All Chapters of สายลมที่ถูกลืม: Chapter 1 - Chapter 10

คืนนี้เป็นครั้งแรกที่เฮ่อจิ่งเซียวอุ้มลูกสาวชูขึ้นสูงซินซินวัยห้าขวบหัวเราะร่า เธอโบกมือให้เสิ่นอี้หนิง “แม่คะ คุณลุงพาหนูบินแล้ว”เสิ่นอี้หนิงรู้สึกปวดใจ ได้แต่ฝืนยิ้มมองสองพ่อลูกวันนี้เฮ่อจิ่งเซียวเมามาก ดูเหมือนจะไม่รู้ตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่เขาไม่ได้รักซินซิน และไม่ได้รักเสิ่นอี้หนิงความดีใจของชายหนุ่มในตอนนี้ เป็นเพราะซูซือหร่านผู้หญิงที่เขารักสุดหัวใจกลับมาแล้วเท่านั้นหกปีก่อน ตอนที่เฮ่อจิ่งเซียวกับซูซือหร่านกำลังอยู่ในช่วงรักหวานชื่น จู่ ๆ ซูซือหร่านก็จากไป เฮ่อจิ่งเซียวประสบอุบัติเหตุระหว่างทางที่ตามไปหาเธอ จนขาสองข้างเดินไม่ได้เสิ่นอี้หนิงในฐานะผู้ช่วยส่วนตัวของเฮ่อจิ่งเซียว คอยอยู่เคียงข้างไม่ห่างทั้งวันทั้งคืน อดทนต่ออารมณ์ร้ายของเขา คอยให้กำลังใจและดูแลเขาทำกายภาพบำบัดวันที่เขากลับมายืนได้อีกครั้ง เขาดีใจจนดื่มหนักไปหน่อย ชายหนุ่มมองเธอเป็นซูซือหร่าน และเรียกร้องจากเธอถึงห้าหกครั้งในคืนเดียวครั้งนั้นทำให้เธอตั้งครรภ์ และเขาก็ยอมตกลงแต่งงานด้วยแต่ต่อมาเธอถึงได้รู้ว่า เฮ่อจิ่งเซียวไม่เพียงไม่ได้รักเธอ และไม่ได้แต่งงานด้วยเพราะความรับผิดชอบที่เขาแต่งงานกับเธ

ซินซินตัวแข็งทื่อ เธอเงยหน้าขึ้นมองเฮ่อจิ่งเซียวกับเหลยเหล่ยเฮ่อจิ่งเซียวอุ้มเด็กชายขึ้นมา ในแววตาเต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดูอย่างที่ซินซินไม่เคยเห็นมาก่อนเมื่อเห็นว่าซินซินกำลังมองอยู่ มือที่อุ้มเหลยเหล่ยเอาไว้ก็สั่นเทาเล็กน้อย ทว่าก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรมากไปกว่านั้นซินซินน้อยใจจนน้ำตาคลอเบ้า เขาเบือนหน้าหนีเพื่อหลบสายตาของซินซิน“เหลยเหล่ยดื้ออีกแล้วนะ ให้พ่อเฮ่ออุ้มอีกแล้ว รีบลงมาเดี๋ยวนี้เลย” ซูซือหร่านพยายามจะดึงตัวลูกชายลงมา แต่เด็กชายกลับกอดคอเฮ่อจิ่งเซียวเอาไว้แน่น“ไม่เอา ผมชอบให้พ่อเฮ่ออุ้ม พ่อเฮ่อก็ชอบอุ้มผมเหมือนกัน” เหลยเหล่ยหอมแก้มเฮ่อจิ่งเซียวฟอดใหญ่ “ผมหิวแล้ว อยากกินเค้ก”“ก็ได้ ไปกินเค้กกันนะ จิ่งเซียว เราเข้าไปกันเถอะค่ะ” ซูซือหร่านพูดเจือรอยยิ้ม พลางเดินตามหลังเฮ่อจิ่งเซียวไป แต่เดินไปได้สองก้าวก็ยังไม่ลืมหันกลับมาเรียกเสิ่นอี้หนิง“คุณเสิ่น รีบตามมาสิคะ”เสิ่นอี้หนิงย่อตัวลง ซินซินร้องไห้จนน้ำตานองหน้า เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นถาม “แม่คะ พวกเขาคือคนที่คุณลุงรักใช่ไหมคะ”วินาทีนั้น เสิ่นอี้หนิงก็ไม่อาจควบคุมความเศร้าได้อีกต่อไป เธอรวบตัวลูกเข้ามากอด และร้องไห

สองชั่วโมงต่อมา ซินซินก็เปิดประตูออกมาในมือของเธออุ้มตุ๊กตาหมีตัวหนึ่ง ดวงตาบวมเป่งราวกับหลอดไฟตุ๊กตาหมีตัวนี้เป็นของขวัญชิ้นเดียวที่เฮ่อจิ่งเซียวเคยมอบให้ซินซินซินซินรักและหวงแหนมันราวกับของวิเศษ“แม่คะ หนูไม่เอาแล้วค่ะ” ซินซินชูตุ๊กตาหมีขึ้น แสร้งยิ้ม แล้วยัดตุ๊กตาหมีใส่มือเสิ่นอี้หนิง “คุณลุงเหลือโอกาสอีกแค่สองครั้งแล้วนะคะ”“จ้ะ” เสิ่นอี้หนิงไม่รู้จะปลอบใจลูกสาวอย่างไรดี“หนูอยากจัดงานวันเกิด แล้วชวนเพื่อนสนิทมาร่วมงานด้วย แม่คะ ได้ไหมคะ” ซินซินเงยหน้าขึ้นมอง เสิ่นอี้หนิงปฏิเสธไม่ลงวันเกิดของซินซินในปีที่ผ่าน ๆ มาล้วนจัดที่บ้าน โดยมีแค่เธอคอยอยู่เป็นเพื่อนเฮ่อจิ่งเซียวไม่เคยปรากฏตัวเลยและไม่เคยใส่ใจเลยเช่นกันเสิ่นอี้หนิงตกลง เธอรู้ว่านี่เป็นโอกาสหนึ่งครั้งที่ซินซินมอบให้เฮ่อจิ่งเซียวซินซินเอาแต่ไออยู่ตลอด เสิ่นอี้หนิงเป็นห่วงสุขภาพของลูก จึงลาโรงเรียนให้เธอสองสามวันวันหยุดสุดสัปดาห์ เสิ่นอี้หนิงพาซินซินไปสวนสนุกเด็ก เธอนั่งอยู่ข้าง ๆ พลางเลือกสถานที่จัดงานวันเกิดให้ลูกจู่ ๆ เธอก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของซินซินพอเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นว่าเหลยเหล่ยกำลังแย่งของกับลู

ผ่านไปนานเขาถึงพยักหน้า “อืม”ซินซินยิ้มอย่างดีใจ พลางยกมือเช็ดน้ำตา แล้ววิ่งไปหยิบการ์ดเชิญบนโต๊ะมายื่นให้เฮ่อจิ่งเซียว“สถานที่กับเวลาอยู่ตรงนี้นะคะ คุณลุงห้ามมาสายเด็ดขาดเลยนะ” ซินซินกำชับแล้วกำชับอีกเฮ่อจิ่งเซียวเก็บการ์ดเชิญเอาไว้ แล้วหมุนตัวเดินออกจากประตูไป“แม่คะ คุณลุงตอบตกลงแล้วค่ะ” ซินซินวิ่งกระโดดโลดเต้นเข้ามาหา“แม่ได้ยินแล้ว”ซินซินรักเฮ่อจิ่งเซียว แค่เขาพูดด้วยประโยคเดียว เธอก็ดีใจไปได้ทั้งวันก่อนนอน ซินซินเอาตุ๊กตาหมีที่เคยโยนทิ้งไปแล้วกลับมาไว้ในห้องอีกครั้ง แถมยังเอารถของเล่นไปวางไว้คู่กับตุ๊กตาหมีด้วยเสิ่นอี้หนิงกังวลใจอย่างหนัก เฮ่อจิ่งเซียวจะไปร่วมงานจริง ๆ เหรอเธออยากให้เขาปฏิเสธไปตรง ๆ เสียยังดีกว่าดีกว่าต้องมาคอยดับความหวังที่ซินซินเพิ่งจะจุดประกายขึ้นมาครั้งแล้วครั้งเล่าเฮ่อจิ่งเซียวพกการ์ดเชิญไปหาซูซือหร่าน และเหลยเหล่ยก็เห็นการ์ดเชิญใบนั้นเข้าพอดี“ฮือ” เหลยเหล่ยปล่อยโฮออกมาเสียงดัง“เป็นอะไรไป” เฮ่อจิ่งเซียวและซูซือหร่านถามขึ้นพร้อมกันเหลยเหล่ยถือการ์ดเชิญเอาไว้ พลางสะอื้น “ซินซินเชิญเพื่อนทุกคนเลย แต่ไม่ได้เชิญผม”“ไม่ร้องนะลูก ที่ซินซ

เฮ่อจิ่งเซียวจัดการงานที่อยู่ในมือจนเสร็จ แล้วลุกขึ้นเดินออกไปเขาบังเอิญเจอซูซือหร่านกับเหลยเหล่ยที่หน้าประตู เหลยเหล่ยกำลังประคองแก้วกาแฟเดินเข้ามาหาเขาอย่างทุลักทุเล“จิ่งเซียว คุณจะไปไหนคะ”“พ่อเฮ่อ ผมมาขอโทษครับ” เหลยเหล่ยชูแก้วกาแฟในมือขึ้นสูง “พ่อเฮ่ออย่าโกรธเลยนะครับ”ซูซือหร่านเบียดตัวเข้าหาเฮ่อจิ่งเซียว จงใจให้หน้าอกเบียดเสียดกับแขนของเขาเบา ๆ “จิ่งเซียว ลูกรู้ตัวแล้วว่าทำผิด คุณให้โอกาสเขาสักครั้งนะคะ”ท่าทีเล็ก ๆ น้อย ๆ ของซูซือหร่านนั้นชัดเจนมาก เธอจงใจปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนออก ริมฝีปากเคลือบด้วยสีแดงจัดจ้าน สายตาที่ทอดมองเขาเต็มไปด้วยแววยั่วยวน“จิ่งเซียว อย่าถือสาเขาเลยนะคะ เขาเป็นแค่เด็ก” ลมหายใจร้อนผ่าวของซูซือหร่านเป่ารดต้นคอของเขา “แค่เรื่องเล็กนิดเดียว อย่าโกรธเลยนะ”เฮ่อจิ่งเซียวขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว ผู้หญิงที่กำลังทำท่ายั่วยวนอยู่ตรงหน้าเขา ช่างต่างจากซูซือหร่านผู้เย่อหยิ่งเย็นชาในความทรงจำราวกับคนละคนสู้เสิ่นอี้หนิงยังไม่ได้เสียด้วยซ้ำเสิ่นอี้หนิงมักจะวางท่าทีเย็นชาเฉยเมยเสมอ ไม่เคยแสดงสีหน้าแบบนี้เลยสักครั้งไหนจะเรื่องการสั่งสอนลูก เหลยเหล่ยเทียบค