Lahat ng Kabanata ng วิศวะมีเกียร์ อยากได้เมียเป็นหมอ: Kabanata 21 - Kabanata 30

บทที่ 21: ความจริงจากร้านลุงปรีชา & ปฏิเสธพี่คิมเสียงเปียโนบรรเลงท่วงทำนองแจ๊สนุ่มนวลลอยคลอเคลียอยู่ภายในร้านอาหารกลาสเฮาส์ปรับอากาศหลังโรงพยาบาล แดดยามเที่ยงส่องลอดระแนงไม้เลื้อยสีเขียวครึ้มลงมากระทบผืนโต๊ะหินอ่อนสีขาวสะอาดตา บนโต๊ะมีจานสเต๊กปลาแซลมอนย่างเกลือและสลัดผักออร์แกนิกจัดวางไว้อย่างประณีต กลิ่นเนยสดผสมกลิ่นสมุนไพรฝรั่งอบอวลชวนรับประทาน แต่สำหรับคนที่นั่งก้มหน้ามองจานอาหาร อาหารมื้อนี้กลับมีรสชาติฝืดคอไม่ต่างจากการเคี้ยวเม็ดทรายภีมภัทรใช้ส้อมเขี่ยยอดผักร็อกเก็ตในจานไปมาอย่างเลื่อนลอยดวงตาหลังเลนส์แว่นกรอบเงินหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด ขอบตาสองข้างยังมีร่องรอยบวมช้ำจากการร้องไห้กอดเสื้อช็อปเมื่อคืน แม้จะพยายามรักษากิริยามารยาทตามแบบฉบับ แต่ความเงียบขรึมและจิตใจที่ลอยเคว้งคว้างก็ไม่อาจซ่อนพ้นสายตาของคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามได้เลยคิมหันต์วางมีดและส้อมลงบนขอบจานอย่างเงียบเชียบ เอ็กเสิร์นหนุ่มในชุดลำลองสุภาพ เสื้อเชิ้ตคอจีนสีขาวพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอก นั่งมองรุ่นน้องร่วมสายรหัสด้วยสายตาอบอุ่นปนห่วงใย“อาหารไม่ถูกปากเหรอภีม หรือว่ายังเหนื่อยจากเคสเมื่อเช้า?” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยถามทำลายค

บทที่ 23: หมาใหญ่ฟื้นคืนชีพเสียงเคาะประแจปากตายเบอร์ยี่สิบสองกระทบกับท่อเหล็กแป๊บดังกังวานก้องไปทั่วโรงประลองเครื่องกล ผสมผสานกับเสียงเป่าปากหวีดหวิวและเสียงหัวเราะลั่นของกลุ่มนักศึกษาช่างกลที่ยังไม่มีทีท่าว่าจะสงบลงง่ายๆ กลิ่นน้ำมันหล่อเย็นสังเคราะห์และไอความร้อนใต้หลังคาสังกะสีที่เคยอบอ้าวอึดอัด บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยความครึกครื้นจนแทบกลายเป็นงานเฉลิมฉลองประจำรุ่นตรงอ่างล้างมือปูนเปลือยข้างประตูเหล็กม้วนด้านหลังโรงช็อป ภีมภัทรยืนกอดอก แผ่นหลังพิงกับขอบเสาปูน ใบหน้าขาวผ่องขึ้นสีแดงระเรื่อจรดใบหู ดวงตาสีน้ำตาลเข้มหลังเลนส์แว่นกรอบเงินตวัดมองคนตัวโตข้างหน้าด้วยสายตาดุจัดตรงหน้าอ่างปูน เกียร์กำลังก้มหน้าก้มตาวักน้ำเย็นจากก๊อกขึ้นลูบหน้าตัวเองอย่างเอาเป็นเอาตาย ฟองสบู่เหลวสีขาวขุ่นที่ผสมคราบเขม่าควันและคราบน้ำมันเครื่องสีเทาไหลรินลงสู่สะดืออ่าง เผยให้เห็นผิวหน้าคมสันและสันกรามได้รูปที่เริ่มกลับมามีเลือดฝาด ริมฝีปากหยักมีรอยแตกช้ำเล็กน้อยจากการโดนกัดลงโทษเมื่อครู่ ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้านั้นกลับฉีกกว้างจนตาหยี สว่างไสวจนแทบจะส่องแสงแข่งกับหลอดไฟนีออน“ล้างคราบตรงซอกคอกับหลังหูออกด้วยครับ” ภ

บทที่ 25: เสื้อคอเต่าในหน้าร้อนแสงแดดจัดจ้านยามสายส่องลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านสองชั้นเข้ามาทาบทาบลงบนพรมปลายเตียง ไอความเย็นจากเครื่องปรับอากาศยังคงพัดเสียงหึ่งๆ แผ่วเบา อุณหภูมิยี่สิบสี่องศาภายในห้องชุดชั้นสูงควรจะทำให้เช้าวันนี้เป็นเช้าที่สดชื่นผ่อนคลายที่สุดในรอบสัปดาห์ถ้าไม่ใช่เพราะท่อนแขนล่ำสันและท่อนขาหนักอึ้งที่พาดทับอยู่บนตัวของเขาในเวลานี้ภีมภัทรค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ เปลือกตาหนักอึ้งจากความเหนื่อยล้าสะสม คนตัวเล็กพยายามจะขยับตัวพลิกตะแคงหนีแสงแดด แต่ทันทีที่ออกแรงเกร็งสะโพก ความเจ็บปวดร้าวแล่นริ้วตั้งแต่บั้นเอว ข้อต่อเชิงกราน ลามไปจนถึงกล้ามเนื้อต้นขาด้านในจนต้องหลุดเสียงครางในลำคอ“อึก...”ภีมกัดฟันแน่น นอนนิ่งค้างอยู่กับที่ รู้สึกเหมือนกระดูกทั้งร่างถูกจับแยกชิ้นส่วนแล้วนำมาประกอบกลับเข้าไปใหม่อย่างลวกๆข้างกายของเขา... ตัวต้นเหตุของหายนะครั้งนี้ยังคงนอนหลับสนิท เกียร์นอนคว่ำหน้ากอดก่ายร่างของภีมไว้แน่นหนาเหมือนหมาโกลเด้นตัวยักษ์ที่หวงหมอนข้าง แขนซ้ายกำยำพาดรัดเอวบางไว้ ส่วนใบหน้าคมสันซุกแนบอยู่กับซอกคอขาว ลมหายใจอุ่นร้อนพ่นรดผิวเนื้อเนียนเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ไรหนวดสาก

บทที่ 27: หึงย้อนหลังบนโซฟาแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นมุมห้องนั่งเล่นทอดเงายาวไปตามพื้นไม้ลามิเนต ภายในห้องชุดคอนโดมิเนียมของเกียร์ บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงหึ่งๆ ของเครื่องปรับอากาศที่กำลังพ่นไอเย็นฉ่ำตัดกับไอร้อนระอุที่เริ่มก่อตัวขึ้นช้าๆบนโซฟาหนังแท้ตัวยาวสีดำ ภีมภัทรนั่งขัดสมาธิอยู่ท่ามกลางกองชีตสรุปวิชาอายุรศาสตร์คลินิกและแท็บเล็ตที่เปิดหน้าชาร์ตยาค้างไว้ เสื้อเชิ้ตนักศึกษาแขนยาวสีขาวถูกปลดกระดุมคอออกสองเม็ดเพื่อระบายความอึดอัด เนกไทสีกรมท่าที่ยังไม่ได้ถอดออกพาดหลวมๆ อยู่บนรอยแยกของสาบเสื้อ เผยให้เห็นสร้อยเชือกหนังถักเส้นหนาที่มีจี้เกียร์รุ่นทองเหลืองห้อยแนบอยู่กับร่องอกขาวเนียน แว่นตากรอบเงินขับเน้นใบหน้าหวานที่กำลังตั้งอกตั้งใจขีดเขียนโน้ตลงบนหน้าจอส่วนตรงพื้นพรมปลายเท้า... ร่างสูงใหญ่ของเจ้าของห้องนั่งชันเข่าข้างหนึ่งอยู่กับพื้นเกียร์สวมเพียงกางเกงวอร์มขายาวสีเทา ท่อนบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นแผงอกกว้างและมัดกล้ามเนื้อสมส่วน ผิวสีแทนคล้ำแดดยังคงมีรอยเล็บข่วนสีจางๆ จากค่ำคืนก่อนหลงเหลืออยู่ประปราย ท่อนแขนขวามีผ้าพันแผลสะอาดปิดทับรอยแผลไฟไหม้ที่เริ่มแห้งสนิท มือหนา

บทที่ 29: เซฟโซนช่วงสอบสภาฯตัวเลขดิจิทัลสีเขียวบนหน้าปัดนาฬิกาตั้งโต๊ะบอกเวลาตีสามกับอีกสิบสองนาทีภายในห้องชุดชั้นยี่สิบสี่เงียบสงัด มีเพียงเสียงหึ่งๆ ของเครื่องฟอกอากาศและเสียงปลายไส้ดินสอกดที่ขูดขีดลงบนกระดาษอย่างเร่งรีบ กองตำราการแพทย์ภาษาอังกฤษเล่มหนาหนักวางซ้อนกันสูงเกือบครึ่งเมตร แผ่นชีตสรุปเนื้อหาและชุดข้อสอบจำลองใบประกอบวิชาชีพเวชกรรมของแพทยสภานับพันแผ่นกระจายเกลื่อนเต็มโต๊ะไม้ลามิเนตตรงกลางความโกลาหลนั้น ภีมภัทรนั่งขดตัวอยู่บนเก้าอี้ทำงาน แผ่นหลังบางงองุ้ม สองขาคู้ขึ้นมาเหยียบขอบเบาะใต้ตาสองข้างของภีมคล้ำเป็นปื้นหนา ดวงตาสีน้ำตาลเข้มหลังเลนส์แว่นกรอบเงินมีเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำแตกกระจาย ใบหน้านวลซูบตอบลงจนเห็นสันกรามชัดเจน ผิวแก้มที่เคยมีเลือดฝาดซีดเซียวจากการอดนอนติดต่อกันหลายสัปดาห์ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...ปลายนิ้วชี้ของภีมเคาะลงบนขอบโต๊ะไม้เป็นจังหวะสามครั้งติดกันอย่างไม่รู้ตัว ก่อนที่คนตัวเล็กจะพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาทางปาก มือเรียวขยำกระดาษเฉลยข้อสอบวิชาสูติศาสตร์ในมือจนยับย่นสัปดาห์สุดท้ายก่อนการสอบวัดความรู้เพื่อขอรับใบอนุญาตเป็นผู้ประกอบวิชาชีพเวชกรรม หรือที่เหล่าน