บทที่ 2

แต่แล้วเขากลับตอกหน้าฉันด้วยคำพูดที่ไม่ต่างจากฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ

“บ้านหลังนี้ตกแต่งตามสไตล์ที่ซูหว่านชอบแล้วกัน บางครั้งเธอจะมาพักด้วย ต้องทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นเหมือนอยู่บ้าน”

ฉันชะงักไปทันที

“อวี่โจว นี่มันบ้านของเรานะ ทำไมต้องตกแต่งตามความชอบของเธอด้วย”

สีหน้าของเขาหม่นลง

“ก็แค่สไตล์การตกแต่งไม่ใช่เหรอ บ้านที่เราอยู่ตอนนี้ยังตกแต่งตามที่เธอต้องการเลยไม่ใช่หรือไง พ่อแม่ของซูหว่านอยู่ต่างประเทศกันตลอด เธออยู่ที่นี่คนเดียวก็ลำบากมากพอแล้ว ต่อไปเธอก็จะมาพักที่นี่บ่อยๆ ฉันตกแต่งบ้านหลังนี้ให้เป็นแบบที่เธอชอบแล้วมันจะทำไม เธอจะใจแคบเกินไปแล้วหรือเปล่า”

ฉันหัวเราะออกมาด้วยความโมโห

บ้านของฉันแท้ๆ แต่กลับต้องตกแต่งตามความชอบของผู้หญิงคนอื่น

มันสมเหตุสมผลตรงไหน

เราต่างไม่ยอมลงให้กัน บ้านหลังนี้จึงยังตกแต่งไม่เสร็จจนถึงตอนนี้

พอมาคิดดูตอนนี้ ฉันควรหย่าตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว

แต่ฉันกลับยังหลอกตัวเองด้วยความหวังเล็กๆ คิดว่าจะรอให้ถึงวันครบรอบแต่งงาน แล้วค่อยคุยกับเขาดีๆ อีกครั้ง

สุดท้ายฉันก็ต้องยอมตัดใจเสียที

ตอนอวี่โจวกลับถึงบ้านก็เป็นเวลาตีสองแล้ว

ฉันนั่งง่วงจนแทบหลับอยู่บนโซฟา พยายามฝืนประคองสติ ก่อนเงยหน้ามองเขา

“อวี่โจว เรามีเรื่องต้องคุยกัน”

อวี่โจวเหลือบมองฉันที่นั่งหน้าตาอิดโรยอยู่ตรงนั้น แต่กลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ

เขายกมือบีบนวดหว่างคิ้ว น้ำเสียงแฝงความหงุดหงิดอยู่หลายส่วน

“เจียงอวี่อัน เธอจะอะไรนักหนา ก็แค่วันครบรอบแต่งงานไม่ใช่หรือไง เราอยู่กินกันมาจนเป็นสามีภรรยาเก่าแก่แล้ว ยังจะยึดติดกับเรื่องแค่นี้จนต้องทะเลาะกันทั้งคืนอีกหรือไง”

“ดูเวลาตอนนี้สิ ฉันเหนื่อยมาทั้งวัน ไม่มีแรงมานั่งเถียงกับเธอหรอก”

พูดจบเขาก็หันหลังเดินเข้าห้องน้ำ เสียงน้ำไหลดังซ่าอยู่นานสิบนาที

พอออกมา เขาไม่ได้แม้แต่จะเดินเข้าห้องนอนใหญ่ แต่กลับตรงไปยังห้องนอนเล็กทันที

ปัง !

เสียงปิดประตูดังสนั่น ปลุกความง่วงงุนที่เหลืออยู่ของฉันให้หายไปจนหมด

ภายในบ้านกลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครั้ง

แต่หัวใจของฉันกลับยุ่งเหยิงไปหมด ในอกอัดแน่นด้วยความขมขื่นที่ไม่อาจระบายออกมาได้

ฉันจ้องมองเอกสารข้อตกลงการหย่าในมือ น้ำตาพลันไหลลงมาโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า

เราเริ่มกลายเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แม้แต่จะพูดคุยกันดีๆ สักคำก็ยังทำไม่ได้

เป็นเพราะเขาเริ่มแบ่งปันเรื่องราวต่างๆ กับซูหว่านก่อนหรือเปล่า

เป็นเพราะเขาคีบผักชีใส่ชามข้าวของฉันหรือเปล่า

หรือเป็นเพราะเขาปล่อยให้ฉันเผชิญกับการแท้งลูกเพียงลำพัง

จากการไล่ตามความรักอย่างไม่คิดชีวิตในวัยเยาว์ สู่การเคียงข้างกันและให้คำมั่นว่าจะอยู่ด้วยกันไปชั่วชีวิต

จนมาถึงวันนี้ เรากลับกลายเป็นคนแปลกหน้าที่อยู่ร่วมชายคาเดียวกัน แต่เหมือนมีประตูกั้นขวางระหว่างเรา

ฉันกับเขาใช้เวลาเพียงแปดปีเท่านั้น

ฉันมองหยดน้ำตาที่ร่วงลงบนฝ่ามือ สูดหายใจเข้าลึกๆ

จากนั้นหยิบปากกาขึ้นมา เซ็นชื่อลงในเอกสารข้อตกลงการหย่า

แล้วลุกกลับเข้าห้องนอน

ฉันเหนื่อยล้าทั้งกายและใจจนถึงขีดสุด ไม่คิดเลยว่าคืนนั้นจะหลับสนิทและยาวนานขนาดนี้

พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็เกือบเที่ยงวันแล้ว

ไม่คิดเลยว่าทันทีที่เปิดประตูออกไป ฉันจะเจอแขกที่ไม่ได้รับเชิญเข้าเสียก่อน

พอเห็นฉันเดินออกมา ซูหว่านก็ทักทายด้วยท่าทางกระตือรือร้น

“พี่อวี่อัน ตื่นแล้วเหรอคะ”

ฉันยืนนิ่งอยู่กับที่

อวี่โจวเดินออกมาจากห้องครัว น้ำเสียงเจือความไม่พอใจเล็กน้อย

“ทำไมเพิ่งตื่นล่ะ หว่านหว่านมาถึงตั้งนานแล้วนะ”

ซูหว่านหันไปมองค้อนอวี่โจวอย่างแง่งอน

จากนั้นก็หยิบกล่องกำมะหยี่บนโต๊ะกลางขึ้นมา ก่อนเดินเร็วๆ เข้ามายัดใส่มือฉัน

“อวี่โจว อย่าพูดแบบนั้นสิคะ พี่อวี่อันอย่าถือสาเขาเลยนะคะ เขาแค่ปากแข็งแต่ใจอ่อน ของขวัญชิ้นนี้เขาตั้งใจเลือกให้พี่เป็นของขวัญวันครบรอบแต่งงานตั้งแต่เมื่อวานแล้วค่ะ ระหว่างทางก็พูดถึงอยู่ตลอดเลย”

ฉันรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว ในใจเหมือนกลืนแมลงวันเข้าไปทั้งตัว แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร

“ขอบคุณนะ นี่คืออะไรเหรอ...”

ฉันยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นซูหว่านถือกล่องใบหนึ่งเดินเข้ามา

ข้างในเป็นสร้อยคอเส้นหนึ่ง เล็กจนน่าสงสาร แถมยังเป็นสินค้ารุ่นที่ต้องซื้อของครบยอดเพื่อแลกซื้อจากแบรนด์แห่งหนึ่งอีกด้วย

อวี่โจวรับมันมา ก่อนอธิบายด้วยน้ำเสียงแห้ง ๆ

“ซูหว่านอยากได้กระเป๋ารุ่นใหม่ ฉันเลยพาเธอไปเดินซื้อของ พอดียอดซื้อถึงเกณฑ์แลกซื้อ ฉันเห็นว่าสร้อยเส้นนี้ดูเข้ากับสไตล์ของเธอ ก็เลยจ่ายเงินเพิ่มอีกนิดหน่อยซื้อมาให้”

เห็นฉันยังไม่รับ เขาจึงพูดเสริมอีกประโยค

“เธอเป็นหมอ ไม่เหมาะกับของที่ดูโดดเด่นเกินไป ฉันเลยตั้งใจเลือกแบบธรรมดาๆ ให้”

ฉันยังไม่ทันได้พูดอะไร เขาก็หยิบถุงสินค้าแบรนด์หรูหลายใบที่วางอยู่บนพื้นขึ้นมา แล้วโยนลงตรงหน้าเท้าฉัน

“เสื้อผ้าพวกนี้เป็นของที่หว่านหว่านเพิ่งเปลี่ยนออกมา เธอช่วยซักแล้วเก็บให้เรียบร้อยด้วย”

“เดี๋ยวพวกเราต้องรีบไปงานสังสรรค์ศิลปะร่วมสมัยแล้ว ไปก่อนนะ”

ทั้งสองคนเดินจากไปพลางพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน ตั้งแต่ต้นจนจบไม่มีใครหันกลับมามองฉันแม้แต่ครั้งเดียว