LOGINShare
บทที่ 14
Latest chapter
สายลมที่ถูกลืม บทที่ 21
เสิ่นอี้หนิงเฝ้าอยู่ข้างเฮ่อจิ่งเซียวตลอดเวลา ซินซินก็ไม่ยอมจากไปไหนพริบตาเดียวเวลาก็ผ่านไปเจ็ดวันแล้ว เฮ่อจิ่งเซียวไม่มีวี่แววว่าจะฟื้นขึ้นมาเลย“แม่คะ ทำไมพ่อถึงยังไม่ฟื้นอีกล่ะคะ” ซินซินร้องไห้ติดกันหลายวัน ร้องจนคอแหบแห้ง ตาบวมเป่งเสิ่นอี้หนิงปวดใจ ใช้ผ้าเย็นประคบตาให้ลูก “เดี๋ยวเขาก็ฟื้นจ้ะ”“แม่คะ หนูกลัว หนูไม่อยากให้พ่อตาย”เสิ่นอี้หนิงสะอื้น “เฮ่อจิ่งเซียว ถ้าคุณยังไม่ฟื้น เราจะไม่มีวันให้อภัยคุณ!”เฮ่อจิ่งเซียวที่อยู่บนเตียงขยับนิ้วมือ ดวงตาเริ่มกลอกไปมา เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก “อี้หนิง ซินซิน...”“แม่คะ พ่อฟื้นแล้ว!”ซินซินวิ่งเข้าไปหาอย่างตื่นเต้น มองเขาด้วยความดีใจ “พ่อคะ”“ขอโทษนะที่ทำให้พวกคุณต้องเป็นห่วง”“เราต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ ขอบคุณที่ช่วยเราไว้” เสิ่นอี้หนิงข่มอารมณ์เอาไว้ทั้งน้ำตาคลอเบ้า เฮ่อจิ่งเซียวกระตุกมุมปาก พูดอะไรไม่ออกเสิ่นอี้หนิงยังคงไม่ยอมให้อภัยเขา“ฉันไปตามหมอก่อนนะคะ” เสิ่นอี้หนิงหันหลังเดินจากไป ทันทีที่เดินออกจากประตูน้ำตาก็ร่วง โชคดีที่เขาไม่เป็นอะไรอาการของเฮ่อจิ่งเซียวทรงตัว ไม่มีอันตรายถึงชีวิตแล้วเสิ่นอี้หนิงพาซ
สายลมที่ถูกลืม บทที่ 20
เสิ่นอี้หนิงกอดซินซินไว้แน่นด้วยความตื่นตระหนก หัวใจแทบจะออกมาจากอก“ปล่อยเราไป ไม่งั้นฉันจะฆ่าผู้ใหญ่ก่อนแล้วค่อยฆ่าเด็ก”เสิ่นอี้หนิงรู้สึกเย็นวาบที่ลำคอ เธอเจ็บเพราะคมมีดกรีดลงบนผิวหนัง“ปล่อยพวกเธอซะ ฉันจะเป็นตัวประกันให้แกเอง” เฮ่อจิ่งเซียวคำรามลั่นแล้วเดินเข้ามา เขายืนอยู่ด้านหลังพวกมัน “ฉันเป็นประธานเฮ่อซื่อกรุ๊ป ฉันพาแกออกไปได้”โจรไม่ใช่คนโง่ ผู้ชายวัยฉกรรจ์คนหนึ่งควบคุมยากจะตาย มันจึงปฏิเสธข้อเสนอของเฮ่อจิ่งเซียวเฮ่อจิ่งเซียวหยิบก้อนหินข้าง ๆ ขึ้นมา ทุบลงบนมือขวาของตัวเอง เสียงกระดูกแตกหักดังกังวาน ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงทันที“มือขวาของฉันหักแล้ว ขัดขืนไม่ได้หรอก ถ้ายังไม่วางใจ ฉันหักแขนซ้ายอีกข้างก็ได้ ปล่อยพวกเธอไป แล้วเอาฉันไปเป็นตัวประกัน”“คุณลุง...” ซินซินส่งเสียงเบาหวิว น้ำตาไหลพราก “คุณลุงบาดเจ็บ”เสิ่นอี้หนิงเห็นแล้ว วินาทีที่แขนของเฮ่อจิ่งเซียวหัก เธอก็ปวดใจ อดขอบตาแดงไม่ได้โจรคนหนึ่งตรวจสอบตัวตนของเขา แล้วพยักหน้าให้เพื่อน เฮ่อจิ่งเซียวมีอิทธิพลในสังคมมาก เอาเขาเป็นตัวประกันย่อมมีโอกาสรอดมากกว่า“แกเดินมาก่อน!”เฮ่อจิ่งเซียวค่อย ๆ เดินเข้าไป ใช้สายตาปล
สายลมที่ถูกลืม บทที่ 19
“อี้หนิง คิดอะไรอยู่” เฮ่อจิ่งเซียวหันกลับมาก็เห็นเสิ่นอี้หนิงเหม่อมองเขาอยู่ “ผมมีอะไรผิดปกติเหรอ”“เปล่าค่ะ วันนี้ขอบคุณมากนะคะ ซินซินมีความสุขมาก” เสิ่นอี้หนิงส่ายหน้า เดินไปส่งเขาที่ประตู “ดึกแล้ว เดินทางปลอดภัยนะคะ”เฮ่อจิ่งเซียวขวางประตูที่กำลังจะปิดลง “อี้หนิง ผมเป็นพ่อของซินซิน การดูแลเธอเป็นเรื่องที่ผมสมควรทำอยู่แล้ว เมื่อก่อนผมมันสารเลว แต่ผมกำลังพยายามแก้ไขมันอยู่จริง ๆ นะ”“ฉันรู้แล้วค่ะ” เสิ่นอี้หนิงเอ่ยเสียงเรียบ เธอมองออกว่าเฮ่อจิ่งเซียวกำลังพยายามทำดีกับซินซินจริง ๆ“อี้หนิง คุณจะไม่ให้โอกาสผมอีกครั้งจริง ๆ เหรอ” เฮ่อจิ่งเซียมองด้วยสายตาร้อนแรง เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก ขอบตาชื้นเล็กน้อยนอกจากวันที่เขาประสบอุบัติเหตุจนเป็นอัมพาต เธอก็ไม่เคยเห็นเขาร้องไห้มาก่อนเลยภาพของเขาตรงหน้าชวนให้รู้สึกสะเทือนใจน่าเสียดาย...น้ำที่หกไปแล้วย่อมไม่อาจเก็บคืนได้“คุณเฮ่อ ฉันไม่ต้องการโอกาสนี้หรอกค่ะ ฉันจะไม่ขัดขวางที่คุณทำดีกับซินซิน ส่วนเรื่องระหว่างเรา อะไรที่ผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะค่ะ ด้วยความสามารถของคุณ การทำให้คุณซูได้รับการลดโทษคงเป็นเรื่องง่ายดาย” เธอไม่อยากเป็นตัว
สายลมที่ถูกลืม บทที่ 18
ซินซินกอดตุ๊กตาไว้ แสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน“แม่คะ เรากลับกันเถอะ”“ผมไปส่งนะ”เสิ่นอี้หนิงปฏิเสธ “ไม่ต้องหรอกค่ะ เราเรียกแท็กซี่กลับเองได้”เฮ่อจิ่งเซียวไม่ได้ฝืนใจ ได้แต่มองส่งพวกเธอเดินออกจากประตูไปเช้าวันรุ่งขึ้น เฮ่อจิ่งเซียวก็ไปปรากฏตัวที่ล็อบบี้โรงแรม มารอเสิ่นอี้หนิงและซินซินพร้อมกับถือช่อดอกไม้และขนมหวานไว้ในมือ“อรุณสวัสดิ์ วันนี้พอมีเวลาว่างไหม ไปกินข้าวกันเถอะ”“ขอโทษค่ะ ฉันไม่ว่าง” เสิ่นอี้หนิงปฏิเสธแล้วจูงมือซินซินเดินจากไป เฮ่อจิ่งเซียวก็ยังคงไม่ดึงดัน เขายืนอยู่กับที่ มองตามแผ่นหลังของพวกเธอไปเขารู้ดีแก่ใจว่าเสิ่นอี้หนิงไม่มีทางให้อภัยเขาง่าย ๆทว่าเฮ่อจิ่งเซียวก็ไม่ท้อ และยิ่งไม่คิดจะถอดใจเขามารอเสิ่นอี้หนิงและซินซินที่โรงแรมทุกวันสิ่งของที่นำติดมือมาด้วยในแต่ละครั้งก็ไม่เคยซ้ำกันเลย เขามั่นใจว่าต้องมีสักอย่างที่พวกเธอชอบเสิ่นอี้หนิงจะเอ่ยปากปฏิเสธทุกครั้ง แต่ท่าทีของซินซินกลับเริ่มหวั่นไหว“แม่คะ คุณลุงมาอีกแล้ว” ซินซินเห็นเฮ่อจิ่งเซียวอุ้มตุ๊กตาหมีตัวยักษ์มาก็ดูตื่นเต้นมาก “หมีตัวนั้นตัวใหญ่กว่าแม่อีกค่ะ”“อืม” เสิ่นอี้หนิงตอบรับสั้น ๆ อย่างเฉยชาเฮ่อ
สายลมที่ถูกลืม บทที่ 17
“อี้หนิง คุณอยู่เป็นเพื่อนลูกสักพักนะ อีกเดี๋ยวก็ได้กินข้าวแล้ว” เฮ่อจิ่งเซียวพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง เขาเคยเห็นภาพนี้ในความฝันมานับครั้งไม่ถ้วน และในที่สุดมันก็กลายเป็นจริงเสียทีซินซินแกะของขวัญอย่างมีความสุข ข้างในนั้นมีของเล่นสารพัดอย่างทั้งตุ๊กตา สมุดกิจกรรม เลโก้ ทามาก็อตจิ...เสิ่นอี้หนิงมองภาพนั้นด้วยความปวดร้าวในใจทำไมคนเราถึงเพิ่งมาเห็นคุณค่าในตอนที่สูญเสียไปแล้วนะ“กินข้าวได้แล้ว”เฮ่อจิ่งเซียวยกอาหารจานสุดท้ายมาวาง ถอดผ้ากันเปื้อนออก แล้วเดินมาเรียกซินซินด้วยตัวเองซินซินเหงื่อแตกพลั่ก มือเลอะเทอะเต็มไปด้วยสีสัน เขาจึงพาเธอไปล้างมือก่อน เช็ดมือให้แห้งด้วยตัวเอง แล้วค่อยจูงมือเธอกลับมาที่โต๊ะอาหาร“ผมเป็นสามีและพ่อที่ไม่ได้เรื่องเลยจริง ๆ ผมไม่รู้ว่าพวกคุณชอบกินอะไร เลยลองทำมาสองสามอย่าง” เฮ่อจิ่งเซียวเสียใจมาก เขามองเสิ่นอี้หนิงอย่างระมัดระวังเขาทำหมูสันในผัดเปรี้ยวหวาน สเต๊กไก่ชิ้นเล็ก ผัดผักกาดหอม และตุ๋นซุปปลาเสิ่นอี้หนิงไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเขาทำอาหารเป็นเหมือนซูซือหร่านจะสอนเขามาอย่างดีทีเดียว“ลองชิมดูสิ เพิ่งหัดทำน่ะ ไม่รู้จะอร่อยไหม” เฮ่อจิ่งเซียวตัก
สายลมที่ถูกลืม บทที่ 16
“ขอโทษนะคะ ฉันต้องขึ้นเวทีแล้ว” เสิ่นอี้หนิงไม่ตอบรับ เธอเดินผ่านเขาขึ้นไปบนเวทีในฐานะตัวแทนของบริษัท เสิ่นอี้หนิงรับหน้าที่แนะนำผลิตภัณฑ์ใหม่ เธอสง่างาม วางตัวดี การบรรยายทั้งเป็นมืออาชีพและคล่องแคล่วเฮ่อจิ่งเซียวมองดูเธอที่เปล่งประกายแล้วถึงนึกเสียใจ แท้จริงแล้วเธอก็โดดเด่นถึงเพียงนี้หัวใจที่เงียบเหงามานานเต้นแรง สายตาจับจ้องตามเสิ่นอี้หนิง ไม่ละสายตาแม้แต่นาทีเดียวเขาจะไม่ยอมแพ้ เขาจะต้องตามภรรยาและลูกสาวกลับคืนมาให้ได้“ขอบคุณทุกท่านค่ะ หากมีข้อสงสัยตรงไหน สอบถามฉันเป็นการส่วนตัวได้เลยนะคะ” เสิ่นอี้หนิงกล่าวจบก็โค้งคำนับแล้วลงจากเวทีซินซินวิ่งเข้าไปหาเธอจากด้านข้าง เธอจูงมือลูกสาวทักทายผู้คนที่เดินเข้ามาหาเฮ่อจิ่งเซียวยืนมองเงียบ ๆ อยู่ด้านข้าง ไม่กล้าเข้าไปรบกวน จนกระทั่งตรงหน้าเหลือเพียงเสิ่นอี้หนิงและซินซิน เขาถึงรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปหา“คุณพูดได้ดีมากเลย คงจะหิวน้ำแล้วล่ะสิ” เฮ่อจิ่งเซียวยื่นเครื่องดื่มให้เสิ่นอี้หนิง “เพิ่งหยิบมาใหม่ สะอาดแน่นอน”เสิ่นอี้หนิงรู้สึกอึดอัดในอก เธอไม่รับไว้ แต่กลับเดินเบี่ยงตัวผ่านเขาไป“อี้หนิง ซินซิน ไปทานข้าวกับผมหน่อยได้ไหม
You May Also Like
หน้าหนาวไร้ไออุ่น
หานชวน5.8K viewsคว้าคิมหันต์ถนอมบุปผา
ข้าวสาลี9.1K viewsการพบกันอีกครั้งดั่งสายฝนที่ยาวนาน
เจ้าตัวแสบ6.2K viewsรักในวันที่สาย
หนิวหนิว14.2K viewsฤดูใบไม้ผลิปีที่เจ็ด ไร้เงาหิมะ
หิมะ1.3K viewsรักใกล้สุดขอบฟ้า
เฟิ่งเสี่ยวอัน11.1K viewsเลื่อนจดทะเบียน 18 ครั้ง แล้วจะร้องไห้ทำไม
อู๋เปี๋ยซื่อ4.2K viewsกี่วสันตสารทผ่านพ้น มิเอ่ยถามดวงดารา
เยี่ยซือทิง1.6K views
