Todos os capítulos de พบเธอครั้งเดียว แพ้ไปทั้งชีวิต: Capítulo 11 - Capítulo 20

ในอพาร์ตเมนต์ไม่มีเงาร่างของเสิ่นชิงฮวานที่เคยง่วนอยู่กับงานอีกแล้ว แม้แต่กลิ่นหอมบางเบาจากตัวเธอที่คล้ายมีคล้ายไม่มีก็จางลง เหลืออยู่เพียงในความทรงจำของเขาบางครั้งยามดึกในห้วงฝัน เขาจะพลิกตัวไปโอบเอวเธอตามความเคยชิน ทว่ามือที่ยื่นออกไปกลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่าทุกครั้ง เขาจึงพลันตื่นขึ้นมา แล้วเหม่อมองที่ว่างเปล่าข้างกายเวลาจัดการเอกสารอยู่ในห้องทำงาน เขามักกดโทรศัพท์ภายในตามความเคยชิน แล้วสั่งว่า “เสิ่นชิงฮวาน เข้ามา”เมื่อเจอกับความเงียบกระอักกระอ่วนของเลขาคนใหม่ที่ปลายสาย เขาถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเธอลาออกไปแล้วเลขาคนใหม่มีความสามารถในการทำงานไม่เลว แต่กาแฟที่เธอรินให้เขากลับไม่เคยวางอยู่ในตำแหน่งที่เขาหยิบได้ถนัดมือที่สุดอย่างเช่นตอนนี้ที่เขาเผลอกินของที่มีน้ำมะม่วงผสมอยู่จนเกิดอาการแพ้ ผิวหนังเริ่มคันและมีผื่นขึ้นเลขาคนใหม่เองก็ตกใจจนเกือบร้องไห้ รีบพูดอย่างลนลานว่า “ประธานฟู่ ฉันจะพาคุณไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้ค่ะ”ฟู่ซือเหนียนวางแก้วเหล้าลงอย่างสงบนิ่ง ขณะที่กำลังจะออกไปพร้อมเลขา สายตากลับถูกเงาร่างหนึ่งตรงทางเข้าห้องจัดเลี้ยงดึงดูดไว้กะทันหันดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นใ

เซี่ยหลินหลินกำมือแน่น ภายในใจเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นเธอกับแฟนเก่าก็แค่คบกันเล่นๆ เท่านั้น ความจริงแล้วคนที่เธอชอบมาโดยตลอดคือฟู่ซือเหนียนเพียงแต่เมื่อก่อนฟู่ซือเหนียนไม่ข้องแวะกับผู้หญิงเลย ตลอดหลายปีมานี้ คนที่อยู่ข้างกายเขามาโดยตลอดมีเพียงเสิ่นชิงฮวานคนเดียว เธอถึงได้คบหากับคนอยู่หลายคนเพื่อคลายความเหงาใครจะไปคิดว่า ตอนที่เธอรู้ว่าตระกูลฟู่ตั้งใจจะเชื่อมสัมพันธ์ด้วยการแต่งงานกับตระกูลเซี่ย เธอกลับตรวจพบโดยไม่คาดคิดว่าตัวเองตั้งครรภ์เซี่ยหลินหลินแอบไปโรงพยาบาล คิดจะจัดการเอาเด็กออกแต่หมอกลับบอกว่า ร่างกายของเธอมีลักษณะพิเศษ หากทำแท้งไป ก็มีโอกาสสูงที่จะตั้งครรภ์อีกได้ยาก อีกทั้งยังมีโอกาสตกเลือดอย่างรุนแรงเซี่ยหลินหลินคิดแล้วคิดอีก ไม่กล้าเสี่ยงอีก จึงคิดจะมีอะไรกับฟู่ซือเหนียน เพื่อให้เขาเข้าใจผิดว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของเขาแต่ใครจะคิดว่าฟู่ซือเหนียนกลับไม่แตะต้องเธอเลยแม้แต่นิดเดียวเมื่อเห็นว่าหากยังปล่อยเวลาไปเรื่อยๆ ท้องของเธอก็จะยิ่งโตขึ้นทุกวัน เธอจึงร้อนใจและแอบย่องเข้าไปในอพาร์ตเมนต์ที่ฟู่ซือเหนียนพักอยู่เป็นประจำแต่คิดไม่ถึงว่า ความเร่งร้อนของเธอกลับทำให้ฟู่ซื

สีหน้าของฟู่ซือเหนียนพลันย่ำแย่ถึงขีดสุดเขาทวนคำที่เสิ่นชิงฮวานเพิ่งพูดออกมา “คู่หมั้น?”ฟู่ซือเหนียนถูกยั่วโมโหขึ้นมาในทันที เขาทอดสายตาลงมองใบหน้าดื้อรั้นของเสิ่นชิงฮวาน โมโหเสียจนแทบหัวเราะออกมาลูกแมวที่เขาเคยคิดว่าเพียงกวักมือเรียกก็จะกลับมาอยู่ข้างกาย กลับงอนขึ้นมาเสียอย่างนั้น แถมยังแยกเขี้ยวและกางกรงเล็บใส่เขาอีกทั้งที่ดุแบบลูกแมวน่ารักๆ แท้ๆ แต่กลับข่วนเขาจนเจ็บจริงเสียด้วยฟู่ซือเหนียนหรี่ตาลง มองเสิ่นชิงฮวานอย่างมีนัย “เรื่องระหว่างเรา คุณแน่ใจว่าจะพูดต่อหน้า...คู่หมั้นคนนี้ของคุณ?”น้ำเสียงของเขาแฝงความยั่วเย้าอย่างไม่ใส่ใจ ใบหน้าที่เคยเย็นขรึมและดูห่างไกลจากเรื่องรักใคร่ บัดนี้กลับเจือแววเจ้าเล่ห์และร้ายกาจขึ้นมาเล็กน้อยเสิ่นชิงฮวานพลันนึกขึ้นได้ว่า เมื่อก่อนเวลาอยู่กันตามลำพัง ผู้ชายคนนี้เคยทำตัวเลวร้ายแค่ไหนเธอรู้สึกถึงลางไม่ดีขึ้นมาแทบจะในทันทีหลังลังเลอยู่เล็กน้อย สุดท้ายเธอก็ขมวดคิ้วแล้วหันไปมองเฮ่อสิงโจว “พี่กลับไปก่อนเถอะ ฉันจะคุยกับเขาสักหน่อย”เฮ่อสิงโจวมองเธออย่างอ่อนโยน “รับมือคนเดียวไหวไหม?”เสิ่นชิงฮวานยิ้มขึ้น “ไม่ต้องห่วงค่ะ”เฮ่อสิงโจวเหลือ

ฟู่ซือเหนียนพลันหน้าซีดลง แม้แต่บาดแผลของตัวเองก็ไม่ทันได้สนใจเขานิ่งงัน มองมือของเสิ่นชิงฮวานที่ประสานอยู่กับมือของเฮ่อสิงโจวเขาไม่อาจหลอกตัวเองได้อีก แววตาของเสิ่นชิงฮวานเต็มไปด้วยความจริงจังทำงานร่วมกันมาเจ็ดปี เขารู้ว่าเธอไม่ได้โกหกแม้เขาจะไม่ได้คิดจะแต่งงานกับเสิ่นชิงฮวาน แต่ก็ไม่เคยคิดมาก่อนว่าเสิ่นชิงฮวานจะแต่งงานกับคนอื่น...พูดจบ เสิ่นชิงฮวานก็ไม่สนใจเขาอีก ก่อนจะจูงเฮ่อสิงโจวขึ้นไปชั้นบนทันที“ฉันจะทายาให้พี่นะคะ”ห้องของทั้งคู่อยู่ตรงข้ามกันนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เฮ่อสิงโจวมาที่นี่เสิ่นชิงฮวานให้เขานั่งลงบนโซฟา ก่อนรีบไปรื้อหากล่องปฐมพยาบาลออกมาเฮ่อสิงโจวเอนพิงโซฟา เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ปล่อยให้เธอทายาให้เขาเมื่อเห็นรอยช้ำหลายแห่งปรากฏอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาของเขา เสิ่นชิงฮวานก็ทั้งอ่อนใจทั้งสงสาร“คราวหน้าอย่าใจร้อนแบบนี้อีก คงต้องใช้เวลาหลายวันกว่าจะยุบหายหมด”ตั้งแต่เดินเข้ามา เฮ่อสิงโจวก็แทบไม่ได้พูดอะไรเวลานี้เขาเอาแต่จ้องมองเธอไม่วางตาเมื่อได้ยินคำพูดของเธอ แววตาของเขาก็พลันเคร่งลงเล็กน้อย ก่อนเอ่ยช้าๆ ว่า“ฉันคงยืนนิ่งเฉยไม่ได้ ถ้าต้องเห็นคนอื่นบังคั

สายตาของเขาเย็นชาถึงขีดสุด จนเซี่ยหลินหลินตัวสั่นขึ้นมาชั่วขณะใบหน้าของเธอซีดเผือด ขณะมองไปทางฟู่ซือเหนียน “ฟู่...ฟู่ซือเหนียน...คุณทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง...”มุมปากของฟู่ซือเหนียนยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา เขาหยิบเหล้ามาอีกแก้ว ก่อนจะราดลงบนศีรษะของเซี่ยหลินหลินต่อหน้าต่อตาเธอ“กรี๊ด!!!”เซี่ยหลินหลินกรีดร้อง รีบใช้มือทั้งสองเช็ดเหล้าออกจากใบหน้า ก่อนเงยหน้ามองฟู่ซือเหนียนอย่างไม่อยากเชื่อแต่ฟู่ซือเหนียนเพียงมองสภาพหมดท่าของเธออย่างเย็นชา “ทำไมจะทำไม่ได้เล่า?”เขาดีดนิ้วครั้งหนึ่ง บอดี้การ์ดที่อยู่ข้างๆ ก็เดินเข้ามาทันทีฟู่ซือเหนียนสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คุณเซี่ยชอบเอาเหล้าสาดคนอื่นนักไม่ใช่เหรอ ไป ให้เธอได้ลองโดนแบบนี้บ้าง”เขายกมือขึ้น ชี้ไปทางหอแชมเปญที่อยู่ไม่ไกลอย่างไม่ใส่ใจบอดี้การ์ดรับคำทันที “ครับ!”สิ้นคำ บอดี้การ์ดสองคนก็เดินเข้าไปลากเซี่ยหลินหลินตรงไปทางหอแชมเปญเซี่ยหลินหลินดิ้นขัดขืนสุดแรง “ฟู่ซือเหนียน! อย่า! ฉันรู้แล้วว่าฉันผิด...อย่าทำกับฉันแบบนี้...”เวลานี้ แขกในงานเลี้ยงต่างหันมามองทางนี้เดิมทีเซี่ยหลินหลินก็เป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น แม้ถูกล่วงเกินเพียงเ