All Chapters of ลูกผัวลำเอียง ขอหย่าแล้วอย่ามารั้ง: Chapter 1 - Chapter 10

พอเห็นฉันลงมือซื้อตั๋ว คิ้วที่ขมวดแน่นของจี้ฮวาอันก็คลายออกเขาลูบหัวเวินซินเบา ๆ แล้วจึงเดินเข้ามาจับมือฉัน“งั้นไปซื้อชุดว่ายน้ำกันเถอะ”“ช่วงนี้เวินซินกับเจ้าตัวเล็กซุ่มเรียนโต้คลื่นกันอยู่ พอไปถึงบาหลีจะได้ลงสนามจริงเลย”เจ้าตัวเล็กกอดขาเวินซินไว้แน่น พลางออดอ้อน“พอถึงตอนนั้น น้าต้องเป็นทิวทัศน์ที่งดงามที่สุดแน่ ๆ ครับ”ลูกชายแทบจะไม่เคยพูดจาประจบประแจงหวานหูแบบนี้มาก่อนเขามักจะเว้นระยะห่างกับฉันจนน่าประหลาดใจ ในสายตานั้นแฝงความเหยียดหยามอย่างบอกไม่ถูกเพื่อกระชับความสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูก ฉันถึงกับไปค้นหาบล็อกเกอร์อาหารที่เจ้าตัวเล็กกดติดตาม แล้วฝึกทำเมนูอาหารที่เขาเคยกดถูกใจทว่าทุกครั้งที่ฉันเอ่ยถามเจ้าตัวเล็กด้วยความหวังว่า อาหารอร่อยไหม?เขามักจะขมวดคิ้วพลางคายอาหารทิ้งลงถังขยะ แล้วทำท่าจะอาเจียนอยู่หลายรอบ“แม่ทำอาหารไม่อร่อยเลย”รสชาติของอาหารก็ไม่ได้แย่ ฉันจึงคิดไปเองว่าคงแค่ไม่ถูกปากเจ้าตัวเล็กเท่านั้นแต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว เขาไม่ได้ชอบฉัน ดังนั้นจึงพานเกลียดทุกอย่างที่ฉันทำไปด้วยฉันนั่งที่เบาะนั่งข้างคนขับ มองผ่านกระจกหลังเห็นเจ้าตัวเล็กนอนนิ่งอยู่ในอ้อมอ

ขณะเอ่ยลาเด็กหญิงคนนั้น ฉันบอกกับเธอด้วยความจริงจัง“ฉันจะกลับมาอัปเดตงานเร็ว ๆ นี้แน่นอน ไม่ปล่อยให้ต้องรอนานเกินไปหรอกจ้ะ”เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังมาจากเบื้องหลัง จี้ฮวาอันเดินขมวดคิ้วเข้ามาหยุดตรงหน้าฉัน“เธอมัวโอ้เอ้อะไรอยู่? ชุดว่ายน้ำก็ไม่เลือก แว่นกันแดดก็ไม่ซื้อ”“เก็บอารมณ์หน่อยสิ ฉันสัญญาว่าครั้งหน้าจะพาเธอไปยังไม่พออีกเหรอ?”พอเป็นเรื่องของฉัน เขามักจะตบท้ายด้วยคำว่าครั้งหน้าเสมอ แต่พอเป็นเวินซิน กลับได้รับการตอบสนองในทันทีทันใดเธออยากได้กระเป๋าคอลเลกชันใหม่ของชาเนล จี้ฮวาอันตระเวนหาทั่วทั้งเมือง ยอมจ่ายราคาแพงลิบเพื่อดึงของมาให้ได้ในวันนั้นฉันอยากได้เลนส์ตัวใหม่ล่าสุดของนิคอน เขาเอ่ยปากรับคำว่าจะไหว้วานเพื่อนช่วยหิ้วให้ทว่าฉันเฝ้ารอด้วยความตื่นเต้นดีใจอยู่ตลอดสัปดาห์ พอเอ่ยถามเขาว่าพัสดุทำไมถึงยังมาไม่ถึง เขากลับบอกว่าลืมสำหรับจี้ฮวาอันแล้ว ฉันกลายเป็นคนไม่สำคัญไปนานแล้วบางทีอาจเพราะสีหน้าของฉันดูย่ำแย่เกินไป น้ำเสียงของจี้ฮวาอันจึงอ่อนลง“อาเยว่ เวินซินเป็นน้องสาวของเธอนะ จะไปแก่งแย่งกับเธอทำไมกัน?”ฉันพยักหน้ารับเงียบ ๆ เห็นพ้องกับคำพูดของเขาเขายิ้มอย่างพึ

ยามที่แสงแดดเจิดจ้าแยงเข้าตา จี้ฮวาอันก็พลั้งมือผลักคนข้างกายตามสัญชาตญาณ“อาเยว่ ไปดึงผ้าม่านหน่อย”กลิ่นหอมแปลกโชยเข้ามาเตือนสติ สมองของเขาพลันตื่นตัวขึ้นในทันทีจี้ฮวาอันหันไปมองเวินซินที่นอนอยู่ข้างหมอน ก่อนจะรีบร้อนเลิกผืนผ้าห่มออกด้วยความลนลานเขายังคงสวมเสื้อผ้าอยู่ ส่วนเวินซินก็สวมชุดนอน เขาไม่ได้ทำเรื่องผิดต่อเวินเยว่เจ้าตัวเล็กถูกปลุกให้ตื่น เขาขี้เกียจลุกจากเตียงจึงขยับตัวเข้าไปซุกอยู่ในอ้อมอกของเวินซิน“แม่ครับ ผมอยากนอนต่ออีกแป๊บ”ทว่าในวินาทีต่อมา เขากลับลืมตากว้างจ้องมองเวินซินที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะปล่อยโฮออกมาเสียงดังลั่น“ทำไมถึงเป็นน้าล่ะ?”เวินซินรำคาญเสียงหนวกหู จึงยกเท้าตวัดยันเจ้าตัวเล็กตกเตียงไปจี้ฮวาอันยื่นมือไปคว้าไว้ไม่ทัน ได้แต่มองดูเจ้าตัวเล็กร่วงกระแทกพื้นเข้าอย่างจัง หน้าผากบวมปูดเป็นรอยแดงขึ้นมาทันทีเขาอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมาด้วยความสงสาร พลางตวาดลั่นด้วยความโมโห“เวินซิน เธอเป็นบ้าอะไรของเธอ?”เจ้าตัวเล็กซบหน้าสะอื้นร้องไห้ซบกับอกของจี้ฮวาอันด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ปากคอยเอาแต่ร้องเรียกหาแม่ทุกครั้งที่ตื่นนอน แม่จะคอยลูบหลังให้อย่างอ่อนโยนเ

เมื่อแลนดิ้งถึงทะเลสาบเอ๋อร์ไห่ ฉันก็มุ่งตรงไปยังโฮมสเตย์ที่จองไว้ล่วงหน้าเจ้าของโฮมสเตย์เป็นแฟนคลับตัวยงของฉัน เธอเดินทางมารอรับฉันที่สนามบินตั้งแต่ไก่โห่เธอมองข้ามไปยังด้านหลังของฉัน พลางเอ่ยถามด้วยความสงสัย“สามีกับลูกชายของคุณไม่ได้มาด้วยเหรอคะ?”“ไหนว่าตกลงกันไว้ว่าจะมาถ่ายรูปเวดดิ้งครบรอบสิบปีที่ทะเลสาบเอ๋อร์ไห่ไม่ใช่เหรอคะ?”ฉันเม้มปากแย้มยิ้ม ก่อนจะเอ่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“ตั้งใจว่าจะหย่าแล้วค่ะ”เจ้าของโฮมสเตย์ส่งเสียง “หา” ออกมาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ พลางเอ่ยถามต่อ“ตอนนั้นคุณจี้ฮวาอันทุ่มเงินประเคนจีบคุณอย่างบ้าคลั่ง เดือนที่คุณตอบตกลงรับรักเขาที่ทะเลสาบเอ๋อร์ไห่มีโดรนแปรอักษรบินโปรยกลีบกุหลาบทุกคืนเลยนะคะ”“แถมเขายังเคยคุกเข่าสาบานต่อหน้าภูเขาหิมะอีกว่าจะไม่มีวันทรยศหักหลังคุณในชาตินี้ ทำไมถึงเดินมาถึงขั้นหย่าร้างกันได้ล่ะคะ?”ความรักในวันวานนั้นยิ่งใหญ่เกรียงไกรและตราตรึงใจจนยากจะลืมเลือนจริง ๆ นักท่องเที่ยวทุกคนที่เคยมาเยือนทะเลสาบเอ๋อร์ไห่ต่างก็รู้ดีว่า จี้ฮวาอันรักเวินเยว่มากแค่ไหนพวกเขาต่างพากันอวยพรให้พวกเราครองรักกันชั่วชีวิต จับมือกันเคียงคู่จน

ช่างแต่งหน้าลงมือด้วยความชำนาญ ผ่อนแรงสัมผัสลงบนใบหน้าของฉันอย่างแผ่วเบาฉันจ้องมองใบหน้าที่ค่อย ๆ งดงามขึ้นในกระจก แล้วนึกถึงภาพตัวเองเมื่อสิบปีก่อนที่นอนขดตัวอยู่ในอ้อมกอดของจี้ฮวาอันทั้งที่หน้าสดไร้เครื่องสำอางโดยไม่รู้ตัวเขาจุมพิตลงบนริมฝีปากของฉัน พลางเอ่ยสัญญาว่าไม่ว่าฉันจะกลายเป็นอย่างไรเขาก็จะรักฉันตลอดไปทว่าในเวลาต่อมา จี้ฮวาอันกลับรังเกียจที่ฉันปล่อยเนื้อปล่อยตัว ไม่รู้จักแต่งหน้าแต่งตา แต่กลับเอ่ยปากชมเชยเวินซินว่ารู้จักแต่งตัว สะสวยและดูอ่อนเยาว์เพื่อที่จะมาถ่ายรูปเวดดิ้งที่ทะเลสาบเอ๋อร์ไห่ ฉันต้องเจียดเวลาสัปดาห์ละหลายครั้งไปเข้าคลินิกเสริมความงาม จ้างเทรนเนอร์ส่วนตัวเล่นพิลาทิส เพียงเพราะอยากจะสวยขึ้นกว่าเดิมอีกสักนิด เพื่อเหนี่ยวรั้งหัวใจของจี้ฮวาอันเอาไว้ฉันยกกล้องขึ้นมา บันทึกภาพยามที่ช่างแต่งหน้ากำลังบรรจงสวมเวลเจ้าสาวให้ฉันจี้ฮวาอันและเจ้าตัวเล็กไม่รู้ไปสืบทราบข่าวมาจากไหน ถึงได้ตามรังควานมาจนถึงร้านชุดวิวาห์แห่งนี้ยามที่พวกเขาเปิดประตูเดินเข้ามา ฉันกำลังยืนจัดชายกระโปรงอยู่ภายใต้แสงไฟส่องสว่างดวงตาของเจ้าตัวเล็กเป็นประกายวาววับขึ้นมาทันที เขารีบก้าวเข