สายลมที่ถูกลืม

คืนนี้เป็นครั้งแรกที่เฮ่อจิ่งเซียวอุ้มลูกสาวชูขึ้นสูง

ซินซินวัยห้าขวบหัวเราะร่า เธอโบกมือให้เสิ่นอี้หนิง “แม่คะ คุณลุงพาหนูบินแล้ว”

เสิ่นอี้หนิงรู้สึกปวดใจ ได้แต่ฝืนยิ้มมองสองพ่อลูก

วันนี้เฮ่อจิ่งเซียวเมามาก ดูเหมือนจะไม่รู้ตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่

เขาไม่ได้รักซินซิน และไม่ได้รักเสิ่นอี้หนิง

ความดีใจของชายหนุ่มในตอนนี้ เป็นเพราะซูซือหร่านผู้หญิงที่เขารักสุดหัวใจกลับมาแล้วเท่านั้น

หกปีก่อน ตอนที่เฮ่อจิ่งเซียวกับซูซือหร่านกำลังอยู่ในช่วงรักหวานชื่น จู่ ๆ ซูซือหร่านก็จากไป เฮ่อจิ่งเซียวประสบอุบัติเหตุระหว่างทางที่ตามไปหาเธอ จนขาสองข้างเดินไม่ได้

เสิ่นอี้หนิงในฐานะผู้ช่วยส่วนตัวของเฮ่อจิ่งเซียว คอยอยู่เคียงข้างไม่ห่างทั้งวันทั้งคืน อดทนต่ออารมณ์ร้ายของเขา คอยให้กำลังใจและดูแลเขาทำกายภาพบำบัด

วันที่เขากลับมายืนได้อีกครั้ง เขาดีใจจนดื่มหนักไปหน่อย ชายหนุ่มมองเธอเป็นซูซือหร่าน และเรียกร้องจากเธอถึงห้าหกครั้งในคืนเดียว

ครั้งนั้นทำให้เธอตั้งครรภ์ และเขาก็ยอมตกลงแต่งงานด้วย

แต่ต่อมาเธอถึงได้รู้ว่า เฮ่อจิ่งเซียวไม่เพียงไม่ได้รักเธอ และไม่ได้แต่งงานด้วยเพราะความรับผิดชอบ

ที่เขาแต่งงานกับเธอ เป็นเพราะเห็นข่าวซูซือหร่านประกาศเปิดตัวแฟนที่ต่างประเทศต่างหาก

หลังแต่งงานเขาก็ทำตัวเหมือนคนไร้ตัวตน ไม่เคยเข้ามามีส่วนร่วมในชีวิตของเธอกับลูกสาวเลย

วันที่ซินซินเกิด เขาจงใจบินไปทำงานต่างเมือง

ตอนซินซินเริ่มหัดพูดอ้อแอ้ เขาก็ทำหน้าตึงไม่ยอมให้เธอเรียกพ่อ

ตอนที่ซินซินเล่นสเกตบอร์ดจนเสียการทรงตัว เพียงเพราะเรียกเขาว่าพ่อคำเดียว เขากลับมองดูอย่างเย็นชา ปล่อยให้เธอล้มจนหัวร้างข้างแตก

......

แต่เฮ่อจิ่งเซียวที่กำลังเมามายอยู่ตรงหน้า กลับมองซินซินด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักของพ่อ

พออุ้มลูกสาวเสร็จ เขาก็วางซินซินลงบนโซฟา พลางมองเธอด้วยรอยยิ้ม “พ่อจะเป็นพ่อที่ดีให้ได้เลย”

“อื้อ หนูเชื่อพ่อค่ะ”

เฮ่อจิ่งเซียวทำราวกับไม่ได้ยิน รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งกว้างขึ้น ตอนที่หันหลังกลับก็หลุดปากเรียกชื่อหนึ่งออกมา

“เหลยเหล่ย”

เขาจะเป็นพ่อที่ดีให้กับเหลยเหล่ย

เสิ่นอี้หนิงรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งใจ

เหลยเหล่ย—คือลูกชายของซูซือหร่าน

แต่ซินซินได้ยินแค่ประโยคแรก ก็วิ่งดีใจมาหาเสิ่นอี้หนิง “แม่คะ พ่อก็รักหนูใช่ไหมคะ ต่อไปนี้หนูเรียกว่าพ่อได้แล้วใช่ไหม”

“พ่ออุ้มหนูด้วย แถมยังบอกว่าจะเป็นพ่อที่ดี”

แววตาของเด็กน้อยเต็มไปด้วยความโหยหา ปรารถนาที่จะได้รับคำตอบยืนยัน

เธอหวังเหลือเกินว่าตัวเองจะได้ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเฮ่อจิ่งเซียว เรียกเขาว่าพ่อ และออดอ้อนเขาเหมือนกับเด็กคนอื่น ๆ

เสิ่นอี้หนิงรู้สึกปวดร้าวในใจ ขอบตาร้อนผ่าวขณะย่อตัวลงกอดลูกสาวไว้ในอ้อมอก

เธอไม่อยากทำลายความหวังของลูก จึงเลี่ยงที่จะตอบคำถามนั้น

เธอไม่อยากให้ซินซินรับรู้ว่า ความสุขเพียงชั่วครู่ชั่วยามที่ได้รับมานี้ เป็นเพราะอานิสงส์จากคุณน้าคนอื่นกับลูกชายของเธอ

“ซินซิน หนูอยากย้ายออกไปจากที่นี่กับแม่ไหม” เสิ่นอี้หนิงพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ ซินซินชะงักไปครู่หนึ่ง

“แม่คะ ทำไมเราต้องย้ายไปด้วยล่ะ” รอยยิ้มของซินซินแข็งค้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความสับสน ก่อนที่น้ำตาจะรื้นขึ้นมาทันที

“เรากับพ่อเป็นครอบครัวเดียวกันนี่นา หนูอยากอยู่กับพ่อค่ะ”

เสิ่นอี้หนิงยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้ลูก พลางพูดเสียงสะอื้น “เพราะว่าคนที่คุณลุงรักจริง ๆ กลับมาแล้ว เราเลยต้องไป”

“แต่ว่า...พ่อก็รักหนูนะคะ...” ซินซินยิ่งพูดเสียงก็ยิ่งเบาลงเรื่อย ๆ

บางทีในใจของเด็กน้อยคงจะรู้อยู่แล้ว ว่าเฮ่อจิ่งเซียวไม่ได้รักเธอ

“แม่คะ รอให้ผ่านวันเกิดหนูไปก่อนได้ไหม เราให้โอกาสพ่ออีกสักสองสามครั้งเถอะนะคะ ไม่แน่ว่าพ่ออาจจะรักพวกเราขึ้นมาจริง ๆ ก็ได้ ถ้าพ่อยอมอยู่กับเรา พวกเราก็ไม่ต้องย้ายไปไหนแล้วดีไหมคะ”

เสิ่นอี้หนิงพยักหน้าทั้งน้ำตา “ได้สิ จะให้โอกาสกี่ครั้งหนูเป็นคนตัดสินใจเลยนะ”

งั้นก็ให้โอกาสเขาอีกสักสองสามครั้งสุดท้ายก็แล้วกัน

หากเขายังคงทำให้พวกเธอผิดหวัง พวกเธอก็จะก้าวออกไปจากชีวิตของเขาตลอดกาล

“ค่ะ ขอบคุณค่ะแม่”

“ได้เวลานอนแล้วละ”

หลังจากกล่อมซินซินจนหลับไปแล้ว เสิ่นอี้หนิงก็กลับมาที่ห้องของตัวเอง

ชีวิตแต่งงานระหว่างเธอกับเฮ่อจิ่งเซียวนั้นเหลือเพียงแค่ชื่อ แม้แต่ความสัมพันธ์ฉากหน้าก็ไม่มีความจำเป็นต้องรักษาไว้อีกต่อไป

เช้าวันรุ่งขึ้น เฮ่อจิ่งเซียวตื่นนอนและเดินลงมาชั้นล่าง

ซินซินที่กำลังกินอาหารเช้าอยู่ พอเห็นเขาปุ๊บก็รีบวางขนมปังในมือแล้ววิ่งเข้าไปหาด้วยความดีใจ

“พ่อคะ ตื่นแล้วเหรอคะ!”

ใบหน้าของเฮ่อจิ่งเซียวพลันถมึงทึง ก่อนจะตวาดถามเสียงเย็น “เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ”

แขนสองข้างที่ซินซินอ้าออกเพื่อเตรียมจะกอดเขาแข็งค้างอยู่กลางอากาศ เด็กน้อยตกใจกับท่าทีของเขา

“คุณลุง...” ซินซินรีบเปลี่ยนสรรพนาม พร้อมกับลดมือลงอย่างน้อยใจ “ขอโทษค่ะคุณลุง”

เสิ่นอี้หนิงพยายามข่มความปวดร้าวในใจ เดินเข้าไปอุ้มลูกสาวขึ้นมา “ไปกินข้าวกันเถอะ เดี๋ยวจะไปโรงเรียนสายนะ”

เธอรู้อยู่เต็มอกว่า ท่าทีที่เฮ่อจิ่งเซียวมีต่อพวกเธอไม่มีวันเปลี่ยนไป

อาการหลุดมาดของเขาเมื่อคืน เป็นแค่เพราะดีใจมากที่ซูซือหร่านกลับมาจนดื่มหนักไปหน่อยก็เท่านั้น

ท่าทีของเฮ่อจิ่งเซียวดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขาเดินไปที่ห้องอาหาร ยกกาแฟขึ้นจิบอึกหนึ่ง แล้วก็เดินออกไปโดยไม่บอกกล่าวอะไรสักคำ

“แล้วเจอกันนะคะคุณลุง” ซินซินตะโกนบอกลาแผ่นหลังของเขาเหมือนอย่างเคย

และยังคงไร้ซึ่งการตอบรับเช่นเดิม

ระหว่างทางไปโรงเรียน ซินซินเอาแต่ก้มหน้าเงียบไม่ยอมพูดจา จนกระทั่งใกล้จะถึงโรงเรียน เธอจึงเงยหน้าขึ้นมองเสิ่นอี้หนิง

“แม่คะ เมื่อกี้นี้นับเป็นหนึ่งครั้งใช่ไหมคะ งั้นเราให้โอกาสคุณลุงอีกสามครั้งนะคะ!” ซินซินพูดทั้งน้ำตาคลอเบ้า

เสิ่นอี้หนิงสงสารลูกจับใจ “ได้สิ แม่ตามใจหนูทุกอย่างเลย”