บทที่ 3

ราวกับฉันเป็นเพียงแม่บ้านที่ใครเรียกใช้เมื่อไรก็ต้องพร้อมทำงานเมื่อนั้น

มองดูข้าวของที่กระจัดกระจายเต็มพื้น ความอึดอัดก็จุกแน่นอยู่ในอก

ลำคอราวกับมีก้อนสำลีอุดอยู่ แม้แต่ลมหายใจยังเจือความขมขื่น

จู่ๆ โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมา

เป็นข้อความจากกลุ่มแชตของโรงพยาบาล

ประกาศรับสมัครเข้าร่วมโครงการช่วยเหลือทางการแพทย์ระหว่างประเทศ

ฉันจ้องมองข้อความบรรทัดนั้น หัวใจพลันเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย

บางที นี่อาจเป็นโอกาสที่ดีมากก็ได้

ออกไปจากที่นี่ อยู่ให้ห่างจากอวี่โจวสักหน่อย ให้โอกาสตัวเองได้ก้าวออกจากความสัมพันธ์นี้อย่างแท้จริง

ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ ค่อยๆ ปรับลมหายใจให้สงบ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสมัครเข้าร่วมโครงการ

หลังสมัครเสร็จ ฉันก็ลุกขึ้นจัดการตัวเอง แล้วไปส่งเอกสารที่โรงพยาบาล

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ฉันก็เปิดวีแชตขึ้นมา

หน้าต่างแชตยังคงค้างอยู่ที่ข้อความที่ฉันส่งไป

"จัดการธุระเสร็จแล้วติดต่อฉันด้วย มีเรื่องจะคุย"

ไม่มีข้อความตอบกลับ

ฉันกำลังจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเขา จู่ๆ แพลตฟอร์มวิดีโอสั้นก็แจ้งเตือนความเคลื่อนไหวใหม่

ซูหว่านกำลังอธิบายคุณค่าทางศิลปะของภาพวาดชิ้นหนึ่งหน้ากล้อง เธอพูดจาฉะฉาน สีหน้าเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา

อวี่โจวเป็นคนถ่ายให้ พร้อมเขียนคำบรรยายไว้ว่า

"หว่านหว่านมีความจำเป็นเลิศจริงๆ ความสามารถโดดเด่นจนเปล่งประกาย"

ฉันกำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว แล้วกดโทรหาเขาทันที

“ฉันรอคุณอยู่ที่ร้านกาแฟหน้าหอศิลป์ ถ้าผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้วยังไม่มา ฉันจะเข้าไปหาคุณเอง”

“เจียงอวี่อัน เธอจะหาเรื่องอะไรอีก ฉันไม่ได้บอกหรือไงว่า...”

ฉันไม่รอให้เขาพูดจบ ก็กดวางสาย ตัดความหงุดหงิดของเขาทิ้งไว้เบื้องหลังเสียงสัญญาณสายไม่ว่าง

ฉันนั่งอยู่ในร้านกาแฟ คอยนับเวลาไปเรื่อยๆ

เมื่อเห็นว่าใกล้ครบครึ่งชั่วโมงแล้ว ฉันก็ลุกขึ้นเตรียมเข้าไปตามหาเขา

แต่กลับเห็นอวี่โจวพาซูหว่านเดินเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน

ซูหว่านเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความห่วงใย

“พี่อวี่อัน พี่พูดเสียงร้อนรนมากตอนโทรศัพท์มา ฉันกลัวว่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ก็เลยบอกให้อวี่โจวรีบมาหาพี่ค่ะ”

“มีอะไรให้ฉันช่วยหรือเปล่าคะ”

พอเห็นฉันทำหน้าบึ้ง อวี่โจวก็ยิ่งโมโห

“ตกลงมีเรื่องอะไรถึงได้รีบร้อนขนาดนี้ พูดทางโทรศัพท์ไม่ได้หรือไง ต้องถ่อมาถึงนี่เพื่อหาเรื่องด้วย”

ฉันเหลือบมองซูหว่านที่ยืนอยู่ข้างเขาไม่ห่าง ก่อนหมุนตัวเดินออกไปทันที

ซูหว่านรีบตามมาคว้าแขนฉันอย่างสนิทสนม แล้วดึงให้นั่งลงที่เดิม

“พี่อวี่อัน อย่าเพิ่งโกรธเลยนะคะ อวี่โจวแค่เป็นห่วงที่ฉันอยู่ในหอศิลป์คนเดียว ก็เลยพาฉันมาด้วยค่ะ”

“ไหนๆ ก็มาแล้ว ดื่มกาแฟสักแก้วก่อนค่อยกลับนะคะ”

เธอยิ้มด้วยสีหน้าไร้เดียงสา

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงสะบัดมือเธอออกไปนานแล้ว แต่ตอนนี้ฉันกลับรู้สึกชาไปหมด ปล่อยให้เธอจูงมืออยู่แบบนั้น

เมื่อเห็นว่าฉันไม่ได้โวยวาย สีหน้าของอวี่โจวก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย ก่อนนั่งลงด้วย

ซูหว่านหยิบเมนูขึ้นมาดันมาตรงหน้าฉัน

“พี่อวี่อันลองลาเต้มะพร้าวสดแก้วนี้สิคะ เป็นเมนูใหม่ ฉันกับอวี่โจวเพิ่งลองมาเมื่อกี้ อร่อยมากเลยค่ะ”

พูดจบ เธอก็หันไปเขย่าแขนอวี่โจวอย่างออดอ้อน

“คุณอย่าสั่งอเมริกาโนเลยนะ สั่งเซตคู่สองแก้วนี้กับฉันดีไหม ฉันอยากได้พวงกุญแจหมีน้อยคู่รักที่แถมมานานแล้ว”

อวี่โจวเงยหน้ามองฉันโดยไม่รู้ตัว

พวกเราทะเลาะกันเพราะซูหว่านมานับครั้งไม่ถ้วน เขารู้ดีกว่าใครว่าฉันเกลียดที่สุดเวลาที่เขาใช้ของคู่กับผู้หญิงคนอื่น

เขารู้ทุกอย่าง แต่ก็ยังพาเธอมาปรากฏตัวต่อหน้าฉันครั้งแล้วครั้งเล่า

เมื่อสบเข้ากับสายตาหยั่งเชิงของเขา ขนตาของฉันสั่นไหวเล็กน้อย ใจพลันเหม่อลอยไปชั่วขณะ

เมื่อก่อนฉันเคยทะเลาะกับเขาเพราะเรื่องแบบนี้จนบ้านแทบแตก

แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่าไม่เห็นสำคัญอีกต่อไป

ฉันเอ่ยเสียงเรียบ

“ได้สิ น่ารักดีนี่”

อวี่โจวชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด คิ้วขมวดเข้าหากันลึกกว่าเดิม

เขาลังเลอยู่หลายวินาที สุดท้ายก็ไม่ได้ให้ซูหว่านสั่งเซตคู่รักนั้น

ระหว่างนั้นเขายังคอยเหลือบมองฉันเป็นระยะ อยากรู้ว่าฉันจะมีปฏิกิริยาอย่างไร

น่าเสียดายที่เขาต้องผิดหวัง

ต้องทะเลาะกันซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพราะคนคนเดียวหรือเรื่องเรื่องเดียว มันช่างไร้ความหมายจริงๆ

ฉันเอียงหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่พูดอะไรสักคำ

หลายครั้งที่อวี่โจวพยายามชวนฉันคุย ฉันก็เพียงตอบส่งๆ ไปว่า “อืม อือ” เท่านั้น

ส่วนซูหว่านกลับช่างพูดเป็นพิเศษ คอยหาเรื่องใหม่ๆ มาชวนคุยไม่หยุด

ตั้งแต่นิทรรศการภาพวาดไปจนถึงคอนเสิร์ต จากนักออกแบบไปจนถึงนักสะสมงานศิลปะ เธอกับอวี่โจวคุยกันอย่างออกรส

ราวกับมองไม่เห็นบรรยากาศอึดอัดระหว่างฉันกับเขาเลยแม้แต่น้อย

ฉันเหมือนคนนอกที่นั่งเงียบๆ อยู่ข้างๆ คอยฟังพวกเขาคุยกัน

กาแฟถูกเติมให้ถึงสามแก้ว หลายครั้งที่ฉันคิดจะลุกขึ้นกลับ แต่ก็ถูกซูหว่านขวางไว้ทุกครั้ง