บททั้งหมดของ วิศวะมีเกียร์ อยากได้เมียเป็นหมอ: บทที่ 11 - บทที่ 20

บทที่ 11: ศึกชิงเสื้อช็อปลมบ่ายพัดหอบเอาไอร้อนปนละอองสนิมเหล็กและกลิ่นน้ำมันหล่อลื่นเครื่องจักรหมุนวนอยู่ใต้ถุนอาคารเรียนรวมคณะวิศวกรรมศาสตร์ เสียงเครื่องเจียรเหล็กจากโรงประลองเครื่องกลที่ดังแว่วมาเป็นจังหวะ ผสมผสานกับเสียงพูดคุยโหวกเหวกตามประสาเด็กช่างกล้ามโตที่นั่งจับกลุ่มกันตามโต๊ะม้าหินอ่อน ม้านั่งไม้ และแนวขอบบันไดปูน แม้จะเป็นช่วงพักระหว่างคาบเรียน แต่บรรยากาศรอบลานเกียร์ก็ไม่เคยเงียบเหงาลงเลยแม้แต่นาทีเดียวโต๊ะม้าหินอ่อนตัวยาวใต้ร่มเงาต้นประดู่ใหญ่ประจำกลุ่มนักศึกษาปีสามกำลังคึกคักเป็นพิเศษ ไม่ใช่เพราะข้อสอบคำนวณโครงสร้างอันแสนปวดหัว แต่เป็นเพราะพฤติกรรมผิดหูผิดตาของกัปตันทีมว่ายน้ำที่นั่งเท้าคางเคาะปลายนิ้วลงบนโต๊ะ พร้อมฮัมเพลงผิวปากอยู่ในลำคอมาเกือบครึ่งชั่วโมง“กูว่ามันอาการหนักว่ะ หนักจนกู่ไม่กลับแล้ว”ไต้ฝุ่นเคาะแท่งชอล์กเขียนกระดานลงบนโต๊ะ หันไปพยักพเยิดกับเพื่อนร่วมโต๊ะ “ตั้งแต่เมื่อวานเย็นที่มันขับรถกระบะกลับมาจากค่ายแพทย์ หน้าตามันก็ลอยเคลิ้มไปถึงสวรรค์ชั้นเจ็ด ยิ้มจนฟันแห้งเหงือกจะพังอยู่แล้วเนี่ย มึงโดนคุณหมอเขาวางยาสลบแล้วผ่าตัดสมองส่วนหน้ามารึไงวะไอ้เกียร์”“คนไม

บทที่ 13: หมูปิ้งตอนตีสองลมแห้งผากยามดึกสงัดพัดกรูเข้าปะทะระเบียงห้องพักชั้นสี่ของหอพักแพทย์ ไอเย็นยะเยือกจับต้องผิวเนื้อจนรู้สึกหนาวสะท้านถึงกระดูก เข็มนาฬิกาดิจิทัลบนโต๊ะอ่านหนังสือด้านในเพิ่งจะเปลี่ยนตัวเลขเป็นเวลาตีสองสิบห้านาที ความเงียบงันรอบตัวแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วทั้งอาคาร มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากเสาไฟริมรั้วที่ส่องทอดเงาต้นไม้ลงบนพื้นยางมะตอยของลานจอดรถด้านล่างภีมภัทรยืนพิงสะโพกกับลูกกรงเหล็กดัด สองมือสอดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อฮู้ดผ้าฝ้ายตัวโคร่งสีครีม ใบหน้าขาวผ่องดูซีดเซียว ขอบตาสองข้างแดงช้ำและบวมเป่งจากการฝืนกลั้นน้ำตามาตลอดหลายชั่วโมง แว่นตากรอบเงินที่ถอดวางทิ้งไว้บนโต๊ะทำให้ภาพทิวทัศน์เบื้องหน้าพร่าเลือนไปหมด แต่ภาพที่ยังคงสลักแน่นอยู่ในความทรงจำ กลับเป็นเหตุการณ์ในห้องฉุกเฉินเมื่อช่วงหัวค่ำเสียงหวีดแหลมยาวนานของเครื่องกระตุกหัวใจไฟฟ้าที่ไม่ยอมกลับมาเต้นเป็นจังหวะภาพอาจารย์แพทย์และแพทย์ประจำบ้านผลัดกันขึ้นไปคุกเข่าบนเตียง ออกแรงกดปั๊มหน้าอกคนไข้วัยหกสิบสองปีอย่างเอาเป็นเอาตายเสียงกระดูกซี่โครงลั่นเปรี๊ยะใต้ฝ่ามือตามแรงกระแทกหยาดเหงื่อที่ไหลหยดลงบนพื้นกระเบื้องยางห้องฉุ

บทที่ 15: แววตาที่ไม่ล้อเล่นสายลมดึกพัดโชยเอื่อยๆ หอบเอาไอเย็นของเวลาสี่ทุ่มครึ่งเข้ามาแตะผิวแก้ม บรรยากาศบริเวณหน้าคอนโดมิเนียมสไตล์โมเดิร์นใจกลางย่านมหาวิทยาลัยเงียบสงบลงกว่าทุกช่วงเวลา แสงไฟดาวน์ไลท์สีส้มอบอุ่นส่องทอดเงาลงบนพื้นกระเบื้องแกรนิตโต้มันวาวของโถงทางเดิน เสียงเครื่องยนต์บิ๊กไบค์คันโตที่เพิ่งดับลงใต้ลานจอดรถด้านล่าง ยังคงทิ้งรอยไอความร้อนจางๆ ไว้ในความทรงจำหลังจากมื้อค่ำที่ร้านชาบูบุฟเฟต์ที่เกียร์จองโต๊ะไว้เพื่อทวงรางวัลฉลองสอบผ่านวิชาสถิติ มื้ออาหารที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ การแย่งเนื้อลายหินอ่อน และเสียงบ่นอุบอิบของภีมที่คอยคีบผักใส่ถ้วยบังคับให้คนตัวโตรับสารอาหารให้ครบหมู่ เวลาสองชั่วโมงบนโต๊ะอาหารผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็วจนน่าใจหายร่างสองร่างก้าวเดินเคียงข้างกันเข้ามาภายในโถงลิฟต์โดยสารชั้นล่างอย่างเชื่องช้าเกียร์สวมเสื้อยืดสีดำตัวในพอดีตัว เสื้อช็อปสีกรมท่าที่เพิ่งได้คืนมาถูกพาดไว้บนท่อนแขนล่ำสัน สองมือถือถุงผลไม้สดที่แวะซื้อจากซูเปอร์มาร์เก็ตข้างทางติดมือมาด้วย รองเท้าคอมแบทหนังแท้ก้าวลงบนพื้นหินอ่อนอย่างสม่ำเสมอ ข้างกันนั้นคือภีมภัทรที่สะพายกระเป๋าเป้ไว้บนบ่าข้างหน

บทที่ 17: สองโลกที่ต่างกันละอองฝนโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสายตั้งแต่ช่วงห้าโมงเย็น พื้นถนนลาดยางมะตอยรอบคณะแพทยศาสตร์เปียกชุ่มจนสะท้อนแสงไฟหน้ารถยนต์เป็นประกายวาววับ กลิ่นไอดินชื้นแฉะลอยคลุ้งผสมกับกลิ่นไอเสียรถยนต์ ลมกรรโชกพัดพาละอองน้ำเย็นเฉียบให้สาดเข้ามาใต้แนวร่มไม้ริมทางเท้าเป็นระลอกตรงข้ามมุขทางเข้าอาคารเรียนรวมแพทย์ ร่างสูงใหญ่ของกฤษณะยืนพิงสะโพกอยู่กับเบาะรถมอเตอร์ไซค์คันโตเครื่องยนต์เพิ่งดับไปได้ไม่นาน ท่อไอเสียยังส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะๆ ตามจังหวะคลายความร้อน เกียร์ไม่ได้กางร่ม หมวกกันน็อกเต็มใบสีดำด้านถูกถอดแขวนไว้กับแฮนด์รถ ปล่อยให้ละอองฝนเม็ดละเอียดเกาะพราวบนกลุ่มผมสีเข้มจนลู่แนบหน้าผาก เสื้อยืดสีดำตัวในเปียกชื้นเล็กน้อย ส่วนเสื้อช็อปสีกรมท่าตัวโปรดที่พาดอยู่บนตักเวลานี้... มีรอยเปื้อนเป็นปื้นสีดำจากคราบน้ำมันเกียร์และจาระบีตรงชายเสื้อด้านขวาเมื่อช่วงบ่าย เกียร์รีบมุดเข้าไปช่วยรุ่นน้องซ่อมระบบส่งกำลังของรถโกคาร์ตประจำชมรมจนเสร็จทันกำหนด ทั้งที่พยายามระวังตัวที่สุดแล้ว แต่เศษคราบสกปรกจากโรงช็อปก็ยังฝังแน่นตามร่องเล็บและติดเสื้อผ้ามาจนได้บนเบาะหลังของมอเตอร์ไซค์ มีเสื้อกันฝนพ

บทที่ 19: ถ้าหมอมีความสุข... พี่จะถอยปัง!เสียงก้านผลักสแตนเลสของประตูกันไฟกระแทกเข้ากับผนังปูนดังก้องกังวานไปทั่วโถงบันไดหนีไฟ ภีมภัทรไม่สนใจสายตาตกตะลึงของพยาบาลเวรและเพื่อนนักศึกษาแพทย์ที่ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ เขาละทิ้งภาพลักษณ์คุณหมอผู้สุขุมเยือกเย็นไปจนหมดสิ้น ชายเสื้อกาวน์สั้นสีขาวสะบัดพัดตามแรงวิ่ง สองขาออกแรงก้าวสับข้ามทางลาดซีเมนต์ พุ่งตัวผ่านบานประตูกระจกออกสู่ทางเดินยกระดับเชื่อมระหว่างอาคารโรงพยาบาลกับตึกเรียนรวมอย่างไม่คิดชีวิตไอร้อนชื้นหลังฝนตกยังคงเกาะกุมอยู่ในบรรยากาศ ลมกระโชกแรงพัดพาละอองฝนที่ค้างอยู่ตามแนวยอดไม้ให้สาดซัดเข้ามาตามช่องระเบียงเปิดโล่ง กลิ่นไอชื้นของดินลูกรังและกลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ ลอยมาแตะจมูกเบื้องหน้าห่างออกไปเพียงสิบกว่าก้าว ร่างสูงใหญ่คุ้นตากำลังเดินทอดน่องอย่างเชื่องช้า แผ่นหลังกว้างที่เคยผึ่งผายและมั่นคงในความทรงจำ เวลานี้กลับดูค่อมลงเล็กน้อย ท่อนแขนขวามีผ้าพันแผลสีขาวพันทบหนาแน่นโผล่พ้นแขนเสื้อยืดสีดำ มือซ้ายล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์ ก้าวเดินไปข้างหน้าเหมือนคนที่ไร้จุดหมายปลายทาง“พี่เกียร์!”ภีมตะโกนเรียกเสียงกร้าว ลมหายใจที่พ่นออกมาทางปากสะดุ