ลูกผัวลำเอียง ขอหย่าแล้วอย่ามารั้ง

พอเห็นฉันลงมือซื้อตั๋ว คิ้วที่ขมวดแน่นของจี้ฮวาอันก็คลายออก

เขาลูบหัวเวินซินเบา ๆ แล้วจึงเดินเข้ามาจับมือฉัน

“งั้นไปซื้อชุดว่ายน้ำกันเถอะ”

“ช่วงนี้เวินซินกับเจ้าตัวเล็กซุ่มเรียนโต้คลื่นกันอยู่ พอไปถึงบาหลีจะได้ลงสนามจริงเลย”

เจ้าตัวเล็กกอดขาเวินซินไว้แน่น พลางออดอ้อน

“พอถึงตอนนั้น น้าต้องเป็นทิวทัศน์ที่งดงามที่สุดแน่ ๆ ครับ”

ลูกชายแทบจะไม่เคยพูดจาประจบประแจงหวานหูแบบนี้มาก่อน

เขามักจะเว้นระยะห่างกับฉันจนน่าประหลาดใจ ในสายตานั้นแฝงความเหยียดหยามอย่างบอกไม่ถูก

เพื่อกระชับความสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูก ฉันถึงกับไปค้นหาบล็อกเกอร์อาหารที่เจ้าตัวเล็กกดติดตาม แล้วฝึกทำเมนูอาหารที่เขาเคยกดถูกใจ

ทว่าทุกครั้งที่ฉันเอ่ยถามเจ้าตัวเล็กด้วยความหวังว่า อาหารอร่อยไหม?

เขามักจะขมวดคิ้วพลางคายอาหารทิ้งลงถังขยะ แล้วทำท่าจะอาเจียนอยู่หลายรอบ

“แม่ทำอาหารไม่อร่อยเลย”

รสชาติของอาหารก็ไม่ได้แย่ ฉันจึงคิดไปเองว่าคงแค่ไม่ถูกปากเจ้าตัวเล็กเท่านั้น

แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว เขาไม่ได้ชอบฉัน ดังนั้นจึงพานเกลียดทุกอย่างที่ฉันทำไปด้วย

ฉันนั่งที่เบาะนั่งข้างคนขับ มองผ่านกระจกหลังเห็นเจ้าตัวเล็กนอนนิ่งอยู่ในอ้อมอกของเวินซิน

พอเห็นว่าฉันกำลังมองอยู่ เขาทำหน้าแลบลิ้นปลิ้นตาแล้วถ่มน้ำลายมาทางฉัน

เวินซินเอามือปิดปากหัวเราะ ก่อนจะเอ่ยวิจารณ์ออกมาอย่างอดไม่ได้

“พี่คะ พี่กับเจ้าตัวเล็กเมื่อชาติที่แล้วคงเป็นศัตรูกันแน่ ๆ ”

“เขาเป็นเด็กที่ว่าง่ายที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมาแท้ ๆ แต่กลับไม่ถูกชะตากับพี่คนเดียว”

จี้ฮวาอันหมุนพวงมาลัยพลางเอ่ยเสริมขึ้นมา

“เจ้าตัวเล็กชอบเธอมากกว่าจริง ๆ นั่นแหละ พรวันเกิดของเขาทุกปีต่างก็ขอพรอยากได้น้าที่ร่าเริงสดใสอย่างเธอมาเป็นแม่”

สิ้นเสียงพูด ใบหน้าของเวินซินก็แดงเถือก

เธอแอบมองจี้ฮวาอันด้วยความเคอะเขิน ก่อนจะยื่นมือไปจี้เอวเจ้าตัวเล็ก

“พูดจาเหลวไหล เดี๋ยวแม่เราก็เสียใจหรอก”

บรรยากาศภายในรถเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ทว่ามันเป็นดั่งเข็มเล่มแหลมที่ทิ่มแทงเข้ามาในใจฉัน

ฉันมองเด็กที่ตัวเองเคยยอมเสี่ยงเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อคลอดออกมา ตั้งแต่เวินซินย้ายเข้ามาอยู่ในบ้าน เขาก็ไม่เคยสนิทสนมกับฉันอีกเลย

รสขมขื่นแล่นริ้วขึ้นมาในช่องปาก จี้ฮวาอันโน้มตัวลงมาช่วยปลดสายเข็มขัดนิรภัยให้ฉัน

เขาทำราวกับรับรู้ได้ถึงอารมณ์อันเศร้าหมองของฉัน จึงประทับจูบลงบนหน้าผากเพื่อปลอบประโลม

“คำหยอกเล่นของเด็กอย่าเก็บมาใส่ใจเลย”

เมื่อเดินเข้าไปในร้านชุดว่ายน้ำ จี้ฮวาอันที่เดิมทีเดินเคียงข้างฉัน ก็ค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้เวินซิน

เวินซินจับมือเจ้าตัวเล็ก เจ้าตัวเล็กผสานมือจี้ฮวาอัน

พนักงานขายกล่าวทักทายด้วยความกระตือรือร้น

“คุณผู้ชาย ครอบครัวสามคนดูมีความสุขจังเลยนะคะ”

ไม่มีใครสังเกตเห็นฉันที่จมอยู่ข้างหลัง และยิ่งไม่มีใครช่วยแก้ข่าวว่าฉันต่างหากที่เป็นหนึ่งในสมาชิกของครอบครัวสามคนนี้

ขอบตาพลันร้อนผ่าว ฉันมองเจ้าตัวเล็กช่วยเลือกชุดว่ายน้ำให้เวินซิน

ทันใดนั้น เขาก็หยิบชุดว่ายน้ำสีเหลืองนวลตัวหนึ่งเดินตรงมาหาฉัน ในดวงตาฉายประกายความคาดหวังเต็มเปี่ยม

“แม่ครับ แม่ใส่ชุดนี้ต้องสวยแน่ ๆ เลย”

จี้ฮวาอันผสมโรง พลางผลักฉันให้เดินไปทางห้องลองเสื้อ

“ไปลองเปลี่ยนชุดใส่ดูสิ จะได้รู้ว่าลูกชายเราตาถึงแค่ไหน”

กระแสความอบอุ่นไหลซ่านผ่านเข้ามาในหัวใจ หลังจากเปลี่ยนชุดว่ายน้ำเสร็จ ฉันยังส่องกระจกจัดแจงรอยย่นหลายจุดให้เรียบร้อย

เดิมทีคิดว่าพอดันประตูเปิดออกไป สิ่งที่จะได้รับคือคำชมเชย แต่กลับคาดไม่ถึงว่า ในวินาทีที่ดันประตูออกไป แสงแฟลชพลันสว่างวับขึ้นมา