Short
จากนี้ไปคงไร้รัก

จากนี้ไปคงไร้รัก

By:  แครอทชอบกินเบอร์รี่Completed
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
8Chapters
3views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เพื่อนสนิทส่งเอกสารข้อตกลงการหย่าที่ร่างไว้ให้ฉัน “เธอใช้เวลาตั้งห้าปีกว่าจะจีบอวี่โจวติด ทำไมจู่ๆ ถึงอยากหย่าขึ้นมาล่ะ” ฉันยกยิ้มมุมปาก “เพราะเขาไม่ยอมกินข้าวกับฉัน” ห้าชั่วโมงก่อน ฉันส่งที่อยู่ร้านอาหารให้อวี่โจว “ครบรอบแต่งงานสามปี ฉันจองโต๊ะที่นี่ไว้แล้วนะ” เขาตอบกลับแทบจะทันที “ยุ่ง ไม่มีเวลา” ตามจีบมาห้าปี แต่งงานมาสามปี สิ่งที่ฉันได้รับกลับมามีเพียงสามคำ และยังเป็นภาพที่ฉันเห็นใต้ตึกบริษัท ตอนเขาประคองหญิงสาวผมสั้นขึ้นรถอย่างทะนุถนอม ตลอดห้าปีที่ฉันตามจีบอวี่โจว คำตอบของเขาค่อยๆ เปลี่ยนจากการเมินเฉยในตอนแรก มาเป็นการแบ่งปันทั้งความสุขและความทุกข์ร่วมกับฉัน จนกระทั่งตอนนี้ คำว่า “ยุ่ง ไม่มีเวลา” กลับกลายเป็นคำตอบที่เขาใช้พูดกับฉันอยู่บ่อยๆ ฉันเคยคิดว่าตัวเองคงทำได้ไม่ดีเหมือนเมื่อก่อน ที่แท้ก็แค่คนที่เขารักเปลี่ยนไปแล้ว เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นสายจากร้านอาหาร “คุณสี่คะ ขอสอบถามว่าคืนนี้มากันกี่ท่านคะ” ฉันเก็บเอกสารข้อตกลงการหย่าลงในกระเป๋า “คนเดียวค่ะ” ฉันรู้ว่าอวี่โจวพาผู้หญิงคนนั้นไปร้านอาหารเดียวกันแล้ว ก็ดี ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เมนูขึ้นชื่อของร้านนั้น คุณจะชอบแบ่งปันให้ใครก็ไม่เกี่ยวกับฉันอีกแล้ว ฉันจะเก็บไว้กินคนเดียว

View More

Chapter 1

บทที่ 1

„Mmh.“

Die Zimmertür ging auf. Zwei Gestalten stolperten herein.

Beide hatten glasige Augen. Kaum drinnen, küssten sie sich schon im Eingang.

Keuchende Atemzüge und eine knisternde Spannung erfüllten den Raum.

„Ah!“

Lena schrie leise auf, als der Mann sie mühelos hochhob.

Ihr zierlicher Körper schmiegte sich an seinen. Der Größenunterschied ließ ihrer Fantasie freien Lauf.

Er trug sie direkt zum Bett. Lena landete auf der Matratze, sein großer Körper legte sich über sie.

Die Augen des Mannes glühten rot. Die sonst so beherrschten Züge loderten vor Verlangen.

Jede Selbstkontrolle war dahin.

Lenas Finger krallten sich ins Laken, ihre Knöchel wurden weiß. In ihren Augen blitzte es.

Das Licht schwankte. Leises Stöhnen erfüllte den Raum.

——

„Lena.“

„Lena!“

Lena schreckte aus dem Traum hoch. Ihre Stirn war schweißnass.

Schon wieder. Seit einem Monat hatte sie fast jede Nacht davon geträumt.

An jenem Sommerabend hatte Jakob Geburtstag. Voller Vorfreude war sie hingegangen – nur um festzustellen, dass er nicht nur sie, sondern auch andere Kommilitonen eingeladen hatte. Darunter Julia, die für ihre Schönheit bekannt war. Die beiden saßen eng beieinander, vertraut und intim.

Einige Blicke wanderten zu ihr, als warteten alle auf ihre Reaktion.

Sie und Jakob studierten dasselbe Fach, nur in verschiedenen Kursen. Jeder wusste, dass sie ihn seit zwei Jahren mochte – sogar Jakob selbst. Aber er hatte sie nie abgewiesen.

An den Blicken der anderen erkannte sie: Alle wussten von Julia. Nur sie, die Dumme, hatte keine Ahnung.

Er hatte sie hingehalten und gleichzeitig mit Julia geflirtet.

Die schadenfreudigen Blicke ihrer Kommilitonen stachen in ihr Herz. Innerlich schwor sie sich, diese lächerliche Schwärmerei zu beenden.

An dem Abend trank sie viel. Der Frust staute sich in ihr.

Auf dem Weg zur Toilette taumelte sie gegen jemanden. Sie sah in tiefe, dunkle Augen.

Attraktiver als Jakob. Männlicher.

Woher sie den Mut nahm, wusste sie nicht. Sie packte ihn am Kragen und hauchte: „Willst du mit mir schlafen?“

Was folgte, war nicht mehr aufzuhalten. Sie landeten in einem Zimmer und verbrachten eine unbeschreibliche Nacht.

Als die vom Alkohol beflügelte Lena am nächsten Morgen aufwachte und sich nackt neben einem Mann wiederfand, erstarrte sie. In Windeseile zog sie sich an und floh aus dem Zimmer.

Sie wusste, dass sie einen Fehler gemacht hatte. Sie traute sich nicht, es irgendjemandem zu erzählen oder herauszufinden, wer der Mann war.

Aber weil sie ständig daran dachte, träumte sie selbst nach einem Monat noch fast jede Nacht davon.

Nackte, verschlungene Körper, schweres Atmen, diese tiefen, dunklen Augen...

„Lena! Steh endlich auf! Was träumst du vor dich hin? Willst du am ersten Uni-Tag zu spät kommen?“

Sophias Stimme riss sie zurück. Hastig verbannte sie die wirren Bilder aus ihrem Kopf und kletterte aus dem Bett.

Nach dem Waschen nahm sie ihre Bücher und eilte mit Sophia zum Hörsaal.

„Warum rennst du so?“ Lena konnte kaum mithalten.

„Heute ist Anatomie, hast du das vergessen?“ Sophia verdrehte die Augen. „Du bist in letzter Zeit total neben der Spur. Kriegst gar nichts mehr mit.“

Da fiel es Lena wieder ein.

Die Uni hatte einen hochkarätigen Anatomie-Professor angeworben. Frisch promoviert an der Johannes Hubert Universität, direkt zum Professor befördert – der jüngste in der Geschichte der medizinischen Fakultät.

Weil er verhindert gewesen war, hatte die Uni den Anatomiekurs um über einen Monat verschoben. Jetzt, nach den Herbstferien, stand die erste Vorlesung an.

„Lena, weißt du was? Heute Morgen haben Studenten ihn schon gesehen.“

Sophias Stimme vibrierte vor Aufregung.

„Angeblich sieht er umwerfend aus. Die Uni-Gruppen laufen gerade heiß. Alle bereuen, seinen Kurs nicht gewählt zu haben.“ Sophia zerrte an Lenas Hand. „Beeil dich! Sonst kriegen wir keinen Platz mehr!“

So übertrieben konnte es doch nicht sein. Sie waren im dritten Jahr, erste Vorlesung – viele Langschläfer ließen sich von ihren Mitbewohnern eintragen. Normalerweise war der Saal halb leer, aber die Anwesenheitsliste voll.

Doch als Lena an der Tür ankam und die Menschenmenge sah, klappte ihr die Kinnlade herunter.

Das war wie Rentner, die sich um Gratis-Eier prügelten.

Sophia schien das erwartet zu haben.

„Ein attraktiver Typ mit Elite-Uni-Stempel – das ist wie ein Fantreff.“

Sie zog Lena hinein. „Platz machen! Platz machen! Gasthörer sollen nicht die Plätze der regulären Studenten blockieren!“

Endlich ergatterten sie zwei Sitze. Kaum saßen sie, verzog Sophia angewidert das Gesicht.

„Na toll.“

Lena folgte ihrem Blick: Jakob und Julia saßen in den vorderen Reihen.

Manche Vorlesungen fanden für mehrere Kurse gleichzeitig statt. Ausgerechnet heute.

Die beiden turtelten miteinander. Jakob flüsterte Julia etwas ins Ohr, sie kicherte hinter vorgehaltener Hand.

Als Sophia bemerkte, dass Lena die beiden anstarrte, seufzte sie. „Kein Wunder, dass du so fertig bist. Zwei Jahre in jemanden verliebt, und dann ist er mit einer anderen zusammen. Das tut weh.“

Lena sah sie überrascht an. „Die sind zusammen?“

„Ja, seit Jakobs Geburtstag. Warum guckst du, als hättest du’s nicht gewusst?“

„Hab ich auch nicht“, murmelte Lena.

„Weswegen bist du dann so neben der Spur?“

Seit Semesterbeginn waren fast vier Wochen vergangen. Sophia hatte Lenas Zustand bemerkt.

„...“

Lena wagte nicht zu sagen, dass sie betrunken mit einem Fremden geschlafen hatte.

Als sie schwieg, hielt Sophia es für Sturheit und tätschelte tröstend ihre Schulter. „Schon gut. Du hast’s gerade erst erfahren, klar.“

„...“

Hatte sie ja wirklich.

„Was ist an Jakob schon so toll? Gut aussehend, gute Noten – na und? Ein Mistkerl. Es gibt so viel Bessere. Wie dieser neue Professor – der wischt mit Jakob den Boden auf. Lena, verlieb dich doch in jemand anderen.“

Lena sah sie ratlos an. „In wen?“

Sophia grinste. „In den neuen Professor.“

Die traute sich was.

Lena tippte ihr gegen die Stirn. „Spinnst du?“

Plötzlich ging ein Raunen durch den Saal.

„Er kommt! Er kommt!“

Aufgeregte Spannung lag in der Luft. Alle reckten die Hälse wie Giraffen.

Lena auch.

Sie wollte einfach sehen, wie jemand aussah, der angeblich „überwältigend“ war.

Hatte er etwa ein drittes Auge wie ein Fabelwesen?

Eine große Gestalt erschien in der Tür.

Schlank und hochgewachsen, ein kultiviertes, attraktives Gesicht mit fließenden Linien. Gerade Nase, perfekte Lippen, tiefe Augen, die alles zu durchschauen schienen. Eine elegante Ausstrahlung, bei der man sich wohlfühlte.

Neben ihr hörte Sophia, wie Lena scharf einatmete.

„Siehst du? Hab ich nicht übertrieben? Echt heiß.“

Lena war kraftlos auf den Tisch gesunken.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
8 Chapters
บทที่ 1
แยกกับเพื่อนสนิทแล้ว ฉันก็ตรงไปร้านอาหารแห่งนั้นทันทีเพิ่งเดินเข้าไปก็เห็นพวกเขานั่งคุยกันอย่างออกรสอยู่ตรงมุมริมหน้าต่างอวี่โจวเอียงตัวคุยกับหญิงสาวที่นั่งฝั่งตรงข้าม“นิทรรศการภาพวาดแนวอิมเพรสชันนิสม์สัปดาห์หน้า ฉันจองตั๋วไว้แล้วนะ ภาพต้นฉบับของโมเนต์ที่เธอบอกว่าอยากดูคราวก่อนก็จะจัดแสดงด้วย”ซูหว่านสังเกตเห็นสายตาของฉัน จึงยิ้มพลางใช้ส้อมสะกิดแขนเขาเบาๆอวี่โจวมองตามสายตาของเธอขึ้นมา รอยยิ้มบนใบหน้าพลันเลือนหาย คิ้วขมวดเข้าหากันจนแทบเป็นปมเขาลุกขึ้นแล้วเดินตรงมาหาฉันอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงแฝงความรำคาญเล็กน้อย“เธอสะกดรอยตามฉันเหรอ ฉันบอกแล้วว่าไม่มีเวลา เธอยังจะตามมาวุ่นวายอะไรอีก ฉันมีธุระสำคัญต้องคุยกับซูหว่าน เธอกลับไปก่อน อย่ามาทำให้ตัวเองขายหน้าอยู่ที่นี่”“รอฉันจัดการธุระเสร็จแล้วค่อยชดเชยวันครบรอบให้ทีหลัง วันนี้เธอก็หาอะไรกินไปเองแล้วกัน”ฉันยังไม่ทันได้พูดอะไร เขาก็หันหลังเดินกลับไปที่โต๊ะแล้ว“หว่านหว่าน พุดดิ้งคาราเมลเป็นเมนูขึ้นชื่อของร้านนี้เลยนะ คราวก่อนเธอบอกว่าชอบกินของหวาน ลองชิมดูไหม”ฉันยืนอยู่กับที่ มองภาพที่ทั้งคู่เอียงศีรษะเข้าหากันพลางช่วยกันเลือกเ
Read more
บทที่ 2
แต่แล้วเขากลับตอกหน้าฉันด้วยคำพูดที่ไม่ต่างจากฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ“บ้านหลังนี้ตกแต่งตามสไตล์ที่ซูหว่านชอบแล้วกัน บางครั้งเธอจะมาพักด้วย ต้องทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นเหมือนอยู่บ้าน”ฉันชะงักไปทันที“อวี่โจว นี่มันบ้านของเรานะ ทำไมต้องตกแต่งตามความชอบของเธอด้วย”สีหน้าของเขาหม่นลง“ก็แค่สไตล์การตกแต่งไม่ใช่เหรอ บ้านที่เราอยู่ตอนนี้ยังตกแต่งตามที่เธอต้องการเลยไม่ใช่หรือไง พ่อแม่ของซูหว่านอยู่ต่างประเทศกันตลอด เธออยู่ที่นี่คนเดียวก็ลำบากมากพอแล้ว ต่อไปเธอก็จะมาพักที่นี่บ่อยๆ ฉันตกแต่งบ้านหลังนี้ให้เป็นแบบที่เธอชอบแล้วมันจะทำไม เธอจะใจแคบเกินไปแล้วหรือเปล่า”ฉันหัวเราะออกมาด้วยความโมโหบ้านของฉันแท้ๆ แต่กลับต้องตกแต่งตามความชอบของผู้หญิงคนอื่นมันสมเหตุสมผลตรงไหนเราต่างไม่ยอมลงให้กัน บ้านหลังนี้จึงยังตกแต่งไม่เสร็จจนถึงตอนนี้พอมาคิดดูตอนนี้ ฉันควรหย่าตั้งแต่ตอนนั้นแล้วแต่ฉันกลับยังหลอกตัวเองด้วยความหวังเล็กๆ คิดว่าจะรอให้ถึงวันครบรอบแต่งงาน แล้วค่อยคุยกับเขาดีๆ อีกครั้งสุดท้ายฉันก็ต้องยอมตัดใจเสียทีตอนอวี่โจวกลับถึงบ้านก็เป็นเวลาตีสองแล้วฉันนั่งง่วงจนแทบหลับอยู่บนโซฟา พยายามฝืน
Read more
บทที่ 3
ราวกับฉันเป็นเพียงแม่บ้านที่ใครเรียกใช้เมื่อไรก็ต้องพร้อมทำงานเมื่อนั้นมองดูข้าวของที่กระจัดกระจายเต็มพื้น ความอึดอัดก็จุกแน่นอยู่ในอกลำคอราวกับมีก้อนสำลีอุดอยู่ แม้แต่ลมหายใจยังเจือความขมขื่นจู่ๆ โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมาเป็นข้อความจากกลุ่มแชตของโรงพยาบาลประกาศรับสมัครเข้าร่วมโครงการช่วยเหลือทางการแพทย์ระหว่างประเทศฉันจ้องมองข้อความบรรทัดนั้น หัวใจพลันเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อยบางที นี่อาจเป็นโอกาสที่ดีมากก็ได้ออกไปจากที่นี่ อยู่ให้ห่างจากอวี่โจวสักหน่อย ให้โอกาสตัวเองได้ก้าวออกจากความสัมพันธ์นี้อย่างแท้จริงฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ ค่อยๆ ปรับลมหายใจให้สงบ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสมัครเข้าร่วมโครงการหลังสมัครเสร็จ ฉันก็ลุกขึ้นจัดการตัวเอง แล้วไปส่งเอกสารที่โรงพยาบาลเมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ฉันก็เปิดวีแชตขึ้นมาหน้าต่างแชตยังคงค้างอยู่ที่ข้อความที่ฉันส่งไป"จัดการธุระเสร็จแล้วติดต่อฉันด้วย มีเรื่องจะคุย"ไม่มีข้อความตอบกลับฉันกำลังจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเขา จู่ๆ แพลตฟอร์มวิดีโอสั้นก็แจ้งเตือนความเคลื่อนไหวใหม่ซูหว่านกำลังอธิบายคุณค่าทางศิลปะของภาพวาดชิ้นหนึ่งหน้ากล้อง เ
Read more
บทที่ 4
“พี่อวี่อัน พี่ไม่ได้มีเรื่องจะคุยกับอวี่โจวเหรอคะ อย่าเพิ่งรีบกลับสิ”อวี่โจวเองก็เริ่มหมดความอดทน เขาเคาะโต๊ะเบาๆ“ใช่ ตกลงเธอจะพูดอะไร ก็รีบพูดมาสิ คืนนี้ฉันกับหว่านหว่านยังต้องไปงานเลี้ยงรุ่นอีก”ฉันยกยิ้มมุมปาก แต่แววตากลับไร้รอยยิ้ม“เรื่องระหว่างฉันกับคุณ รอให้คุณมีเวลาจริงๆ ค่อยคุยกันก็ได้ ตอนนี้ฉันกลับได้หรือยัง”อวี่โจวถึงกับพูดไม่ออก เขาอ้าปากเหมือนอยากอธิบายอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรเขาเงียบไปหลายวินาที ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แฝงความรู้สึกผิดอยู่เล็กน้อย“งั้นเธอกลับไปก่อนแล้วกัน หลังงานเลี้ยงรุ่นคืนนี้จบ ฉันจะไปซื้อเครปมะม่วงที่เธอชอบ แล้วเราค่อยมาคุยกันดีๆ”ฉันโบกมือแล้วเดินจากไป พร้อมหลบมือที่เขายื่นออกมาอย่างแนบเนียนเขาตะโกนไล่หลังมา“อวี่อัน พรุ่งนี้หนังที่เธอชอบจะเข้าฉายแล้วนะ เราไปดูด้วยกัน”ฉันพยักหน้าส่งๆ โดยไม่ได้เก็บมาใส่ใจเมื่อกลับถึงบ้าน ฉันก็เริ่มเก็บกระเป๋าเดินทางฉันวางเอกสารข้อตกลงการหย่าที่เซ็นชื่อเรียบร้อยแล้วไว้ในตำแหน่งที่เห็นได้ชัดที่สุด แล้ววางกุญแจบ้านทับลงไปจากนั้นก็หันหลังเดินออกจากบ้านฉันเพิ่งนั่งลงในรถ โทรศัพท์ก็ดั
Read more
บทที่ 5
เที่ยวบินรอบดึกเงียบสงัดฉันสะลึมสะลือฝันถึงคำพูดสุดท้ายที่หลินซี เพื่อนสนิทของฉันพูดกับฉันในวันนั้น“เธอไม่ได้เป็นแบบนี้เพราะมื้ออาหารมื้อนี้หรอก แต่เป็นเพราะมื้ออาหารแบบนี้นับครั้งไม่ถ้วนต่างหาก”“อวี่อัน อย่าฝืนทนทำร้ายตัวเองอีกเลย”วันนั้นฉันยังคงถ่ายภาพแสงอาทิตย์ยามเย็นที่สวยงามเอาไว้ เพียงแต่ไม่ได้ส่งให้ อวี่โจวอีกต่อไป และไม่ได้พูดเรื่องไร้สาระที่ชวนให้เขารำคาญเหมือนเมื่อก่อนฉันเก็บภาพนั้นไว้ในอัลบั้มรูปแทนฉันเชื่อว่าสักวันจะได้พบคนที่เต็มใจฟังเรื่องไร้สาระของฉัน และยอมอยู่ดูแสงอาทิตย์ยามเย็นเป็นเพื่อนฉันเมื่อเครื่องบินลงจอดที่ไนโรบี ก็เป็นเวลาตีสี่ตามเวลาท้องถิ่นแล้วฉันเหนื่อยจนแทบลืมตาไม่ขึ้น จึงขึ้นรถของทีมแพทย์ตรงไปยังค่ายพักทันทีฉันทิ้งตัวลงบนเตียงไม้แข็งๆ และหลับสนิทไปอย่างหนักอึ้งเมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง แสงแดดนอกเต็นท์ก็สว่างจ้าจนแสบตาแล้วเกือบเที่ยงวันอยู่รอมร่อพอเสียบสายชาร์จโทรศัพท์แล้วเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ต เสียงสั่นเตือนก็ดังรัวขึ้นมาทันทีราวกับเสียงหึ่งๆ ของฝูงผึ้งหน้าจอกะพริบไม่หยุด ตัวเลขสายที่ไม่ได้รับสีแดงเพิ่มขึ้นต่อเนื่อง มีมากกว่าเจ็ดสิบ
Read more
บทที่ 6
ปลายสาย อวี่โจวยังไม่ยอมแพ้ กดโทรออกอีกครั้งแต่หมายเลขที่ก่อนหน้านี้ยังโทรติดกลับกลายเป็นเสียงผู้หญิงจากระบบตอบรับอัตโนมัติอีกครั้ง ทันใดนั้นเขาก็เข้าใจบางอย่างขึ้นมาอวี่โจวทรุดตัวลงบนโซฟาอย่างหมดอาลัยตายอยากยกมือขึ้นปิดหน้าแล้วร้องไห้อย่างหนักช่วงเวลาที่อยู่ในค่ายเต็มไปด้วยความวุ่นวาย แต่ก็มีความหมายทุกวันฉันไม่อยู่ในห้องผ่าตัด ก็อยู่ระหว่างทางไปตรวจรักษาผู้ป่วยเหนื่อยจนหัวถึงหมอนก็หลับทันที ไม่มีเวลาให้คิดฟุ้งซ่านเลยแม้แต่น้อยเพื่อนร่วมทีมทุกคนดีมาก พวกเรามาจากทั่วทุกมุมโลก มารวมตัวกันด้วยเป้าหมายเดียวกันไม่มีใครรู้เรื่องราวในอดีตของฉัน และไม่มีใครพูดถึงอวี่โจวกับซูหว่านในที่สุดฉันก็ได้กลับมาเป็นตัวเองอีกครั้ง เป็นเจียงอวี่อัน ศัลยแพทย์ที่ช่วยชีวิตผู้คน ไม่ใช่ภรรยาของอวี่โจวหลินซีจะวิดีโอคอลมาหาฉันทุกสองวัน เล่าเรื่องซุบซิบในประเทศให้ฟัง พร้อมด่าอวี่โจวว่าสมควรแล้วที่ต้องเจอแบบนี้พ่อแม่ไม่เคยตำหนิฉันเลยสักครั้ง ทุกครั้งที่วิดีโอคอลกัน พวกท่านจะคอยกำชับให้ฉันระวังตัวและกินข้าวให้ตรงเวลาความอบอุ่นจากการที่มีคนห่วงใยฉันอย่างจริงใจ และทะนุถนอมฉันอย่างระมัดระวัง ค่
Read more
บทที่ 7
ปัง !สายถูกตัดไปอย่างแรงอวี่โจวถือโทรศัพท์ไว้ ถูกด่ากราดจนแทบไม่มีช่องให้พูด แม้แต่ความรู้สึกโกรธก็ยังไม่มีแรงจะมี ตอนนี้เขาเพียงอยากตามหาฉันให้เจอ อยากพบหน้าฉัน และบอกฉันให้ชัดเจนว่าเขาเสียใจแล้ว เขารู้ตัวว่าผิดไปแล้วในปีที่สองของการอยู่แอฟริกา ฉันกลายเป็นกำลังหลักของทีมแพทย์ไปแล้วบ่ายวันหนึ่ง จู่ๆ ก็มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาถึงค่ายอวี่โจวยืนอยู่ด้านนอกเต็นท์เขาดูทรุดโทรมอย่างหนัก หนวดเครารุงรัง แววตาเลื่อนลอย ผิวคล้ำแดดจนดำสนิท ไม่เหลือเค้าของสถาปนิกหนุ่มผู้เปี่ยมด้วยความมั่นใจและมีชีวิตชีวาในวันวานแม้แต่น้อยฉันไม่ได้แปลกใจที่เขาจะตามมาถึงที่นี่หลินซีบอกฉันตั้งนานแล้วว่า เขาใช้เวลาตลอดทั้งปีถึงจะสืบรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่เพื่อนร่วมทีมสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงพากันเข้ามาล้อมไว้ มองเขาด้วยความระแวดระวังฉันโบกมือให้พวกเขาเป็นสัญญาณว่าไม่เป็นไร“ที่นี่ไม่สะดวกคุยกัน ข้างหน้ามีร้านกาแฟอยู่ร้านหนึ่ง เราควรคุยกันให้ดีสักครั้ง”แสงแดดยามบ่ายในแอฟริการ้อนแรงจนแสบตาฉันไม่ได้สั่งกาแฟ แค่ขอน้ำเย็นหนึ่งแก้วอวี่โจวจ้องมือที่ฉันประคองแก้วไว้ ริมฝีปากขยับเหมือนอยากพูดอะไร แต่ฉันข
Read more
บทที่ 8
“ตอนนี้ฉันใช้ชีวิตได้ดีมาก ทุกวันได้ช่วยชีวิตผู้คน มีเพื่อนที่มีอุดมการณ์เดียวกันอยู่รอบตัว ไม่ต้องคอยเอาใจใครอีก ไม่ต้องคอยดูสีหน้าใครอีกแล้ว”“อวี่โจว ฉันไม่รักคุณแล้ว”ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา อวี่โจวก็เหมือนถูกพรากเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายไป ร่างทั้งร่างทรุดฮวบลงเขาพึมพำซ้ำไปซ้ำมา น้ำตาไหลอาบหน้า แต่ก็ยังพยายามรั้งฉันไว้อย่างไร้ประโยชน์“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรนะ อวี่อัน”“ฉันจะรอคุณเอง รอจนกว่าวันไหนคุณอยากกลับมา ฉันก็จะอยู่ตรงนี้เสมอ”ฉันไม่อยากฟังคำสำนึกผิดที่ไร้ประโยชน์เหล่านี้อีก จึงลุกขึ้นผลักประตูร้านกาแฟออกไปนับจากวันนั้น อวี่โจวก็ปักหลักอยู่ใกล้ค่ายเขาเช่าบ้านหลังเล็กๆ ไว้หลังหนึ่ง และมารอฉันที่หน้าค่ายทุกวันเขาเอาอาหารเช้ามาให้ เอาน้ำมาให้ ช่วยฉันขนย้ายอุปกรณ์การแพทย์เขาบอกว่าตัดขาดกับซูหว่านอย่างสิ้นเชิงแล้วเขาขายบ้านทั้งสองหลังในประเทศไปแล้ว และจะไม่กลับไปอีกข้อความส่งมาทีละข้อความ เพื่อพิสูจน์ให้ฉันเห็นว่าเขาเปลี่ยนไปแล้วฉันไม่เคยตอบกลับเลยแม้แต่ครั้งเดียวตัวอักษรเหล่านั้นลอยเข้ามาในโทรศัพท์ของฉันราวกับสายลม แล้วก็ร่วงหล่นลงราวกับฝุ่นผงฉันยังคงไปทำงาน
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status