LOGINเพื่อนสนิทส่งเอกสารข้อตกลงการหย่าที่ร่างไว้ให้ฉัน “เธอใช้เวลาตั้งห้าปีกว่าจะจีบอวี่โจวติด ทำไมจู่ๆ ถึงอยากหย่าขึ้นมาล่ะ” ฉันยกยิ้มมุมปาก “เพราะเขาไม่ยอมกินข้าวกับฉัน” ห้าชั่วโมงก่อน ฉันส่งที่อยู่ร้านอาหารให้อวี่โจว “ครบรอบแต่งงานสามปี ฉันจองโต๊ะที่นี่ไว้แล้วนะ” เขาตอบกลับแทบจะทันที “ยุ่ง ไม่มีเวลา” ตามจีบมาห้าปี แต่งงานมาสามปี สิ่งที่ฉันได้รับกลับมามีเพียงสามคำ และยังเป็นภาพที่ฉันเห็นใต้ตึกบริษัท ตอนเขาประคองหญิงสาวผมสั้นขึ้นรถอย่างทะนุถนอม ตลอดห้าปีที่ฉันตามจีบอวี่โจว คำตอบของเขาค่อยๆ เปลี่ยนจากการเมินเฉยในตอนแรก มาเป็นการแบ่งปันทั้งความสุขและความทุกข์ร่วมกับฉัน จนกระทั่งตอนนี้ คำว่า “ยุ่ง ไม่มีเวลา” กลับกลายเป็นคำตอบที่เขาใช้พูดกับฉันอยู่บ่อยๆ ฉันเคยคิดว่าตัวเองคงทำได้ไม่ดีเหมือนเมื่อก่อน ที่แท้ก็แค่คนที่เขารักเปลี่ยนไปแล้ว เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นสายจากร้านอาหาร “คุณสี่คะ ขอสอบถามว่าคืนนี้มากันกี่ท่านคะ” ฉันเก็บเอกสารข้อตกลงการหย่าลงในกระเป๋า “คนเดียวค่ะ” ฉันรู้ว่าอวี่โจวพาผู้หญิงคนนั้นไปร้านอาหารเดียวกันแล้ว ก็ดี ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เมนูขึ้นชื่อของร้านนั้น คุณจะชอบแบ่งปันให้ใครก็ไม่เกี่ยวกับฉันอีกแล้ว ฉันจะเก็บไว้กินคนเดียว
View More“ตอนนี้ฉันใช้ชีวิตได้ดีมาก ทุกวันได้ช่วยชีวิตผู้คน มีเพื่อนที่มีอุดมการณ์เดียวกันอยู่รอบตัว ไม่ต้องคอยเอาใจใครอีก ไม่ต้องคอยดูสีหน้าใครอีกแล้ว”“อวี่โจว ฉันไม่รักคุณแล้ว”ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา อวี่โจวก็เหมือนถูกพรากเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายไป ร่างทั้งร่างทรุดฮวบลงเขาพึมพำซ้ำไปซ้ำมา น้ำตาไหลอาบหน้า แต่ก็ยังพยายามรั้งฉันไว้อย่างไร้ประโยชน์“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรนะ อวี่อัน”“ฉันจะรอคุณเอง รอจนกว่าวันไหนคุณอยากกลับมา ฉันก็จะอยู่ตรงนี้เสมอ”ฉันไม่อยากฟังคำสำนึกผิดที่ไร้ประโยชน์เหล่านี้อีก จึงลุกขึ้นผลักประตูร้านกาแฟออกไปนับจากวันนั้น อวี่โจวก็ปักหลักอยู่ใกล้ค่ายเขาเช่าบ้านหลังเล็กๆ ไว้หลังหนึ่ง และมารอฉันที่หน้าค่ายทุกวันเขาเอาอาหารเช้ามาให้ เอาน้ำมาให้ ช่วยฉันขนย้ายอุปกรณ์การแพทย์เขาบอกว่าตัดขาดกับซูหว่านอย่างสิ้นเชิงแล้วเขาขายบ้านทั้งสองหลังในประเทศไปแล้ว และจะไม่กลับไปอีกข้อความส่งมาทีละข้อความ เพื่อพิสูจน์ให้ฉันเห็นว่าเขาเปลี่ยนไปแล้วฉันไม่เคยตอบกลับเลยแม้แต่ครั้งเดียวตัวอักษรเหล่านั้นลอยเข้ามาในโทรศัพท์ของฉันราวกับสายลม แล้วก็ร่วงหล่นลงราวกับฝุ่นผงฉันยังคงไปทำงาน
ปัง !สายถูกตัดไปอย่างแรงอวี่โจวถือโทรศัพท์ไว้ ถูกด่ากราดจนแทบไม่มีช่องให้พูด แม้แต่ความรู้สึกโกรธก็ยังไม่มีแรงจะมี ตอนนี้เขาเพียงอยากตามหาฉันให้เจอ อยากพบหน้าฉัน และบอกฉันให้ชัดเจนว่าเขาเสียใจแล้ว เขารู้ตัวว่าผิดไปแล้วในปีที่สองของการอยู่แอฟริกา ฉันกลายเป็นกำลังหลักของทีมแพทย์ไปแล้วบ่ายวันหนึ่ง จู่ๆ ก็มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาถึงค่ายอวี่โจวยืนอยู่ด้านนอกเต็นท์เขาดูทรุดโทรมอย่างหนัก หนวดเครารุงรัง แววตาเลื่อนลอย ผิวคล้ำแดดจนดำสนิท ไม่เหลือเค้าของสถาปนิกหนุ่มผู้เปี่ยมด้วยความมั่นใจและมีชีวิตชีวาในวันวานแม้แต่น้อยฉันไม่ได้แปลกใจที่เขาจะตามมาถึงที่นี่หลินซีบอกฉันตั้งนานแล้วว่า เขาใช้เวลาตลอดทั้งปีถึงจะสืบรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่เพื่อนร่วมทีมสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงพากันเข้ามาล้อมไว้ มองเขาด้วยความระแวดระวังฉันโบกมือให้พวกเขาเป็นสัญญาณว่าไม่เป็นไร“ที่นี่ไม่สะดวกคุยกัน ข้างหน้ามีร้านกาแฟอยู่ร้านหนึ่ง เราควรคุยกันให้ดีสักครั้ง”แสงแดดยามบ่ายในแอฟริการ้อนแรงจนแสบตาฉันไม่ได้สั่งกาแฟ แค่ขอน้ำเย็นหนึ่งแก้วอวี่โจวจ้องมือที่ฉันประคองแก้วไว้ ริมฝีปากขยับเหมือนอยากพูดอะไร แต่ฉันข
ปลายสาย อวี่โจวยังไม่ยอมแพ้ กดโทรออกอีกครั้งแต่หมายเลขที่ก่อนหน้านี้ยังโทรติดกลับกลายเป็นเสียงผู้หญิงจากระบบตอบรับอัตโนมัติอีกครั้ง ทันใดนั้นเขาก็เข้าใจบางอย่างขึ้นมาอวี่โจวทรุดตัวลงบนโซฟาอย่างหมดอาลัยตายอยากยกมือขึ้นปิดหน้าแล้วร้องไห้อย่างหนักช่วงเวลาที่อยู่ในค่ายเต็มไปด้วยความวุ่นวาย แต่ก็มีความหมายทุกวันฉันไม่อยู่ในห้องผ่าตัด ก็อยู่ระหว่างทางไปตรวจรักษาผู้ป่วยเหนื่อยจนหัวถึงหมอนก็หลับทันที ไม่มีเวลาให้คิดฟุ้งซ่านเลยแม้แต่น้อยเพื่อนร่วมทีมทุกคนดีมาก พวกเรามาจากทั่วทุกมุมโลก มารวมตัวกันด้วยเป้าหมายเดียวกันไม่มีใครรู้เรื่องราวในอดีตของฉัน และไม่มีใครพูดถึงอวี่โจวกับซูหว่านในที่สุดฉันก็ได้กลับมาเป็นตัวเองอีกครั้ง เป็นเจียงอวี่อัน ศัลยแพทย์ที่ช่วยชีวิตผู้คน ไม่ใช่ภรรยาของอวี่โจวหลินซีจะวิดีโอคอลมาหาฉันทุกสองวัน เล่าเรื่องซุบซิบในประเทศให้ฟัง พร้อมด่าอวี่โจวว่าสมควรแล้วที่ต้องเจอแบบนี้พ่อแม่ไม่เคยตำหนิฉันเลยสักครั้ง ทุกครั้งที่วิดีโอคอลกัน พวกท่านจะคอยกำชับให้ฉันระวังตัวและกินข้าวให้ตรงเวลาความอบอุ่นจากการที่มีคนห่วงใยฉันอย่างจริงใจ และทะนุถนอมฉันอย่างระมัดระวัง ค่
เที่ยวบินรอบดึกเงียบสงัดฉันสะลึมสะลือฝันถึงคำพูดสุดท้ายที่หลินซี เพื่อนสนิทของฉันพูดกับฉันในวันนั้น“เธอไม่ได้เป็นแบบนี้เพราะมื้ออาหารมื้อนี้หรอก แต่เป็นเพราะมื้ออาหารแบบนี้นับครั้งไม่ถ้วนต่างหาก”“อวี่อัน อย่าฝืนทนทำร้ายตัวเองอีกเลย”วันนั้นฉันยังคงถ่ายภาพแสงอาทิตย์ยามเย็นที่สวยงามเอาไว้ เพียงแต่ไม่ได้ส่งให้ อวี่โจวอีกต่อไป และไม่ได้พูดเรื่องไร้สาระที่ชวนให้เขารำคาญเหมือนเมื่อก่อนฉันเก็บภาพนั้นไว้ในอัลบั้มรูปแทนฉันเชื่อว่าสักวันจะได้พบคนที่เต็มใจฟังเรื่องไร้สาระของฉัน และยอมอยู่ดูแสงอาทิตย์ยามเย็นเป็นเพื่อนฉันเมื่อเครื่องบินลงจอดที่ไนโรบี ก็เป็นเวลาตีสี่ตามเวลาท้องถิ่นแล้วฉันเหนื่อยจนแทบลืมตาไม่ขึ้น จึงขึ้นรถของทีมแพทย์ตรงไปยังค่ายพักทันทีฉันทิ้งตัวลงบนเตียงไม้แข็งๆ และหลับสนิทไปอย่างหนักอึ้งเมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง แสงแดดนอกเต็นท์ก็สว่างจ้าจนแสบตาแล้วเกือบเที่ยงวันอยู่รอมร่อพอเสียบสายชาร์จโทรศัพท์แล้วเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ต เสียงสั่นเตือนก็ดังรัวขึ้นมาทันทีราวกับเสียงหึ่งๆ ของฝูงผึ้งหน้าจอกะพริบไม่หยุด ตัวเลขสายที่ไม่ได้รับสีแดงเพิ่มขึ้นต่อเนื่อง มีมากกว่าเจ็ดสิบ