All Chapters of สายลมที่ถูกลืม: Chapter 11 - Chapter 20

“วันพุธที่แล้วค่ะ”ครูตรวจสอบยืนยันตัวตนของเฮ่อจิ่งเซียวแล้ว จึงหยิบเอกสารลาออกมายื่นให้เขา สายตาที่มองเขายังคงแฝงแววเยาะเย้ยอยู่ตลอดเวลาเฮ่อจิ่งเซียวขบกรามแน่น แววตาสั่นไหวเล็กน้อยมันคือวันถัดจากวันที่เขาบอกให้ซินซินย้ายโรงเรียนเขาเสียใจและรู้สึกผิดเมื่อมองลายเซ็นของเสิ่นอี้หนิง เขาก็อดใช้นิ้วหัวแม่มือลูบมันเบา ๆ ไม่ได้ หัวใจวูบโหวงเขาไม่เคยคิดเลยว่าเสิ่นอี้หนิงกับซินซินจะจากเขาไปตอนที่เดินออกจากโรงเรียนอนุบาล เฮ่อจิ่งเซียวเหมือนลูกโป่งลมแฟบ นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกหวาดกลัวและอับจนหนทาง“พวกเธอคงกลับบ้านไปแล้วมั้ง”เฮ่อจิ่งเซียวมองเวลา พยายามปลอบใจตัวเอง ก่อนจะรีบขับรถกลับบ้านระหว่างทางเขาก็ยังคงโทรหาเสิ่นอี้หนิงอยู่ตลอดแต่ปลายสายก็ยังคงปิดเครื่อง“เสิ่นอี้หนิงอยู่ที่บริษัทหรือเปล่า” เฮ่อจิ่งเซียวโทรหาเลขาด้วยความหวังอันน้อยนิดปลายสายเงียบไปสองสามวินาที “ประธานเฮ่อคะ เลขาเสิ่นลาออกแล้วค่ะ”เธอลาออกแล้ว...“ไปสืบดูว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน ขอเร็วที่สุด”“รับทราบค่ะประธานเฮ่อ”เฮ่อจิ่งเซียววางสาย ก่อนกลับบ้านด้วยความร้อนใจ พลางแอบมีความหวังเล็ก ๆ“ซินซิน”“เส

หลังจากจากเฮ่อจิ่งเซียวมา เสิ่นอี้หนิงก็มาตั้งรกรากอยู่ที่ประเทศ Aเธอเข้าทำงานในบริษัทที่ใฝ่ฝัน และยังหาโรงเรียนดี ๆ ให้ซินซินได้แล้วด้วยเธอตั้งใจทำงานอย่างหนัก ได้เข้าไปมีส่วนร่วมในงานวิจัยและพัฒนาผลิตภัณฑ์ใหม่ของบริษัท จนได้รับการยอมรับจากทุกคนในเรื่องงานวันนี้หลังเลิกงาน เพื่อนร่วมงานของเสิ่นอี้หนิงก็เข้ามาขวางเธอไว้“คุณเสิ่น นึกไม่ถึงเลยว่าคุณจะมีความสามารถโดดเด่นขนาดนี้ ไอเดียของคุณยอดเยี่ยมมากเลยครับ”“ขอบคุณประธานหลี่ที่ชมค่ะ” เสิ่นอี้หนิงยิ้ม“ไม่ทราบว่าคุณเสิ่นจะให้เกียรติไปทานมื้อค่ำกับผมได้ไหมครับ ผมชื่นชมคุณเสิ่นมาก หวังว่าจะได้พูดคุยแลกเปลี่ยนกับคุณให้มากขึ้น” ประธานหลี่ไม่ปิดบังความชอบที่มีต่อเธอ เขาแสดงออกอย่างเปิดเผยว่าอยากจะเดตกับเธอเสิ่นอี้หนิงลังเล ไม่รู้ว่าจะปฏิเสธอย่างไรดีในตอนนั้นเอง ซินซินก็วิ่งออกจากลิฟต์มา“คุณลุงคะ แม่หนูไม่ว่างหรอกค่ะ แม่ต้องอยู่เป็นเพื่อนหนู” ซินซินกอดเสิ่นอี้หนิงไว้ พลางปฏิเสธแทนเธอประธานหลี่มีสีหน้ากระอักกระอ่วน หัวเราะเบา ๆ “ขอโทษด้วยครับ ผมบุ่มบ่ามไปหน่อย! ไม่รู้ว่าคุณแต่งงานแล้ว ลูกสาวคุณน่ารักมากเลยครับ”“ไม่เป็นไรค่ะ

เมื่อเฮ่อจิ่งเซียวมานั่งบัญชาการ บริษัทที่เคยวุ่นวายก็ค่อย ๆ กลับเข้าสู่สภาวะปกติภายใต้การสั่งการของเขา ทุกแผนกในบริษัทต่างทุ่มเทให้กับการทำงานและการตรวจสอบอย่างขะมักเขม้นไม่นานก็สืบจนกระจ่างชัดว่า เรื่องราวทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของซูซือหร่านใคร ๆ ก็เห็นว่าเฮ่อจิ่งเซียวดีกับเธอมาก เธอจึงใช้จุดนี้เข้าออกห้องทำงานของเขาได้อย่างง่ายดายช่วงที่เขาปล่อยปละละเลย เธอแอบขโมยความลับของบริษัทไปขายอย่างต่อเนื่องวันที่ซูซือหร่านถูกจับ เธอรวบรวมข้าวของเตรียมจะพาเหลยเหล่ยหนี แต่เฮ่อจิ่งเซียวไปดักหน้าพวกเขาไว้ได้ที่สนามบิน“จิ่งเซียว ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันแค่อยากหาเงินไปใช้ชีวิตดี ๆ กับเหลยเหล่ย” ซูซือหร่านคุกเข่าลงบนพื้น อ้อนวอนเฮ่อจิ่งเซียว “ฉันกลับมาก็เพื่อคุณ แต่คุณกลับไม่ต้องการฉันแล้ว...”“พ่อเฮ่อครับ พ่อรักผมกับแม่ที่สุดเลย พ่ออย่าจับพวกเราไปเลยนะครับ...”“จิ่งเซียว บริษัทก็รวยออกขนาดนั้น คุณอย่าถือสาหาความฉันเลยนะ เราเองก็เคยรักกัน ขอร้องละ อย่าโหดร้ายกับฉันแบบนี้เลย”“ฉันรักคุณจริง ๆ นะ ฉันตั้งใจกลับมาอยู่กับคุณจริง ๆ”สภาพของซูซือหร่านดูต้อยต่ำจนเฮ่อจิ่งเซียวไม่อยากมอง “ซูซือหร่าน

“อี้หนิง คุณอยู่เป็นเพื่อนลูกสักพักนะ อีกเดี๋ยวก็ได้กินข้าวแล้ว” เฮ่อจิ่งเซียวพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง เขาเคยเห็นภาพนี้ในความฝันมานับครั้งไม่ถ้วน และในที่สุดมันก็กลายเป็นจริงเสียทีซินซินแกะของขวัญอย่างมีความสุข ข้างในนั้นมีของเล่นสารพัดอย่างทั้งตุ๊กตา สมุดกิจกรรม เลโก้ ทามาก็อตจิ...เสิ่นอี้หนิงมองภาพนั้นด้วยความปวดร้าวในใจทำไมคนเราถึงเพิ่งมาเห็นคุณค่าในตอนที่สูญเสียไปแล้วนะ“กินข้าวได้แล้ว”เฮ่อจิ่งเซียวยกอาหารจานสุดท้ายมาวาง ถอดผ้ากันเปื้อนออก แล้วเดินมาเรียกซินซินด้วยตัวเองซินซินเหงื่อแตกพลั่ก มือเลอะเทอะเต็มไปด้วยสีสัน เขาจึงพาเธอไปล้างมือก่อน เช็ดมือให้แห้งด้วยตัวเอง แล้วค่อยจูงมือเธอกลับมาที่โต๊ะอาหาร“ผมเป็นสามีและพ่อที่ไม่ได้เรื่องเลยจริง ๆ ผมไม่รู้ว่าพวกคุณชอบกินอะไร เลยลองทำมาสองสามอย่าง” เฮ่อจิ่งเซียวเสียใจมาก เขามองเสิ่นอี้หนิงอย่างระมัดระวังเขาทำหมูสันในผัดเปรี้ยวหวาน สเต๊กไก่ชิ้นเล็ก ผัดผักกาดหอม และตุ๋นซุปปลาเสิ่นอี้หนิงไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเขาทำอาหารเป็นเหมือนซูซือหร่านจะสอนเขามาอย่างดีทีเดียว“ลองชิมดูสิ เพิ่งหัดทำน่ะ ไม่รู้จะอร่อยไหม” เฮ่อจิ่งเซียวตัก

“อี้หนิง คิดอะไรอยู่” เฮ่อจิ่งเซียวหันกลับมาก็เห็นเสิ่นอี้หนิงเหม่อมองเขาอยู่ “ผมมีอะไรผิดปกติเหรอ”“เปล่าค่ะ วันนี้ขอบคุณมากนะคะ ซินซินมีความสุขมาก” เสิ่นอี้หนิงส่ายหน้า เดินไปส่งเขาที่ประตู “ดึกแล้ว เดินทางปลอดภัยนะคะ”เฮ่อจิ่งเซียวขวางประตูที่กำลังจะปิดลง “อี้หนิง ผมเป็นพ่อของซินซิน การดูแลเธอเป็นเรื่องที่ผมสมควรทำอยู่แล้ว เมื่อก่อนผมมันสารเลว แต่ผมกำลังพยายามแก้ไขมันอยู่จริง ๆ นะ”“ฉันรู้แล้วค่ะ” เสิ่นอี้หนิงเอ่ยเสียงเรียบ เธอมองออกว่าเฮ่อจิ่งเซียวกำลังพยายามทำดีกับซินซินจริง ๆ“อี้หนิง คุณจะไม่ให้โอกาสผมอีกครั้งจริง ๆ เหรอ” เฮ่อจิ่งเซียมองด้วยสายตาร้อนแรง เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก ขอบตาชื้นเล็กน้อยนอกจากวันที่เขาประสบอุบัติเหตุจนเป็นอัมพาต เธอก็ไม่เคยเห็นเขาร้องไห้มาก่อนเลยภาพของเขาตรงหน้าชวนให้รู้สึกสะเทือนใจน่าเสียดาย...น้ำที่หกไปแล้วย่อมไม่อาจเก็บคืนได้“คุณเฮ่อ ฉันไม่ต้องการโอกาสนี้หรอกค่ะ ฉันจะไม่ขัดขวางที่คุณทำดีกับซินซิน ส่วนเรื่องระหว่างเรา อะไรที่ผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะค่ะ ด้วยความสามารถของคุณ การทำให้คุณซูได้รับการลดโทษคงเป็นเรื่องง่ายดาย” เธอไม่อยากเป็นตัว