All Chapters of พบเธอครั้งเดียว แพ้ไปทั้งชีวิต: Chapter 1 - Chapter 10

เสิ่นชิงฮวานยังไม่ทันได้ถามว่าเกิดอะไรขึ้น ก็เห็นประตูห้องทำงานของฟู่ซือเหนียนถูกผลักเปิดออก ก่อนเซี่ยหลินหลินจะเดินออกมาหล่อนสวมชุดราตรีโอต์กูตูร์ แต่งหน้าอย่างประณีต ทุกอิริยาบถเต็มไปด้วยราศีคุณหนูตระกูลใหญ่ที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอม ทั้งยังวางตัวในบริษัทอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับตนเป็นนายหญิงของตึกแห่งนี้ในที่สุดเสิ่นชิงฮวานก็เข้าใจเสียทีว่า สายตาแฝงนัยของเพื่อนร่วมงานเหล่านั้นมีที่มาอย่างไรเพราะอย่างไรเสีย ทุกคนก็เคยคิดว่าเธอจะได้เป็นว่าที่นายหญิงของบริษัทแต่เพียงชั่วข้ามคืน ฟู่ซือเหนียนกลับหมั้นหมายเสียแล้ว สถานะของเธอจึงกลายเป็นเรื่องกระอักกระอ่วนกลับเป็นเซี่ยหลินหลินเสียเองที่เมื่อเห็นเสิ่นชิงฮวานแล้ว ดูราวกับไม่มีเรื่องขุ่นข้องหมองใจอยู่เลยแม้แต่น้อยใบหน้าของเธอแต้มด้วยรอยยิ้มหวาน ก่อนยื่นบัตรเชิญในมือให้เสิ่นชิงฮวาน พร้อมเอ่ยเชื้อเชิญอย่างเป็นกันเอง“อรุณสวัสดิ์ค่ะ เลขาเสิ่น อีกหนึ่งสัปดาห์จะเป็นงานหมั้นของฉันกับซือเหนียน ฉันตั้งใจเอาบัตรเชิญมาให้ทุกคนโดยเฉพาะเลยค่ะ”“เลขาเสิ่นทำงานกับซือเหนียนมานานที่สุด ถึงวันงานต้องให้เกียรติมาร่วมให้ได้นะคะ”เสิ่นชิงฮวานคลี

เสิ่นชิงฮวานถอนหายใจออกมาอย่างไร้สุ้มเสียง “ฉันทำแผลให้คุณก่อนแล้วกัน”ฟู่ซือเหนียนไม่แสดงท่าทีว่าจะตอบรับหรือปฏิเสธท่าทีของเขาดูแปลกผิดปกติอยู่บ้าง พอเสิ่นชิงฮวานเดินเข้าไปใกล้และได้กลิ่นเหล้าแรงจัดจากตัวเขา เธอก็คาดว่าเขาคงเมาอยู่บ้างจริงๆเขาคงลืมไปแล้วว่า เธอไม่ใช่เลขาของเขาอีกต่อไปแล้วพนักงานเหมือนได้รับการปลดปล่อย รีบไปนำกล่องปฐมพยาบาลของร้านอาหารมาทันทีเสิ่นชิงฮวานอยู่ข้างฟู่ซือเหนียนมาหลายปี เพื่อรับมือกับเหตุฉุกเฉินต่าง ๆ เธอจึงตั้งใจเรียนรู้เรื่องการปฐมพยาบาลไว้ไม่น้อย และคุ้นเคยกับการจัดการเรื่องเหล่านี้เป็นอย่างดีมานานแล้วเธอขยับเข้าไปใกล้ มองฝ่ามือของเขาที่เลือดเนื้อเละจนแทบดูไม่ออก คิ้วพลันขมวดขึ้นโดยไม่รู้ตัว“อาจจะเจ็บนิดหน่อย ทนหน่อยนะ”“อืม”เสิ่นชิงฮวานค่อยๆ คีบเศษแก้วที่ฝังอยู่ในฝ่ามือของเขาออกอย่างระมัดระวัง ก่อนใส่ยาให้จากนั้นเธอก็เผลอเป่าแผลให้เขาเบาๆ ราวกับกำลังปลอบเด็กชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะมองเสี้ยวหน้าของเธอที่ดูอ่อนโยนและจดจ่อ ลูกกระเดือกพลันขยับวูบหนึ่งเสิ่นชิงฮวานจัดการบาดแผลอย่างละเอียดและตั้งใจจนเรียบร้อย ก่อนปิดท้ายด้วยการผูกโบอ

น้ำเย็นจัดไหลจากศีรษะลงไปจนถึงในเสื้อผ้า ทำเอาเธอหนาวจนตัวสั่นเส้นผมเปียกชุ่มแนบติดใบหน้า ส่วนเสื้อผ้าก็เปียกโชกจนเห็นแนวโค้งของชุดชั้นใน ทำให้เธอดูหมดสภาพอย่างยิ่งฟู่ซือเหนียนมองดวงตาของเสิ่นชิงฮวานที่เอ่อคลอด้วยน้ำตาจากความคับข้องใจ แต่เธอกลับฝืนกลั้นมันไว้“ขอโทษหลินหลินซะ”ใช่แล้ว สำหรับฟู่ซือเหนียน มันเป็นเช่นนี้มาโดยตลอดเขาไม่สนว่าใครถูกใครผิด เพียงปกป้องคนที่เขาอยากปกป้องเท่านั้นเซี่ยหลินหลินที่ยืนอยู่ข้างๆ ตกตะลึงไปชั่วครู่ ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนเป็นกระหยิ่มใจทันที เธอมองเสิ่นชิงฮวานอย่างท้าทาย รอให้อีกฝ่ายเอ่ยคำขอโทษเสิ่นชิงฮวานเอ่ยอย่างอึ้งงัน “ถ้า...ฉันไม่ขอโทษล่ะ?”สีหน้าของฟู่ซือเหนียนฉายความเย็นชาไร้เยื่อใย “รังแกคู่หมั้นของผม ผมจะทำให้คุณอยู่ในเมืองจิงต่อไปไม่ได้อีก ส่วนเงินในบัตรของคุณ อย่าหวังว่าจะเอาไปได้แม้แต่สักสตางค์เดียว”เสิ่นชิงฮวานหัวเราะออกมาอย่างขมขื่นทุกคนต่างคิดว่า ที่เธออยู่ข้างเขามาตลอดก็เพราะเงินคิดว่าเธอตัดใจจากแสงสีและความรุ่งเรืองของเมืองใหญ่นี้ไม่ได้ ต่อให้ต้องผ่านความยากลำบากสักแค่ไหนก็ยังจะอยู่ต่อให้ได้แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า ตั้งแต่แ

บอดี้การ์ดตอบอย่างนอบน้อมทันที “การผ่าตัดเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ คุณเสิ่นให้ความร่วมมือตลอด การผ่าตัดเป็นไปอย่างราบรื่นครับ”นิ้วของฟู่ซือเหนียนที่กำโทรศัพท์อยู่กระชับแน่นขึ้นเล็กน้อยจนซีดขาวเขานิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยถามว่า “แล้วเธอร้องไห้หรือเปล่า...”ทันทีที่ถามออกไป เขาก็ขมวดคิ้ว ก่อนจะวางสายทันทีฟู่ซือเหนียนรู้สึกอึดอัดใจอยู่บ้าง เขาโน้มตัวไปค้นช่องเก็บของฝั่งผู้โดยสารด้านหน้า แล้วพบสมุดอยู่หลายเล่มหากเสิ่นชิงฮวานอยู่ที่นี่ เธอคงต้องประหลาดใจเมื่อพบว่า นี่กลับเป็นสมุดหลายเล่มที่เธอเคยโยนทิ้งลงถังขยะผู้ชายอย่างฟู่ซือเหนียน ถึงกับมีคราวที่เก็บของขึ้นมาจากถังขยะเหมือนกันโชคดีที่ตอนนั้นเพิ่งเปลี่ยนถุงขยะ สมุดที่โยนลงไปจึงไม่เปื้อนเลยฟู่ซือเหนียนเปิดสมุดบันทึก มองข้อความที่คุ้นตาบนนั้น ก่อนจะเผลอใจลอยไปเล็กน้อยในสมุดบันทึกนั้น จดรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่เสิ่นชิงฮวานสังเกตเห็นมาตั้งแต่เข้าทำงานที่ฟู่ซื่อทุกสิ่งที่บันทึกอยู่ในนั้นล้วนมีเขาเป็นศูนย์กลาง“จุดสำคัญ: ประธานฟู่รักความสะอาดจัด ต้องเตรียมทิชชูเปียกฆ่าเชื้อพกติดตัวไว้เสมอ”“ประธานฟู่ไม่ชอบกินมะระ”“ฟู่ซ

เสิ่นชิงฮวานมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีเรื่องบังเอิญถึงขนาดนี้เมืองโจวซึ่งเป็นบ้านเกิดของเสิ่นชิงฮวาน อยู่ห่างจากเมืองจิงเป็นระยะทางที่ต้องใช้เวลาบินสองชั่วโมงตอนนั้นเสิ่นชิงฮวานกำลังเรียนอยู่ที่เมืองจิง พ่อเสิ่นเดินทางมาเมืองจิงเพื่อแลกเปลี่ยนและศึกษาดูงาน โดยพาแม่เสิ่นมาด้วย ตั้งใจจะไปเยี่ยมเสิ่นชิงฮวานที่โรงเรียน แต่กลับประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ระหว่างทางหลังได้รับการช่วยเหลือจนพ้นขีดอันตราย พ่อเสิ่นพักฟื้นอยู่ที่เมืองจิงระยะหนึ่ง ก่อนจะกลับเมืองโจว และตลอดหลายปีมานี้สองสามีภรรยาก็อาศัยอยู่ที่บ้านเกิดมาโดยตลอดพวกเขารู้ว่าเสิ่นชิงฮวานทำงานอยู่ที่ฟู่ซื่อ และรู้ด้วยว่าเธอเป็นเลขานุการของฟู่ซือเหนียน แต่กลับไม่รู้ว่าเธอกับฟู่ซือเหนียนยังมีความสัมพันธ์อีกอย่างหนึ่งสองสามีภรรยารู้สึกขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือที่ฟู่ซือเหนียนมีต่อพวกเขา ทุกครั้งที่ส่งของขึ้นชื่อจากบ้านเกิดมาให้เสิ่นชิงฮวาน พวกเขาก็จะให้เธอนำส่วนหนึ่งไปให้ฟู่ซือเหนียนด้วยแม้แต่ตอนขึ้นเขาไปขอเครื่องรางคุ้มครองให้เสิ่นชิงฮวาน พวกเขาก็ยังขอเผื่อฟู่ซือเหนียนอีกหนึ่งชิ้นก็เพราะตอนนี้เสิ่นชิงฮวานอายุมาก