พบเธอครั้งเดียว แพ้ไปทั้งชีวิต

เธอพบฟู่ซือเหนียนเป็นครั้งแรกในปีที่อายุสิบแปด

เธอรับสายจากแม่ “ฮวานฮวาน พ่อของลูกประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ตอนนี้กำลังช่วยชีวิตอยู่ที่โรงพยาบาล อาการหนักมาก ลูกรีบกลับมาดูใจพ่อเถอะ”

เสิ่นชิงฮวานคิดอะไรไม่ออก เธอลนลานจนไม่ทันดูทาง วิ่งพรวดออกไปชนเข้ากับรถของฟู่ซือเหนียนเต็มๆ

โชคดีที่ฟู่ซือเหนียนเหยียบเบรกได้ทัน เธอจึงบาดเจ็บไม่หนัก พอลุกขึ้นมาก็วิ่งกะเผลกมุ่งหน้าไปโรงพยาบาลทันที

ฟู่ซือเหนียนรั้งเธอไว้ พอถามจนรู้ต้นสายปลายเหตุ เขาก็โทรศัพท์ไปสายหนึ่ง ก่อนจะพาเธอไปส่งโรงพยาบาลด้วยตัวเอง

เมื่อพวกเขาไปถึง ผู้อำนวยการโรงพยาบาลก็รีบพาทีมที่เชี่ยวชาญที่สุดเข้าห้องผ่าตัด และช่วยพ่อของเธอกลับมาจากความเป็นความตาย

เสิ่นชิงฮวานกับแม่กอดกันแน่น ทั้งคู่ดีใจจนหลั่งน้ำตา

ดวงตาของเธอพร่าพรายด้วยหยาดน้ำตา ขณะมองเห็นฟู่ซือเหนียนยืนอยู่ไม่ไกล กำลังเอ่ยขอบคุณผู้อำนวยการด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

ตอนนั้นเองเสิ่นชิงฮวานถึงได้รู้ว่า ผู้อำนวยการโรงพยาบาลเป็นคนที่เขาตามมา

ในชั่วขณะนั้น เด็กหนุ่มผู้ยืนอยู่ท่ามกลางแสงสว่างด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ราวกับเทพเจ้าที่ลงมาปรากฏในโลกของเธอ

ตอนแรกเสิ่นชิงฮวานเพียงอยากตอบแทนเขาด้วยความขอบคุณ จึงคอยวิ่งตามหลัง และทำทุกอย่างที่พอจะทำได้ตามกำลังของเธอ

หลังเรียนจบ เธอเข้าทำงานที่ฟู่ซื่อ แล้วมีความสัมพันธ์ทางกายกับเขาโดยไม่คาดคิด ก่อนจะกลายเป็นเลขาส่วนตัวที่คอยติดตามเขาอย่างใกล้ชิด

ความรู้สึกค่อยๆ เปลี่ยนไป และท่ามกลางความอ่อนโยนที่เขามอบให้เป็นครั้งคราว ก็เกิดความปรารถนาที่ไม่ควรมีขึ้นมา

จนกระทั่งหนึ่งเดือนก่อน ฟู่ซือเหนียนก็เย็นชากับเธอขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เธอเริ่มกระวนกระวายใจ ลังเลอยู่นาน จนครั้งหนึ่งหลังเสร็จกิจ จึงถามเขาอย่างระมัดระวัง “ประธานฟู่ ฉันทำอะไรผิดไปหรือเปล่าคะ?”

สีหน้าเคร่งขรึมของฟู่ซือเหนียนนิ่งค้างไปครู่ใหญ่ กว่าเขาจะเอ่ยว่า

“ชักจะเบื่อแล้ว”

เสิ่นชิงฮวานหน้าซีดเผือด ภายใต้สายตาเย็นชาไร้เยื่อใยของเขา เธอลนลานหนีออกไป

วันนั้นฟู่ซือเหนียนเดินทางไปทำงานต่างประเทศ

ผิดวิสัยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน คราวนี้เขาไม่ได้พาเธอซึ่งเป็นเลขาส่วนตัวติดตามไปด้วย

วันรุ่งขึ้น เธอก็เห็นข่าวลือเรื่องการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างเขากับเซี่ยหลินหลิน

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ฟู่ซือเหนียนกลับประเทศพร้อมกับแหวนแต่งงานที่เพิ่มขึ้นมาบนนิ้วนางหนึ่งวง

ตอนนั้นเองเธอจึงเข้าใจว่า ต่อให้เป็นความฝันอันงดงาม สุดท้ายก็ย่อมมีเวลาตื่น และถึงเวลาที่เธอควรแยกจากฟู่ซือเหนียนแล้ว

ฟู่ซือเหนียนจากไปแล้ว และยกอพาร์ตเมนต์แห่งนี้ที่อยู่อาศัยมานานเจ็ดปีให้เธอ

เสิ่นชิงฮวานเก็บข้าวของในอพาร์ตเมนต์ไปพลาง ติดต่อนายหน้าให้นำห้องออกประกาศขายไปพลาง

อพาร์ตเมนต์แห่งนี้ตั้งอยู่ในย่านศูนย์กลาง อีกทั้งราคาที่เธอตั้งไว้ยังต่ำกว่าราคาตลาดมาก

นายหน้าช่วยแนะนำห้องนี้เป็นพิเศษ คืนนั้นเองก็มีคนมาดูห้องและวางเงินมัดจำ

หลังเซ็นสัญญาเสร็จ นายหน้าก็ยิ้มอย่างกระตือรือร้น “คุณเสิ่น ผู้ซื้อชำระเต็มจำนวน ประมาณหนึ่งสัปดาห์ก็น่าจะดำเนินขั้นตอนทั้งหมดเสร็จแล้วค่ะ”

เสิ่นชิงฮวานชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มพลางพยักหน้า “ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ”

หลังส่งอีกฝ่ายกลับแล้ว เธอก็เริ่มลงมือเก็บข้าวของภายในบ้าน

แมวกวักนำโชคตัวเล็กบนตู้รองเท้า เป็นของที่เธอนำมาวางไว้ตั้งแต่วันที่ย้ายเข้ามา

ฟู่ซือเหนียนหัวเราะว่าเธอเห็นแก่เงิน แต่พอเธอหันหลัง เขากลับกดเธอไว้กับตู้รองเท้า แล้วเรียกร้องจากเธออย่างไม่ยั้ง

เขาขบติ่งหูของเธอ น้ำเสียงแหบพร่าแฝงรอยยิ้มลึกๆ “แทนที่จะบูชามัน บูชาผมดีกว่านะ”

พรมในห้องรับแขกเป็นผืนที่เขาเห็นตอนเดินผ่านห้างสรรพสินค้า ระหว่างที่พวกเขาเดินทางไปทำงานต่างประเทศ

เขารูดบัตรซื้อพรมผืนนั้นไว้ กว่าพรมจะข้ามน้ำข้ามทะเลมาส่งถึงบ้าน เวลาก็ล่วงไปกว่าครึ่งเดือน

พอเธอแกะพรมเสร็จ เขาก็เริ่มแกะเสื้อผ้าบนตัวเธอต่อ หางตาเจือแววหยอกเย้า

“เห็นมันแวบแรก ผมก็คิดแล้วว่ามันต้องนอนสบายมากแน่ๆ”

โซฟาเดี่ยวตรงมุมห้อง ครั้งหนึ่งเขาเคยอ่อนโยนอย่างหาได้ยาก นั่งกอดเธอที่กำลังป่วยอยู่บนนั้นและคอยปลอบเธอ

มีดโกนหนวดในห้องน้ำคือของขวัญชิ้นแรกที่เธอมอบให้เขา และเขาก็ใช้มันเรื่อยมานานหลายปี

บนหน้าต้นเล่มของหนังสือ “กลยุทธ์สงครามธุรกิจ” เล่มซ้ายสุดบนชั้น มีภาพของเธอที่ครั้งหนึ่งเขานึกสนุกวาดขึ้นด้วยเส้นเพียงไม่กี่ขีด

เจ็ดปี ช่างเป็นเวลาที่ยาวนานเหลือเกิน

ยาวนานเสียจนแม้แต่คนสูงส่งและเย็นชาอย่างฟู่ซือเหนียน ก็ยังมีความทรงจำที่ยากจะลืมเลือนร่วมกับเธออยู่ในทุกมุมของบ้านหลังนี้

เสิ่นชิงฮวานเก็บข้าวของไป ทิ้งไป จนสุดท้าย ท่ามกลางความรกรุงรังที่เกลื่อนเต็มพื้น เธอก็สะอื้นจนพูดไม่ออก

เธอร้องไห้มาตลอดทั้งคืน ตอนเช้าประคบเย็นอยู่ครึ่งชั่วโมง แล้วลงรองพื้นหนาๆ จนแทบมองไม่ออกว่าเปลือกตาบวมแดง

เธอหยิบหนังสือลาออกที่เขียนเตรียมไว้แต่เนิ่นๆ ออกมา แล้วตรงไปที่บริษัททันที

ทันทีที่เธอนั่งลงที่โต๊ะทำงาน ก็เห็นเพื่อนร่วมแผนกต่างมองมาด้วยสายตาแปลกๆ ปนความเห็นใจ