกลำคอราวกับมีก้อนสำลีอุดอยู่ แม้แต่ลมหายใจยังเจือความขมขื่นจู่ๆ โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมาเป็นข้อความจากกลุ่มแชตของโรงพยาบาลประกาศรับสมัครเข้าร่วมโครงการช่วยเหลือทางการแพทย์ระหว่างประเทศฉันจ้องมองข้อความบรรทัดนั้น หัวใจพลันเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อยบางที นี่อาจเป็นโอกาสที่ดีมากก็ได้ออกไปจากที่นี่ อยู่ให้ห่างจากอวี่โจวสักหน่อย ให้โอกาสตัวเองได้ก้าวออกจากความสัมพันธ์นี้อย่างแท้จริงฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ ค่อยๆ ปรับลมหายใจให้สงบ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสมัครเข้าร่วมโครงการหลังสมัครเสร็จ ฉันก็ลุกขึ้นจัดการตัวเอง แล้วไปส่งเอกสารที่โรงพยาบาลเมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ฉันก็เปิดวีแชตขึ้นมาหน้าต่างแชตยังคงค้างอยู่ที่ข้อความที่ฉันส่งไป"จัดการธุระเสร็จแล้วติดต่อฉันด้วย มีเรื่องจะคุย"ไม่มีข้อความตอบกลับฉันกำลังจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเขา จู่ๆ แพลตฟอร์มวิดีโอสั้นก็แจ้งเตือนความเคลื่อนไหวใหม่ซูหว่านกำลังอธิบายคุณค่าทางศิลปะของภาพวาดชิ้นหนึ่งหน้ากล้อง เ

เที่ยวบินรอบดึกเงียบสงัดฉันสะลึมสะลือฝันถึงคำพูดสุดท้ายที่หลินซี เพื่อนสนิทของฉันพูดกับฉันในวันนั้น“เธอไม่ได้เป็นแบบนี้เพราะมื้ออาหารมื้อนี้หรอก แต่เป็นเพราะมื้ออาหารแบบนี้นับครั้งไม่ถ้วนต่างหาก”“อวี่อัน อย่าฝืนทนทำร้ายตัวเองอีกเลย”วันนั้นฉันยังคงถ่ายภาพแสงอาทิตย์ยามเย็นที่สวยงามเอาไว้ เพียงแต่ไม่ได้ส่งให้ อวี่โจวอีกต่อไป และไม่ได้พูดเรื่องไร้สาระที่ชวนให้เขารำคาญเหมือนเมื่อก่อนฉันเก็บภาพนั้นไว้ในอัลบั้มรูปแทนฉันเชื่อว่าสักวันจะได้พบคนที่เต็มใจฟังเรื่องไร้สาระของฉัน และยอมอยู่ดูแสงอาทิตย์ยามเย็นเป็นเพื่อนฉันเมื่อเครื่องบินลงจอดที่ไนโรบี ก็เป็นเวลาตีสี่ตามเวลาท้องถิ่นแล้วฉันเหนื่อยจนแทบลืมตาไม่ขึ้น จึงขึ้นรถของทีมแพทย์ตรงไปยังค่ายพักทันทีฉันทิ้งตัวลงบนเตียงไม้แข็งๆ และหลับสนิทไปอย่างหนักอึ้งเมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง แสงแดดนอกเต็นท์ก็สว่างจ้าจนแสบตาแล้วเกือบเที่ยงวันอยู่รอมร่อพอเสียบสายชาร์จโทรศัพท์แล้วเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ต เสียงสั่นเตือนก็ดังรัวขึ้นมาทันทีราวกับเสียงหึ่งๆ ของฝูงผึ้งหน้าจอกะพริบไม่หยุด ตัวเลขสายที่ไม่ได้รับสีแดงเพิ่มขึ้นต่อเนื่อง มีมากกว่าเจ็ดสิบ

ปัง !สายถูกตัดไปอย่างแรงอวี่โจวถือโทรศัพท์ไว้ ถูกด่ากราดจนแทบไม่มีช่องให้พูด แม้แต่ความรู้สึกโกรธก็ยังไม่มีแรงจะมี ตอนนี้เขาเพียงอยากตามหาฉันให้เจอ อยากพบหน้าฉัน และบอกฉันให้ชัดเจนว่าเขาเสียใจแล้ว เขารู้ตัวว่าผิดไปแล้วในปีที่สองของการอยู่แอฟริกา ฉันกลายเป็นกำลังหลักของทีมแพทย์ไปแล้วบ่ายวันหนึ่ง จู่ๆ ก็มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาถึงค่ายอวี่โจวยืนอยู่ด้านนอกเต็นท์เขาดูทรุดโทรมอย่างหนัก หนวดเครารุงรัง แววตาเลื่อนลอย ผิวคล้ำแดดจนดำสนิท ไม่เหลือเค้าของสถาปนิกหนุ่มผู้เปี่ยมด้วยความมั่นใจและมีชีวิตชีวาในวันวานแม้แต่น้อยฉันไม่ได้แปลกใจที่เขาจะตามมาถึงที่นี่หลินซีบอกฉันตั้งนานแล้วว่า เขาใช้เวลาตลอดทั้งปีถึงจะสืบรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่เพื่อนร่วมทีมสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงพากันเข้ามาล้อมไว้ มองเขาด้วยความระแวดระวังฉันโบกมือให้พวกเขาเป็นสัญญาณว่าไม่เป็นไร“ที่นี่ไม่สะดวกคุยกัน ข้างหน้ามีร้านกาแฟอยู่ร้านหนึ่ง เราควรคุยกันให้ดีสักครั้ง”แสงแดดยามบ่ายในแอฟริการ้อนแรงจนแสบตาฉันไม่ได้สั่งกาแฟ แค่ขอน้ำเย็นหนึ่งแก้วอวี่โจวจ้องมือที่ฉันประคองแก้วไว้ ริมฝีปากขยับเหมือนอยากพูดอะไร แต่ฉันข