เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 2
บทล่าสุด
ลูกผัวลำเอียง ขอหย่าแล้วอย่ามารั้ง บทที่ 10
จี้ฮวาอันยังคงดื้อดึงไม่ยอมจากไปไหน เขาตั้งหลักเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูห้องของฉันไม่ไหวติงฉันส่งออกไฟล์รูปภาพ และยื่นผลงานเข้าประกวดเรียบร้อยแล้วในช่วงครึ่งเดือนแห่งการรอคอยผลการแข่งขัน เจ้าตัวเล็กจะคอยส่งดอกไม้มาให้ฉันวันละหนึ่งช่อทุกวันส่วนจี้ฮวาอันนั้น ถึงขั้นยอมทุ่มเงินมหาศาลจุดพลุตลอดครึ่งเดือนเต็มดอกไม้ไฟอันวิจิตรตระการตาส่องสว่างไสวไปทั่วครึ่งซีกฟ้า ทว่ากลับไม่อาจส่องสว่างให้อนาคตระหว่างฉันกับจี้ฮวาอันได้อีกต่อไปทุกครั้งที่พลุสิ้นสุดลง บนท้องฟ้าก็จะปรากฏตัวอักษรสามคำขึ้นมา“ขอโทษนะ”เจ้าของโฮมสเตย์จิบเบียร์ พลางเลื่อนถั่วลิสงมาตรงหน้าฉัน“เล่นใหญ่รัชดาลัยขนาดนี้ ยิ่งใหญ่กว่าตอนจีบคุณแรก ๆ อีก คุณไม่มีความรู้สึกอะไรบ้างเลยเหรอคะ?”ฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง มองดูผู้ชายคนที่กำลังเฝ้ารอคอยด้วยสายตาละห้อย แล้วยกกล้องถ่ายรูปข้างกายขึ้นมา“ไม่มีความรู้สึกอะไรทั้งนั้นแหละค่ะ ตอนนี้ฉันแค่อยากเป็นตัวของตัวเองเท่านั้นเอง”“ฉันไม่อยากถูกคุมขังอยู่ในครัว หรือโดนจองจำไว้ในบ้านที่ไม่ใช่ของฉันอีกแล้ว”จี้ฮวาอันที่อยู่นอกหน้าต่างก้มหน้าลง พลางฝืนยิ้มออกมาอย่างขมขื่นส่วนเจ้าตัวเล็กก็ไ
ลูกผัวลำเอียง ขอหย่าแล้วอย่ามารั้ง บทที่ 9
ช่างแต่งหน้าลงมือด้วยความชำนาญ ผ่อนแรงสัมผัสลงบนใบหน้าของฉันอย่างแผ่วเบาฉันจ้องมองใบหน้าที่ค่อย ๆ งดงามขึ้นในกระจก แล้วนึกถึงภาพตัวเองเมื่อสิบปีก่อนที่นอนขดตัวอยู่ในอ้อมกอดของจี้ฮวาอันทั้งที่หน้าสดไร้เครื่องสำอางโดยไม่รู้ตัวเขาจุมพิตลงบนริมฝีปากของฉัน พลางเอ่ยสัญญาว่าไม่ว่าฉันจะกลายเป็นอย่างไรเขาก็จะรักฉันตลอดไปทว่าในเวลาต่อมา จี้ฮวาอันกลับรังเกียจที่ฉันปล่อยเนื้อปล่อยตัว ไม่รู้จักแต่งหน้าแต่งตา แต่กลับเอ่ยปากชมเชยเวินซินว่ารู้จักแต่งตัว สะสวยและดูอ่อนเยาว์เพื่อที่จะมาถ่ายรูปเวดดิ้งที่ทะเลสาบเอ๋อร์ไห่ ฉันต้องเจียดเวลาสัปดาห์ละหลายครั้งไปเข้าคลินิกเสริมความงาม จ้างเทรนเนอร์ส่วนตัวเล่นพิลาทิส เพียงเพราะอยากจะสวยขึ้นกว่าเดิมอีกสักนิด เพื่อเหนี่ยวรั้งหัวใจของจี้ฮวาอันเอาไว้ฉันยกกล้องขึ้นมา บันทึกภาพยามที่ช่างแต่งหน้ากำลังบรรจงสวมเวลเจ้าสาวให้ฉันจี้ฮวาอันและเจ้าตัวเล็กไม่รู้ไปสืบทราบข่าวมาจากไหน ถึงได้ตามรังควานมาจนถึงร้านชุดวิวาห์แห่งนี้ยามที่พวกเขาเปิดประตูเดินเข้ามา ฉันกำลังยืนจัดชายกระโปรงอยู่ภายใต้แสงไฟส่องสว่างดวงตาของเจ้าตัวเล็กเป็นประกายวาววับขึ้นมาทันที เขารีบก้าวเข
ลูกผัวลำเอียง ขอหย่าแล้วอย่ามารั้ง บทที่ 8
จี้ฮวาอันขอบตาแดงก่ำเดินเข้ามาหยุดลงตรงหน้าฉัน ก่อนจะดึงร่างของฉันเข้าอ้อมกอดอย่างแรงหยาดน้ำตาเย็นเยียบสองสามหยดร่วงหล่นลงสัมผัสลำคอ เขาซุกไถใบหน้ากับลำคอของฉันด้วยความน่าสงสาร“ที่รัก ไม่หย่าได้ไหม?”เจ้าตัวเล็กขยับเข้ามาจับมือฉันไว้ เอ่ยอ้อนวอนด้วยสายตารื้นน้ำตาชุ่มฉ่ำ“แม่ครับ แม่อย่าทิ้งผมกับพ่อไปเลยนะครับ”ตลอดระยะเวลาบนเที่ยวบินมุ่งหน้าสู่ทะเลสาบเอ๋อร์ไห่ ฉันเคยจินตนาการถึงปฏิกิริยาของจี้ฮวาอันและเจ้าตัวเล็กเมื่อยามที่พบว่าฉันจากมาพวกเขาคงคิดว่าฉันแค่แง่งอน เรียกร้องความสนใจเหมือนเคยฉันเกลียดความเย็นชาของพวกเขากับการไม่เคยเข้าใจฉัน และเกลียดการที่พากันลำเอียงไปเข้าข้างเวินซินฉันเคยคิดว่าหากได้เจอหน้าจี้ฮวาอันกับเจ้าตัวเล็กอีกครั้ง ฉันคงจะด่าทอแผดเสียงไล่พวกเขาออกไปให้พ้นจากโลกของฉันทว่ายามนี้ หัวใจของฉันกลับไร้ซึ่งระลอกคลื่นใด ๆ ราวกับว่าพวกเขาสองคนเป็นเพียงคนแปลกหน้าเท่านั้นหยาดน้ำตาของจี้ฮวาอันเปียกชุ่มปกเสื้อของฉัน ฉันผลักเขาออกด้วยความรำคาญใจเขาเอ่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงสะอื้นไห้“ขอโทษนะ เป็นเพราะฉันเองที่ละเลยความรู้สึกของเธอ”“ตอนนั้นที่เธอให้น้องสาวของเธอย
ลูกผัวลำเอียง ขอหย่าแล้วอย่ามารั้ง บทที่ 7
เมื่อแลนดิ้งถึงทะเลสาบเอ๋อร์ไห่ ฉันก็มุ่งตรงไปยังโฮมสเตย์ที่จองไว้ล่วงหน้าเจ้าของโฮมสเตย์เป็นแฟนคลับตัวยงของฉัน เธอเดินทางมารอรับฉันที่สนามบินตั้งแต่ไก่โห่เธอมองข้ามไปยังด้านหลังของฉัน พลางเอ่ยถามด้วยความสงสัย“สามีกับลูกชายของคุณไม่ได้มาด้วยเหรอคะ?”“ไหนว่าตกลงกันไว้ว่าจะมาถ่ายรูปเวดดิ้งครบรอบสิบปีที่ทะเลสาบเอ๋อร์ไห่ไม่ใช่เหรอคะ?”ฉันเม้มปากแย้มยิ้ม ก่อนจะเอ่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“ตั้งใจว่าจะหย่าแล้วค่ะ”เจ้าของโฮมสเตย์ส่งเสียง “หา” ออกมาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ พลางเอ่ยถามต่อ“ตอนนั้นคุณจี้ฮวาอันทุ่มเงินประเคนจีบคุณอย่างบ้าคลั่ง เดือนที่คุณตอบตกลงรับรักเขาที่ทะเลสาบเอ๋อร์ไห่มีโดรนแปรอักษรบินโปรยกลีบกุหลาบทุกคืนเลยนะคะ”“แถมเขายังเคยคุกเข่าสาบานต่อหน้าภูเขาหิมะอีกว่าจะไม่มีวันทรยศหักหลังคุณในชาตินี้ ทำไมถึงเดินมาถึงขั้นหย่าร้างกันได้ล่ะคะ?”ความรักในวันวานนั้นยิ่งใหญ่เกรียงไกรและตราตรึงใจจนยากจะลืมเลือนจริง ๆ นักท่องเที่ยวทุกคนที่เคยมาเยือนทะเลสาบเอ๋อร์ไห่ต่างก็รู้ดีว่า จี้ฮวาอันรักเวินเยว่มากแค่ไหนพวกเขาต่างพากันอวยพรให้พวกเราครองรักกันชั่วชีวิต จับมือกันเคียงคู่จน
ลูกผัวลำเอียง ขอหย่าแล้วอย่ามารั้ง บทที่ 6
แผ่นหลังของจี้ฮวาอันค่อย ๆ โน้มงอลง เขาพลิกเปิดสัญญาหย่าฉบับนั้นตรงมุมลงนามด้านล่าง มีลายเซ็นชื่อเวินเยว่กำกับไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยหัวใจของเขาราวกับร่วงหล่นลงสู่ถ้ำน้ำแข็ง รู้ซึ้งถึงความรุนแรงของการทะเลาะกันในครั้งนี้ขึ้นมาทันทีเวินซินตื่นนอนด้วยความหิว เธอเปิดประตูห้องเดินออกมา“พี่สาวเก็บกระเป๋าเดินทางให้พวกเราเสร็จหรือยังคะ? ให้เธอไปต้มบะหมี่ให้หน่อยสิ พวกเรากินเสร็จแล้วค่อยออกเดินทางกัน”ตามปกติพอเธอเอ่ยปากจบ จี้ฮวาอันก็จะรีบสั่งการให้เวินเยว่ไปทำในทันที และเจ้าตัวเล็กก็มักจะเอ่ยปากเร่งรัดเวินเยว่ด้วยน้ำเสียงรำคาญใจทว่าในวันนี้ ทั้งสองคนพ่อลูกกลับไม่มีใครเอ่ยตอบเธอเลยสักคำเวินซินขมวดคิ้ว พลันบ่นออกมาตามสัญชาตญาณ“พี่เขยคะ ได้ยินที่ฉันพูดไหม? ฉันหิวนะ”ภาพของเวินเยว่ที่ต้องฝืนทนเหน็ดเหนื่อยลุกขึ้นมาต้มอาหารเช้าให้ทุก ๆ เช้า พลันฉายวาบขึ้นมาในหัวของจี้ฮวาอันเวินซินเป็นคนกินยาก เลือกกินแต่ของดี ๆ บะหมี่ต้องเป็นเส้นทำมือ นวดสด ส่วนเกี๊ยวก็ต้องใช้แป้งที่นวดและแผ่นแป้งที่รีดสดใหม่เท่านั้นเวินเยว่มักจะเผชิญกับอาการนอนไม่หลับเสมอ เธอเพิ่งได้นอนไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก
ลูกผัวลำเอียง ขอหย่าแล้วอย่ามารั้ง บทที่ 5
ยามที่แสงแดดเจิดจ้าแยงเข้าตา จี้ฮวาอันก็พลั้งมือผลักคนข้างกายตามสัญชาตญาณ“อาเยว่ ไปดึงผ้าม่านหน่อย”กลิ่นหอมแปลกโชยเข้ามาเตือนสติ สมองของเขาพลันตื่นตัวขึ้นในทันทีจี้ฮวาอันหันไปมองเวินซินที่นอนอยู่ข้างหมอน ก่อนจะรีบร้อนเลิกผืนผ้าห่มออกด้วยความลนลานเขายังคงสวมเสื้อผ้าอยู่ ส่วนเวินซินก็สวมชุดนอน เขาไม่ได้ทำเรื่องผิดต่อเวินเยว่เจ้าตัวเล็กถูกปลุกให้ตื่น เขาขี้เกียจลุกจากเตียงจึงขยับตัวเข้าไปซุกอยู่ในอ้อมอกของเวินซิน“แม่ครับ ผมอยากนอนต่ออีกแป๊บ”ทว่าในวินาทีต่อมา เขากลับลืมตากว้างจ้องมองเวินซินที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะปล่อยโฮออกมาเสียงดังลั่น“ทำไมถึงเป็นน้าล่ะ?”เวินซินรำคาญเสียงหนวกหู จึงยกเท้าตวัดยันเจ้าตัวเล็กตกเตียงไปจี้ฮวาอันยื่นมือไปคว้าไว้ไม่ทัน ได้แต่มองดูเจ้าตัวเล็กร่วงกระแทกพื้นเข้าอย่างจัง หน้าผากบวมปูดเป็นรอยแดงขึ้นมาทันทีเขาอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมาด้วยความสงสาร พลางตวาดลั่นด้วยความโมโห“เวินซิน เธอเป็นบ้าอะไรของเธอ?”เจ้าตัวเล็กซบหน้าสะอื้นร้องไห้ซบกับอกของจี้ฮวาอันด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ปากคอยเอาแต่ร้องเรียกหาแม่ทุกครั้งที่ตื่นนอน แม่จะคอยลูบหลังให้อย่างอ่อนโยนเ
บางทีคุณอาจจะชอบ
หลังฉันตาย ทั้งครอบครัวกลับเฉลิมฉลอ
ทูเออร์7.5K viewsแม่ทัพบีบให้รับภรรยาเอกร่วม ข้าเลยไล่ฟาดไม่ยั้ง
มู่หือ9.6K viewsหลังฉันจากไป ครอบครัวก็เสียใจแทบบ้า
ใบงา11.5K viewsเมื่อเพลงจบ…ไม่อาจมีวันคืนดังเดิม
นิจนิรันดร์5.8K viewsขายเพชรถูกเหมือนแจกฟรี แต่คู่หมั้นกลับเปย์ไม่อั้น
โอวพั่วหลิว1.6K viewsพวกเขายกห้องของฉันให้ลูกสาวคนโปรด
เฮลิโอโทรป8.6K viewsหลุดพ้นพันธนาการแห่งการรอ
เกิดใหม่ก็บ้าเลย21.9K viewsความรักอยู่ใกล้แค่เอื้อม และอยู่ไกลสุดขอบฟ้า
เฉี่ยนเฉี่ยน2.4K views
